Bana ne olduğunu anlayamıyorum

Merhaba sevgili anıçan, ben psikolog Seçil Orhun. Öncelikle bize yazdığınız için teşekkür ederiz. Hayatınızda yaşadığınız bir zorluktan dolayı bize yazmış olduğunuzu görüyorum. 16 yaşındasınız ve 13 yaşından beri yalnız kaldığınızdan ve şu anda insanlarla konuşmakta zorluk yaşadığınızdan, özellikle kızların yanında utandığınızdan bahsetmişsiniz.

Kızların bugün size yakışıklı olduğunuzdan bahsettiğinden fakat sizin yine de utangaç bir hal sergilediğinizden bahsetmişsiniz. Öncelikle yaş itibariyle şunu anlamanızı istiyorum; 13 yaşında hangi kararla kendinizi yalnız bir şekilde yolunuza devam etmek kararı aldınız? Nasıl öyle bir yola evrildi? Bütün duygularınızı, heyecanınızı, hüznünüzü, üzüntünüzü, sevincinizi çok açık bir şekilde yaşayabilen bir insanken ne oldu da, nasıl bir ortamda yaşadığınızda yalnız kalmayı tercih ettiniz? Bura kıymetli, burayı biraz düşünmenizi istiyorum.

Sonra da bu kaygılarınızı, korkularınızı evlilik aşamasında eşinizle ve ailesiyle sorun yaşayacak seviyede düşünmemenizi rica edeceğim. Çünkü biz kimlik arayışındayken, 16 yaşları, tam olarak bu yaşlar, kimlik oluşumunun, ergenliğin en yoğun yaşandığı yaşlar, denemeler yapar ve siz de yalnız kalmayı denemişsiniz. Artık bu yalnız kalma sizin yaşam konforunuzu, standartlarınızı düşürmeye başlamış.

Ve bir süre kimseyle konuşmadığınız için hangi alanlarda rahatlıkla konuşabileceğinizi bilmemeniz çok normal. Sizden ricam, kitap okuyup okumadığınızı bilmiyorum. Ama eğer kitap okumayı seviyorsanız, bunu yüksek sesle yapmanızı rica edeceğim bir süre odanızda, yalnızken. Hatta kitap, diyalog içerirse seslendirme yapmanızı rica edeceğim, karşılıklı, hem kadını hem erkeği o bütün duyguları vererek seslendirme yaparak kitap okumanızı rica edeceğim.

Rehberlik hocası varsa okulda onunla da bu konuyu konuşun. Fakat bu konuyu çok problem yapmadan, bunun bir denemelerle gelişebileceğini bilerek ve bol bol film izleyerek geliştirmenizi rica edeceğim. Çünkü filmlerde, kitaplarda bizim gündelik hayatta yaşayamadığımız duygu geçişlerini görürüz.

Biraz duygu yelpazenizi zenginleştirmek için, bir de duygu çarkı var, bir çıktı halinde almanızı rica ediyorum. Duygu çarkını odanıza yapıştırmanızı rica ediyorum ve yaşadığınız olaylarda akşam eve gelip hangi duyguları hissettim diye üzerinde düşünmenizi ve bir kağıda karalamanızı rica edeceğim. Şu anda belli ki baskın olarak utanç duygusu var ama biz fark etmeden birçok duygu aslında geçer zihnimizden. Korktum, kaygılandım, nefret ettim, kıskandım, hüzünlendim.

Bu duyguları o duygu çarkında, renkli bir çark, Google'da çok rahatlıkla bulabilirsiniz. Ondan bir renkli çıktı almanızı rica ediyorum. Bunu da alın. Bu konuda korkmamanızı rica ediyorum. Lütfen, kendinizi geliştirebilirsiniz, bu çok mümkün, yaşınız daha çok küçük, şekil değiştirecektir. Zaten üniversitede çok daha farklı ortamlara gireceksiniz.

Belki size enerji tasarrufu yapmak için yalnız kalmayı seçtiniz. Ama eğer böyle bir problemle geldiyseniz ki gelecek kaygısıyla geldiğinizi görüyorum, lütfen korkmayın. Bugün için, bu hala sizin için problem ise, ilgi alanlarınızı tekrar gözden geçirmenizi rica edeceğim. Ben nelerden hoşlanırım, hangi konularda konuşmayı severim? Oldu mu? Birazcık duygu yelpazelerinizi genişletelim, biraz hayata bakış açınızı genişletecek, değiştirecek, filmler, kitaplar okumanızı hayatınıza katalım.

Sonra da insanlarla bu konuları konuşup konuşamayacağınız, belki de bir kitap, belki de bir film grubu oluşturacaksınız, siz oluşturacaksınız. Tamam mı? Bize lütfen tekrar yazın, hoşçakalın.