Çevremdeki insanları affedemiyorum

Merhaba sevgili danışan,

yazdıklarını okurken öfkenin altında çok daha derin iki duygu hissediliyor:

anlaşılmama ve değersizlik.

Ve açık söylemek gerekirse…

Bir insanın en çok anlaşılmak istediği yer ailesidir.

Orada görülmediğinde, duyulmadığında, hatta üzerine bir de küçümsendiğinde;

öfke neredeyse kaçınılmaz olur.

Bu yüzden önce şunu bilmeni isterim:

Bu öfke “bozukluk” değil, bir sinyal.

Sana “burada bir şeyler seni incitiyor” diyen bir alarm gibi.

1. “Neden onlara karşı böyleyim?”

Şunu söylüyorsun:

1. Onlarlayken gerginim
2. Ağlayınca küçümseniyorum
3. Duygularım önemsenmiyor
4. Ama dışarıda normalim

Bu çok kritik bir ayrım.

Bu şu anlama gelir:

Sen iletişim kuramayan biri değilsin

Sadece o ortamda kendin olamıyorsun

Yani problem “senin yapın” değil,

o ilişkide oluşan dinamik.

2. Peki Öfkenin altında ne var?

Öfke çoğu zaman bir “üst duygu”dur. Altında genelde şunlar olur:

1. Görülmüyorum”
2. “Sevilmiyorum”
3. “Değerli değilim”
4. “Yalnızım”

Sen zaten bunu söylemişsin:

“Değersizlik ve sevilmeme hissi”

Bu çok önemli bir farkındalık.

Şöyle düşünebilirsin:

İçinde bir yer, sürekli şunu fısıldıyor:

“Beni biri gerçekten anlasın…”

Ama karşılığı gelmeyince bu ihtiyaç,

üzgünlükten → öfkeye dönüşüyor.

3. “Onları sevemiyorum, affedemiyorum”

Bu noktada sana biraz ters gelebilecek ama çok gerçek bir şey söyleyeceğim:

Sevmek zorunda değilsin.

Affetmek zorunda da değilsin.

Psikolojide sağlıklı olan her zaman “affetmek” değildir.

Özellikle:

1. Sürekli incitiliyorsan
2. Küçümseniyorsan
3. Duyguların yok sayılıyorsa

Öncelik şu olur:

Kendini korumak

4. Ne yapabilirsin? (Gerçekçi yol haritası)

1. Duygusal mesafe kur

Fiziksel olarak aynı evde olsan bile:

1. Her şeyi anlatmak zorunda değilsin
2. Açıldıkça inciniyorsan, kendini geri çekmek sağlıklıdır

Bu “soğukluk” değil

sınır koyma

2. Tetikleyicileri tanı

Mesela:

1. Yüksek ses → seni geriyor
2. Küçümseme → seni patlatıyor

Bunları fark ettiğin an küçük bir mola ver:

1. Ortamdan çık
2. Su iç
3. Sessiz bir yere geç

Bu, patlamayı %50 azaltır.

3. İçindeki sesi yakala

Şu düşünceler geldiğinde:

1. “Ben değersizim”
2. “Sevilmiyorum”

Dur ve şunu sor:

“Bu gerçekten benimle mi ilgili, yoksa bana böyle hissettirildi mi?”

Çoğu zaman cevap şu olur:

“Bana hissettirildi.”

Bu çok güçlü bir ayrımdır.

4. Kendine alternatif alan yarat

Çünkü sen zaten söylemişsin:

“Başkalarıyla gayet normalim”

Bu çok büyük bir avantaj.

1. Arkadaşların
2. Okul/iş ortamın
3. Güvendiğin biri

Buralar senin duygusal nefes alanın olmalı.

Aile her zaman güvenli yer olmak zorunda değildir.

Bunu kabul etmek, iyileşmenin bir parçasıdır.

5. Ağlaman “zayıflık” değil

Sana ağladığında hakaret ediliyorsa,

bu onların duyguyla kurduğu problemli ilişkiyi gösterir.

Ağlamak = regülasyon(Duygularını fark etme, kontrol etme ve yönetebilme becerisi)

Bastırmak = birikim

Sen sağlıklı olanı yapıyorsun.

🌙 Son olarak

Şu cümleyi sana bırakmak istiyorum:

“Bir ortamda kendin olamıyorsan, sorun çoğu zaman sen değilsin; o ortamdır.”

Senin içinde:

1. farkındalık var
2. duygunu tanıma var
3. ilişki kurabilme kapasitesi var

Bu çok kıymetli.Daha fazla soru sormak isterseniz ben her zaman buradayım.Sevgi ile kalın..

Psk.Aslıhan Atalan