Boşanma aşamasında erkek arkadaşım var

Merhaba,

Sevdiğiniz birine karşı böyle bir kaygının sizi ne kadar yıprattığını tahmin etmek gerçekten zor değil. Sizi tanımayan biri, dışarıdan baktığında kendine güveni yüksek, hatta biraz “her şey yolunda” gibi görünen birini görebilir. Ama insanın iç dünyasının ne kadar karmaşık olabileceğini çoğu zaman başkaları fark edemez bile.

İlişkilerde sahiplenme ve karşı tarafı kaybetme korkusu, böyle yoğun yaşandığında ister istemez huzursuzluk yaratıyor. Sizin durumunuzda da bu huzursuzluğun gece uykularınızı bile etkileyebilecek kadar büyüdüğünü fark ediyorum. Gerçekten yorucu… Hele ki birini çok sevdiğinizde, o kişiyi tamamen kaybetme fikri zihninizi bir çeşit alarm moduna alabiliyor. Belki istemeden daha çok sıkıştırıyor, kontrol etmeye çalışıyor veya onu bazen boğduğunuzu hissediyor olabilirsiniz. Ve sonra kendinize “neden böyle yapıyorum?” diye kızıp daha fazla üzülüyorsunuz. Kafanızda dönen tüm bu döngüye kapılıp gitmek yorucu olmalı.

Burada çok ince bir şey var: Bazen ne kadar güçlü ya da özgüvenli görünsek de, en çok korktuğumuz şeyi kaybetmek, içimizde küçücük bir çocuk gibi hissettirebiliyor. Belki geçmişte sizi inciten bir deneyim, ya da “Bir gün bırakılır mıyım?” düşüncesinin altında yatan başka bir hikaye… O his, tüm mantığınızı gölgeleyip sizi huzursuzlaştırıyor olabilir. “Sevgilim beni seviyor, söylüyor da…” diyorsunuz ama içten içe küçük bir belirsizlik var gibi. Onun sevgisini hissedememek, ya da tarzının sizinkiyle uymaması sizi tedirgin etmiş olabilir.

Böyle bir durumda, bazen kendi kendimize şu soruları sormak iyi gelebilir: “Şu an huzursuz olduğum şey, gerçekten şu anda yaşanan bir şey mi; yoksa geçmişte yaşadığım bir korkunun yankısı mı?” Belki sevgilinizin sevgisini göstermesini istediğiniz yolların neler olduğunu kendinize sorabilirsiniz. Acaba onun duygularını farklı bir dille, farklı bir biçimde mi bekliyorsunuz? Bazen insan birinin onu sevmesini ister, ama o kişi sevgisini kendi bildiği gibi gösterir; bu örtüşmeyince yanlış anlaşılmalar olabilir.

Geceleri içinizi kemiren düşünceleri biraz olsun hafifletmek için minik bir egzersiz önerebilirim: Yatmadan önce beş dakika ayırıp, sizi iyi hissettiren (ya da ilişkinizi düşündüğünüzde içinize küçük bir huzur veren) üç anı yazabilirsiniz. Örneğin, birlikte gülüştüğünüz bir an veya size değer verdiğini hissettiğiniz küçük bir jest… Bu, zihninizin hep “kaybetmek” odaklı çalışmasındansa, sahip olduklarınıza ve aranızdaki bağa odaklanmasına yardımcı olabilir.

Kafanız dolu, ne hissettiğinizi açıklamak bile kolay değil biliyorum… Dilerseniz, sevgilinizle küçük, açık bir konuşma yapmayı da düşünebilirsiniz. “Bazen senin sevgini daha çok hissetmeye ihtiyacım oluyor,” diyerek beklentinizi sakince ve suçlayıcı olmadan paylaşmak, aranızdaki güveni güçlendirebilir.

Kimi anlar vardır; kalbimizi açmak, hem kendimizi hem de ilişkimizi iyileştirmek için cesaret ister. Belki şu anda böyle bir adım atmanın zamanı gelmiştir… Sizi kendinizle savaşırken yakaladığınızda, durup bir nefes alın… Bir de o açıdan bakmayı deneyin. 😊

Destek almak isterseniz profilimden ulaşabilirsiniz🙏🏻