bir insan hayatında kendısını bır yere neden koyamaz?

Merhabalar sevgili danışan,

Bu hissettiğin hiçbir yere ait olamama"ve uçurumun kenarında olma hali, aslında ruhunun uzun süredir verdiği bir alarm sinyali. Duygularını hissetmek isteyip aynı zamanda onlardan kaçma arzusu, duygusal kaçınma ve anhedoni (haz alamama/duygusuzlaşma) dediğimiz bir süreçle örtüşüyor olabilir. Zihnin, yaşadığın acı veya yorgunlukla başa çıkabilmek için kendini bir duygusal uyuşukluk moduna almış muhtemelen; çünkü hissetmek, beraberinde yüzleşilmesi zor olan acıları da getirecektir.

Ancak bu uyuşukluk, bir süre sonra yaşamın renklerini de götürdüğü için insanı daha büyük bir boşluğa sürükler.

Duygularını hissetmek istiyorsun ama nereden başlayacağını bilmiyorsun. Şu an her şey koca bir boşluk gibi gelebilir. Bunu kırmak için gün içinde kendine şu soruyu sor: "Şu an bedenimde ne oluyor?" Duygular önce bedende hissedilir. Göğsünde bir sıkışma, boğazında bir düğüm veya ellerinde bir soğukluk var mı? Sadece bu fiziksel hisse bir isim ver: "Şu an kendimi gergin hissediyorum" veya "Şu an sadece yorgun hissediyorum." Duyguyu büyük bir dev gibi değil, sadece bir misafir gibi tanımlamaya başla.

Yüzleşmek istiyorsun ama nasıl yapacağını bilmiyorsun. Günde sadece bunun için kendine bi 10 dakika ayır. Sessiz bir yerde otur ve zihninden geçen o en korkutucu düşüncelerin gelmesine izin ver. Onlarla kavga etme, onları haklı çıkarma, sadece örneğin, "Şu an zihnimden 'hiçbir zaman mutlu olamayacağım' düşüncesi geçiyor" de. Onları bir film şeridi gibi izle. Onlarla yüzleşmek, onları yenmek değil, onların senin üzerindeki korkutucu gücünü azaltmaktır.

"Elimden tutan yok, tutmak isteyen de ben değilim" demişsin,mutlu olmayı bekleyerek harekete geçemezsin; önce hareket etmeli, sonra duygunun gelmesine alan açmalısın.

Okulda veya evde, normalde yaptığından sadece %5 farklı bir şey yap. Hiç konuşmadığın biriyle kısa bir selamlaşma ya da sadece 5 dakika dışarıda tek başına yürümek. Bu, uçurumun kenarındaki o donmuşluk halini kıracak küçük bir çatlaktır.

Duygular zihnimizde bir sis bulutu gibidir, ancak kağıda döküldüğünde sınırları belli olan nesnelere dönüşürler. Kendine bir duygu günlüğü tut. Ama sadece olayları değil, o olaylar karşısında zihninden geçen otomatik düşünceleri yani akla gelen ilk düşünceleri yaz.

Örnek: "Okulda kimse yanıma gelmedi (Olay) -Ben sevilmeye değer biri değilim (Düşünce) -Yalnızlık ve üzüntü (Duygu)." Bu şemayı gördüğünde, hissettiğin acının olaydan değil, olaya verdiğin anlamdan kaynaklandığını fark etmeye başlayacaksın.

Bedeninin ve ruhunun tükendiğini söylüyorsun. Kendine bir yabancıya gösterdiğin nezaketi göstermeyi dene. "Her şeyle başa çıkmak zorunda değilsin." Şu an sadece nefes alıyor olman bile bir başarıdır. Mutluluk bir varış noktası değil, duyguların (acı dahil) özgürce akabildiği bir süreçtir.

Bedeninin ve ruhunun tükendiğini söylüyorsun. Kendine bir yabancıya gösterdiğin nezaketi göstermeyi dene. Her şeyle başa çıkmak zorunda değilsin. Şu an sadece nefes alıyor olman bile bir başarıdır. Mutluluk bir varış noktası değil, duyguların (acı dahil) özgürce akabildiği bir süreçtir.

Duygularını hissetmeye başladığında önce belki biraz hüzün veya öfke gelecek; bu kapının açıldığının işaretidir. Bu süreçte sabırlı ol. Eğer bu uyuşukluk ve uçurum hissi seni çok aşağı çekiyorsa, bir profesyonelle bu yüzleşme yolculuğuna çıkmak yükünü hafifletecektir. Sen değerlisin ve hissettiklerin (veya hissetmek isteyip de hissedemediklerin) tamamen gerçek sevgili danışan.

Sana yardımcı olacağını düşündüğüm mini bir egzersizi de ekte ekledim.

Daha fazla soru sormak istersen buradayız.