Beni istemeyen birini nasıl unutabilirim

Merhaba ,

Bu kadar karışık ve ağır duygular içinde kalmak insanı derinden yorabiliyor... Bir yanda yaşanan bir hayal kırıklığı, diğer yanda ise yüreğinizde hâlâ sönmemiş bir sevgi var. Hiç kolay değil, hele de güven zedelenmişken. 🌧️

İçinizdeki o "kalbim kal diyor, aklım git diyor" çatışması o kadar insani ki... Bir tarafınız, geçmişte paylaştığınız güzel anılardan güç alıp, yeniden başlama umuduyla sarılmak istiyor. Fakat başka bir tarafınız, kendinizi korumak ve değerinizi görmek istiyor. Sanki biri ‘sabret, her şey düzelir’ diyor, diğeri ‘ya daha çok kırılırsam’ diye kulağınıza fısıldıyor. Böyle bir çelişki, zihni sürekli meşgul eder... Belki de bu yüzden düşünceleriniz çevrelerinde dönüp duruyor olabilir.

Eşinizin şu anki tavrı gerçekten kırıcı. Sanki siz çaba gösterdikçe, o daha da içine kapanıyor, mesafesini koruyor gibi bir tablo var ortada. Bu tür durumlarda, kimi zaman insan sevgisini göstermek için daha çok adım atıyor; belki onun dönüşünü tetiklemek amacıyla... Ama karşıda karşılık görememek, kişiyi boşluğa konuşuyormuş gibi bir hale büründürebiliyor. Ben, kalbinize dayanamayan yanınızı görmezden gelmek yerine, bu çabanın sizde nasıl bir yorgunluk yarattığını da duymanızı isterim.

Şu anda yaşadığınız şey aslında çok doğal bir ikilem. Bir yandan kandırılmanın yarattığı kırgınlık ve güvensizlik var, bir yandan da sevdiğiniz insanı kaybetme korkusu. Bu yüzden kalbiniz kalmak isterken aklınız gitmeyi söylüyor. Bu karışıklık bir zayıflık değil; yaşadığınız travmanın doğal bir yansıması.

Siz ilişkiyi toparlamak için çaba gösteriyorsunuz, sıcak davranıyorsunuz ama eşinizin size karşı mesafeli ve soğuk davranması sizi daha da yaralıyor. Bu tavır, sanki tüm yükü sizin taşıdığınız ve onun hiçbir sorumluluk almadığı bir ilişki dinamiği oluşturuyor. Böyle olunca da kendinizi suçlu ya da yetersiz gibi hissetmeye başlayabiliyorsunuz ama aslında sorumluluk sizde değil.

Bu süreçte ihtiyaç duyduğunuz şey, eşinizin de sizin kadar emek verdiğini hissetmek. Siz tek başınıza ilişkiyi ayağa kaldıramazsınız. Eşiniz hazır değilse ya da yüzleşmekten kaçınıyorsa, bu tamamen onunla ilgili bir durum; sizin değersiz olduğunuz anlamına gelmiyor.

Duygularınızı saklamadan ama suçlamadan ifade etmeniz önemli. “Ben bu ilişkiyi toparlamak istiyorum ama bunu tek başıma yapamam. Şu anki mesafeli tavrınız beni daha çok kırıyor. Eğer birlikte iyileşeceksek sizin de çaba göstermeniz benim için çok önemli” demeniz, hem kendinizi korur hem de karşı tarafa netlik verir.

Kalmak ya da gitmek gibi büyük bir kararı şu anda vermek zorunda değilsiniz. Şu an duygularınız çok yoğun ve dalgalı. Önce eşinizin tavrının ne tarafa doğru evrildiğini görmeniz, kendinize de biraz alan açmanız gerekiyor.

Belki şöyle düşünülebilir: Onun geri çekilmiş olması tamamen sizin değerinizle ilgili olmayabilir. Bazen insanlar hatalar yaptıklarında suçluluk, utanma veya baş etmekte zorlandıkları duygular yüzünden de uzak kalabiliyorlar. Siz ne kadar uğraşırsanız uğraşın, onun suskunluğu kendi iç çatışmalarının bir yansıması olabilir. Bunu unutmak zor ama duygusal yükü hafifletebilir.

Sonuçta, hangi yolu seçeceğinizi hemen bulmak zorunda değilsiniz. Seçimi zamana bırakmak, duyguları sindirmek de bir seçenek. Bu dönemde, bir deftere hislerinizi, özellikle kendinizi ne zaman daha iyi veya daha kötü hissettiğinizi yazmayı deneyebilirsiniz. Bazen yazmak, zihindeki düğümleri biraz gevşetmeye yarayabiliyor.

Merak ediyorum… Eşinizle açıkça konuşmaya cesaretiniz olsa, ona ne söylemek isterdiniz? Ve o ne söylese içinizdeki belirsizlik biraz olsun hafiflerdi, düşündünüz mü?

Bazen kiminle konuşsanız "Zamanla bir şekilde yolunu bulur" gibi şeyler duyarsınız. Ama söz konusu yüreğinizde patlayan fırtına olunca, sürecin ne kadar karmaşık ve yıpratıcı olduğunu sadece siz biliyorsunuz. Eminim bunu yazmak bile omzunuzdan biraz yük aldı. Eğer içinizden geçen başka şeyler varsa veya bu düşünceleri biraz daha açmak isterseniz, tekrar yazabilirsiniz. Sormak, sorgulamak kendinizi anlamak için güzel bir adım. 💁‍♂️