Bazı insanları görünce tedirgin olmamak için ne yapmam gerekir?

Merhabalar,

Yazdıklarınızı okurken, hem bedeninizdeki hem de zihninizdeki tedirginliği anlayabiliyorum. Burada öncelikle şunu değerlendirelim isterim. Bu arkadaşlarınızı gördüğünüzde aklınızdan geçen düşünceler neler oluyor ? Bedensel bir tepki verdiğiniz bir yerde duygularınızı ve düşüncelerinizi anlamanız bu bedensel tepkinin daha met anlaşılması için size yardımcı olacaktır.

Özellikle de geçmişte yaşananlar daha dinmeden, her gün aynı ortama girip, yüz yüze gelmek zorunda kalmak ayrı bir ağırlık yaratabilir. O sınıfta acaba dikkatinizi verebileceğiniz başka kişiler var mı ? Sürecinizi kolaylaştırabilecek sınıftan arkadaşlar edinebilmeniz mümkün mü?

Hissettiğiniz o mide ağrısı ya da kasılma çok tanıdık geliyor bana; vücut bazen sözcüklerle anlatamadığımız duyguları bıçak gibi hızlıca ortaya koyar, değil mi? Belki de bedeniniz “şu anda huzurlu ve güvende hissetmiyorum” sinyali veriyor. Bu durumda kısaca düşünmeden edemiyorum, bazen eski arkadaşlıkların bitişinde yalnızca kişilerden değil, o grupla var olan 'benlik'den de uzaklaşıyor insan. Onların bakışları ya da varlıkları, kendinizle ilgili ne düşündürüyor ? Şu an o gruba ait olmamak ne hissettiriyor ?

Başka bölümlerden arkadaşlarınız olması sevindirici. Bir yandan yeni dostluklar kurabilmeniz kendi içsel dayanıklılığınızı gösteriyor. Ancak sınıf ortamındaki yalnızlık duygusu sanki bir çuval gibi omuzunuza oturmuş. Kimseye sırtınızı yaslayamıyor olmak, üstelik gözlerin üzerinizde olduğunu düşünmek, gün içinde enerjinizi tüketen büyük bir baskı oluşturabilir. Burada şunu düşünebilir misiniz ? İnsanların tek odak noktası siz olmak zorunda değilsiniz, her konuşma sizinle ilgili olmak zorunda değil. Biraz daha objektif değerlendirmeye çalışsanız burayı düşünceleriniz değişir miydi ?

Belki kısa bir nefes egzersizi deneyebilirsiniz: Sınıfa girmeden, bir dakika boyunca burnunuzdan uzun bir nefes alıp, ağızdan çok yavaşça verin. Nefesinize odaklanırken içinizden “şu anda buradayım, geçmiş değil, gelecek değil” gibi bir cümle tekrarlamayı deneyin. Küçük ama bazen işe yarayan bir sakinleşme yolu olabilir. Bu kişilerin şu an hayatınızda olmadığı ve onlara ne kadar anlam yüklerseniz o kadar sizi etkileyebileceklerini kendinize hatırlatın.

Bir de, belki şunu kendinize sorabilirsiniz:

 “Onların gözünde yalnız görünmek benim için neden bu kadar zor?” Cevap hemen gelmeyebilir ama kendinize bu konuda anlayışlı davrandıkça, belki yavaş yavaş bu baskının kaynağını çözebilirsiniz. Kalabalıkların içinde yapayalnız hissetmek, çok daha derin bir yalnızlığın göstergesi olabilir. Kendinizi suçlamak ya da 'daha güçlü olmalıyım' diye zorlamak yerine, duygularınızı gözden geçirmek için kendinize şefkatle yaklaşabilir misiniz?

Eğer buradan sonrasını paylaşmak, örneğin “bu grupla yaşadıklarınızın ayrıntısı” ya da bu kişilere karşı özellikle öne çıkan bir korkunuz olup olmadığı gibi şeyleri konuşmak isterseniz, burada dinlemeye devam edebilirim. İnsanın kendisine yollar bulması bazen küçük adımlar gerektirir – ve siz ilk adımı zaten atmışsınız.

Sağlıklı günler dilerim.

Sevgiyle kalın.

Uzman Psikolog Gönül Durmaz