Bu yaşadığım şey ne zaman geçer?

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızdan duygularınızın alt üst olduğunu, yoğun derecede kafa karışıklığı ve zihinsel yorgunluk yaşadığınızı görebiliyorum… sanki güvendiğiniz bir şeyin üzerine kuşku duymaya başlamış gibisiniz. Yazdıklarınızı birlikte ele alalım isterim.

Öncelikle yaşadığınız durum, bir hastalık geçirme süreci ve sonrasında antibiyotik kullanmaya başladıktan sonra fark etmeye başladığınız bir süreç gibi görünse de, burada daha geniş bir kaygı ve zihinsel alarm hali de eşlik ediyor olabilir. 2 senedir bir beraberliğiniz var ve bu zamana kadar belirgin bir sorun yaşamadığınızı söylüyorsunuz. Bazen ilişkilerde dışarıdan her şey yolunda gibi görünse de, kişinin iç dünyasında zamanla biriken kaygılar, belirsizlikler veya tam olarak fark edilmeyen duygusal süreçler, bir tetikleyiciyle birlikte daha yoğun şekilde ortaya çıkabilir. Burada tek bir nedene bağlamaktan ziyade, zihnin şu anki işleyiş biçimini anlamak daha önemli olabilir.

Anlattıklarınızda özellikle dikkat çeken nokta; sürekli hislerinizi kontrol etme ihtiyacı, “gerçekten seviyor muyum?”, “rol mü yapıyorum?” gibi düşünceler ve bu düşüncelerle birlikte gelen yoğun panik ve bedensel tepkiler. Yoğun kalp çarpıntısı, iç sıkıntısı, başta ve kollarda yanma hissi, huzursuzluk ve zaman zaman yaşadığınız yabancılaşma hissi… Bunlar çoğu zaman yoğun kaygı durumlarında bedenin verdiği tepkilerle ilişkili olabilir.

Şu an sanki duygularınızı sürekli bir “ölçme ve kontrol etme” hali içindesiniz. Birlikte vakit geçirirken, mesajlaşırken ya da normalde keyif alabileceğiniz anlarda bile zihninizin “Şu an ne hissediyorum?”, “Gerçekten seviyor muyum?” gibi sorulara dönmesi, zihnin belirsizliği ortadan kaldırma çabası gibi görünüyor. Ancak bu kontrol hali arttıkça, çoğu zaman düşünceler daha sık ve daha baskın hale gelebilir.

Özellikle sabahları bazen direkt bu düşüncelerle veya ayrılık senaryolarıyla uyanmanız, gün içinde sürekli his taraması yapmanız, “acaba rol mü yapıyorum?” diye sorgulamanız ve hatta internetten OKB, ROCD ve anksiyete ile ilgili sürekli araştırma yapıp kesin bir cevap aramanız da bu döngünün bir parçası gibi görünüyor. Bu arayış kısa süreli bir rahatlama sağlasa da, uzun vadede zihnin bu konuyu daha da merkezine almasına neden olabilir.

Şu an atakların azalmasının bile sizde “demek ki düşünce gerçek” gibi bir yoruma gitmesi de yine zihnin anlam arama ve kesinlik bulma ihtiyacını gösteriyor olabilir. Oysa kaygı süreçlerinde belirtilerin artması da azalması da tek başına bir “gerçeklik kanıtı” değildir; bu dalgalanmalar kaygının doğasıyla ilişkili olabilir.

Bu noktada bazı küçük egzersizler deneyebilirsiniz:

“Gerçekten seviyor muyum?” düşüncesi geldiğinde onu çözmeye çalışmak yerine, “Şu an zihnim yine beni tehdit altında hissettiren bir düşünce üretiyor olabilir” diye fark etmeye çalışmak.

Kalbinizi ve duygularınızı sürekli kontrol etmek yerine, o an yaptığınız davranışlara geri dönmek (örneğin yanında kalmak istemek, iletişim kurmaya devam etmek gibi) ama bunu bir “kanıt arama” aracına çevirmemek.

İnternet araştırmalarını ve sürekli içsel kontrolü mümkün oldukça azaltmak, çünkü bu da döngüyü besleyen bir alan haline gelebiliyor.

Şu an yaşadığınız şey, sevginizin olup olmamasından ziyade, yoğun bir zihinsel tarama, kontrol ve güvence arayışı gibi görünüyor. Bu da doğal olarak sizi oldukça yoruyor. Eğer bu süreç günlük yaşamınızı, ilişkinizi ve ruh halinizi giderek daha fazla etkilemeye devam ederse, bir psikologdan destek almak da iyi bir seçenek olabilir. Çünkü bu döngü tek başına taşındığında zamanla daha yorucu hale gelebiliyor ve birlikte ele alındığında daha yönetilebilir bir hale gelebiliyor.

Tekrardan sormak, danışmak istediğiniz bir konu olursa buradan veya profilimden bana her zaman ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner