Bu durumda ne yapabilirim
Merhaba, ben birini çok sevdim. Alıştıkça çok fedakârlık yaptım, çok affettim; o da yaptı ama ayrıldı. Doğrusu buydu, çünkü ben de kendimle yüzleştim; o ayrılık beni kendime getirdi. Annem bana huysuzsun, kimseyle geçinemezsin der, ama ben yalnızlığı seven, içimi sadece sevdiklerime açan, hep de zarar görmüş, yalnız bırakılmış biriyim. O yüzden bu sessizliğim, içe dönüklüğüm; kimseye muhtaç olmak istemem. Her şeyi kendi başıma hallettim hep. İçim yanar ama hep bir yolunu bulur, yaralarımı sarar, tek başıma devam ederim. Anksiyete bozukluğu yaşıyorum. Stresliyken hep midem bulanıyor. Ama o başka birini unutmaya çalışırken beni buldu, hatalar yaptı, ama hep içimdeki o çocuksu yanı da onda buldum. En son buz gibi sessiz birine dönüştüm. Sürekli ağlayan etrafım hep uyardı, ama dinlemedim. Sonunda terk edildim. Yanlış zaman var mıdır, bilmiyorum ama ben de çok içe dönüğüm; o da çok sosyal birisi. Biz çok zıt karakterleriz. Ben çok inatçıyım; sevdiğimi sahiplenirim, gözü kara biriyim ama unutunca da tamamen unuturum. Şimdi ilk defa herkesi, her şeyi sildim; içim yanmasa da devam edeceğim kendi hayatıma, çünkü onun yokluğunda ben her şeyi tek başıma atlattım. Doğru kişi bile olsa, artık bu yoldayım, çünkü orası beni çok yıprattı; kendimi çok açıkladım, çok canım yandı. Kendime güzel bir hikâye çıkarabilir miyim, buradan bilmiyorum. Yalnız kaldım. Sevgiyi değil kendimi seçtim
Bu soru 17 Nisan 2026 13:03 tarihinde Uzman Psikolog Gizem Yıldırım tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan, öncelikle şunun üzerine konuşmak isterim: “Bir insan neden dışarıdan huysuz biri olarak algılanır?”. Cevabı aslında çok basit, genellikle bir insan kendini güvende ve huzurlu hissetmiyorsa, bu rahatsızlığı dışarıdan huysuzluk olarak algılanabilir. Peki sizin huzursuzluğunuzun kaynağı ne? Siz zaten bu sorunun cevabını çok net bir şekilde açıklamışsınız: “Zarar görmüş ve yalnız bırakılmış birisiyim”. Sizce de yeterli bir sebep değil mi? Aslında anladığım kadarıyla çocukluğunuzdan beri dış dünyayı ve insanları “tehlikeli ve dikkat edilmesi gereken” kavramlar olarak kodlamışsınız.
Dünya ve insanlar bu kadar tehlikeliyse eğer, anksiyete belirtileri yaşamanız da çok doğal değil mi? Bütün yükü omuzlarında taşıyan, kimseye yük olmak istemeyen, kimseyle derdini paylaşamayan, yaralarını hep kendi başına saran birisi için bahsettiğiniz mide bulantıları çok normal.
Yaşadığınız o ayrılığın, size kendinizi seçmenize ve sevgiden vazgeçmenize sebep olduğundan bahsetmişsiniz. Olaya şu şekilde baksak sizce nasıl olur? Şimdiye kadar hep kendi kabuğuna çekilen, başkalarını daha çok önemsediği için kendi sıkıntılarını içine atan o kişi ilk defa kendisini sevmeyi seçmiş. Bu, “Benim sevgim, önce beni yok ederek var olmasın artık” deme hali. Bu çok kıymetli bir eşik. Artık sırada yeni bir ilişkiye başlarsanız eğer kendinizi feda etmeden birini nasıl sevebileceğinizi öğrenmekte. Bunun da ilk adımı hayatınıza birini almadan önce sadece kendiniz için bir şeyler yapmak, ufak ufak yüklerinizi paylaşmayı denemekle başlayacaktır. Elbette herkese kendinizi dökmek doğru olmaz, gerçekten güvendiğiniz insanlara kendinizi şimdiye kadar ne kadar açtığınızı değerlendirip ona göre yeniden bir değerlendirmekle başlayabilirsiniz. Yani demek istediğim şu, siz insanlara ne kadar fedakârlık yapıyorsunuz ve karşılığını ne kadar alıyorsunuz? Bunun oranını bir gözden geçirmelisiniz.
Size ufak bir egzersiz önermek istiyorum. Akşam elinize bir kâğıt kalem alın ve iki başlık yazın. Birisi “Bu ilişkide kendimden neleri verdim?”, diğerine ise “Bu ilişkiden neleri öğrenip yanımda taşıyacağım?” Kendinizi yargılamadan, en doğal halinizle bu uygulamayı yapmalısınız. Bir soru kalıyor geriye: Sevginin sizi bu kadar hırpalamasına izin verip, kendinizi seçtiğinizde ortaya çıkan boşlukta, tüm bu geçmişin küllerini harmanlayıp kendi hikayenizi yazabilir misiniz?
Sevgilerimle
Uzm. Psk. Gizem YILDIRIM
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
