Bu tükenmişlik hissinden nasıl kurtulabilirim?

Merhaba sevgili danışan, anlattıklarının içinde sadece yalnızlık değil, aynı zamanda görülmeme, anlaşılmama ve tutulmama hissi var gibi geliyor ve bu his özellikle hamilelik gibi hassas bir dönemde çok daha derinden yaşanır. Çünkü bu süreçte insan sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da daha geçirgen olur; ihtiyaçlar daha görünür hale gelir ve aslında insanın içindeki “biri beni tutsun, yanımda olsun” ihtiyacı daha yüksek sesle konuşmaya başlar. Senin yaşadığın tükenmişlik hissi de çoğu zaman sandığımız gibi bir güçsüzlük değil, uzun süredir karşılanmayan duygusal ihtiyaçların birikmesiyle oluşan bir iç yorgunluk halidir. Özellikle eşin işe gittikten sonra gelen ağlama hali, yalnız kalmakla tetiklenen bir boşluk duygusunu işaret ediyor olabilir; bu boşluk sadece fiziksel yalnızlık değil, duygusal olarak temasın kesilmesiyle ilgili. Birinin varlığını hissetmek ile gerçekten yanında olması arasında fark vardır ve sen şu an daha çok ikinciye ihtiyaç duyuyorsun gibi.

Üst katta yaşayan insanların yarattığı rahatsızlık, güvenli alan hissini zedeleyebilir ve bu da ev dediğimiz yerin “dinlenme ve gevşeme alanı” olmaktan çıkmasına sebep olur. Bu da sinir sistemini sürekli tetikte tutar ve zamanla tükenmişlik hissini artırır. Ailenle ilgili yaşadığın kırgınlık ise aslında çok daha derin bir yere dokunuyor olabilir; belki de “en çok ihtiyaç duyduğumda yanımda olmadılar” hissi, geçmişteki başka yalnızlık deneyimlerini de tetikliyor olabilir. Bu yüzden şu anki duyguların sadece bugüne ait değil, birikmiş bir duygusal yükün de taşıyıcısı olabilir.

Bu noktada sana sadece “bir şeyler yap” demek yerine, önce bu duygunun anlaşılmaya ihtiyacı olduğunu söylemek isterim. Çünkü bazı duygular çözülmeden önce görülmek ister. Yine de seni biraz daha regüle edebilecek küçük bir alan açmak için şöyle bir egzersiz deneyebilirsin: özellikle yalnızlık hissi yükseldiğinde, elini kalbinin üzerine koyup kendine içinden ya da hafif sesle “şu an yalnız hissediyorum ve bu çok anlaşılır” diye söylemeni istiyorum. Bu basit cümle aslında beynine “yalnızım ama sahipsiz değilim” mesajını verir. Ardından nefesini biraz yavaşlatıp kendine şu soruyu sorabilirsin: Şu an en çok neye ihtiyacım var, bir ses mi, bir temas mı, yoksa sadece biriyle bağlantı kurmak mı? Bu ihtiyaç farkındalığı duygunun içinden çıkışın ilk adımı olur.

Ve çok önemli bir noktayı da söylemek isterim; sen şu an sadece bir birey olarak değil, aynı zamanda bir yaşamı taşıyan biri olarak desteklenmeye ihtiyaç duyuyorsun. Bu yüzden yardım istemen bir lüks değil, bir gereklilik. Eğer bulunduğun yerde fiziksel olarak destek bulmak zor geliyorsa, online bir psikolojik destek süreci senin için gerçekten tutucu bir alan olabilir.

Aklına takılan her şeyi burada sorabilirsin, umarım yardımcı olabilmişimdir,sevgiler🤍

Psikolog/Aile Danışmanı Lara Yelda Aktaş