boşa yaşıyormuş gibi hissediyorum

Merhaba,

Bunu okurken yaşadığın yorgunluk ve boşluk hissi çok anlaşılır geliyor. Liseden sonra hayatın bir anda daralması, insanların azalması, günlerin birbirine benzemesi insanın içindeki anlam duygusunu ciddi şekilde sarsabiliyor. Bu hisler senin zayıf olduğunun değil, uzun süredir çok fazla şeyle tek başına baş etmeye çalıştığının bir göstergesi.

Anlattıklarında özellikle şunu hissediyorum: Bir süredir sadece olaylarla değil, hayal kırıklıklarıyla da uğraşıyorsun. Aileyle yaşanan zorlanmalar, ardından arkadaşlıklarda yaşanan kırılmalar… Bunlar insanın dünyayla bağını gevşetir. “Artık hiçbir şey yapmak istemiyorum” dediğin yer çoğu zaman umursamazlık değil, tükenmişliktir.

Kendini korumak için bazı insanları hayatından çıkarmış olman yanlış değil. Sadece şu an bunun bedeli olarak yalnızlık daha görünür hale gelmiş olabilir. Bu da geçici bir denge hali. Hayat bazen böyle durur; hızlanmaz, ilerlemez, sadece seni durup dinlemeye zorlar.

Bu noktada büyük kararlar vermek ya da kendini toparlamaya zorlamak yerine, yükü biraz hafifletmek daha gerçekçi olur.

Küçük bir egzersiz önermek isterim:

Bugün kendine şu üç soruyu yazılı olarak sor:

– Bugün içimdeki yorgunluk 0’dan 10’a kadar kaç?

– Bu yorgunluğu en çok artıran şey ne?

– Bu yükü yüzde bir bile hafifletecek en küçük şey ne olabilir?

Bu küçük şey bir hedef olmak zorunda değil. Beş dakika pencereye çıkmak, kısa bir yürüyüş, müzik dinlemek ya da sadece biriyle iki cümle yazışmak bile olabilir. Amaç iyi hissetmek değil; tamamen kopmamış olduğunu kendine hatırlatmak.

Şunu da aklında tutmanı isterim: “Hiçbir şey yapmak istemiyorum” dediğin anlarda aslında çoğu zaman “artık daha fazlasını taşıyamıyorum” demeye çalışırsın. Bu cümleyi fark etmek, kendine karşı daha yumuşak olmanın ilk adımıdır.

Eğer bu boşluk ve isteksizlik hali günlerin büyük kısmında devam ediyorsa, bunu biriyle düzenli olarak konuşmak, yükü tek başına taşımamak çok kıymetlidir. Yardım istemek güçsüzlük değil; yalnız kalmak istemediğinin bir işaretidir.

Bu duyguya eşlik etmesi için uygun bir alıntıyı da bırakmak isterim:

“Bazen yolunu kaybettiğini sandığın yer, aslında kendinle ilk kez gerçekten karşılaştığın yerdir.”

Şu an her şeyin net olması gerekmiyor. Hayat bazen ilerlemez; sadece seni durdurur. Sen de tam olarak o eşiktesin. İstediğin zaman benimle iletişime geçebilirsin, umarım yardımcı olabilmişimdir, sevgiler...