Çocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum

Merhaba, 

Anlattıkların bana zor bir çocuktan ziyade gelişime açık, meraklı bir çocuk izlenimi verdi ancak bu durum senin yaşadığın zorlanmayı küçültmez hatta aksine bu tip çocuklar genelde ebeveynlerin sınırlanırını en çok zorlayan çocuklardır. 

Çocuğunun davranışlarını şimdi bir  çerçeveleyelim 17 aylık bir çocuk için yerinde durmamak ,herşeyi kurcalamak, oyuncakla uzun süre oynamamak ,sürekli anneyle bir şeyler yapmak istemek normaldır. Bunlar problem ya da bağımlılık göstergesi değil, gelişimsel bir normdur. Çünkü bu dönem çocuğunuzun duyusal ve motor gelişim açısından keşif dönemidir. Bu dönemde çocuklar bağlanma ihtiyacının zirvesinde olurlar. Ve Oyuncak yerine seninle oynamayı tercih etmesi bize şunu gösterebilir çocuğunuz için “en güvenli ve en öğretici kaynak benim için sensin” demek ister.

Şimdi evet ben öğretirim ama oyuncakla da oynasın diyebilirsiniz o yüzden bu gelişim döneminde neden oyuncakla oynamıyor olacağından bahsedeyim . Bu yaşta çocuklar Oyuncakla “amaçlı oyun” oynamazlar . Daha çok tencere karıştırmak, süpürgeye dokunmak, kitap karıştırmak isterler çünkü sizin yaptığınız şeylere ilgi duyar.  Yani oyuncak oynamadığı farklı anlamlara gelmez taklit ederek geliştiği anlamına gelir.

Çocuğunun sürekli seninle  bir şeyler yapmak istemesi de taklit ederek gelilmenin bir parçasıdır. Bu davranışlarının altında Taklit ederek öğrenme, Bağ kurma ihtiyacı ve“Ben de varım” hissi yatar. Aslında sizi şunu söylemek ister : “Hayatına bende  dahil olmak istiyorum.”

 Sınır koyarken de kriz yaşıyorsunuz çünkü: Bu yaşta dürtü kontrolü yoktur , hayır’ı anlar ama kabullenemez Yani: Ağlaması “şımarıklık” değildir bir duygu regülasyonu eksikliğidir.

Senin kızıp bağırmana değinelim öncelikle burda sen bağırdığın için kötü bir anne olmuyorsun. Lütfen bunu kendine empozesi etme sen bağırıyorsun çünkü sürekli tetik halindesin, dinlenemiyorsun, kendine ait özel alanın yok ve yükün görünenden de fazla bu sinir sisteminin taşmasıdır senin karakterin değildir.

Bağırmayı azaltmak için sana bir iki teknik anlatayım. Dur- geri çekil tekniği yapabilirsin. Bağırma eşiğinde hissettiğin an fiziksel olarak 2-3 adım geri uzaklaş çocuğunla göz temasını kes ve 10 saniye hiçbir şey yapma. Bu teknik sinir sistemini yavaşlatır ve durgunlaştırır.

 Bir diğeri fısıldayarak konuşma yöntemi bağırma isteğin olduğunda tam tersini yap ve sesini düşür. Beynin otomatik olarak sakinleşmeye geçer.

Sınır koyarken zorlandığın için şöyle bir şey deneyebilirsin: Önceden sınır koy. O an değil, öncesinde söyle: “Anne yemek yapacak, sen buradan izleyebilirsin. Sınır  ve alternatif birleşince kriz durumu azalır

Çocuğuna tam  yasaklamalar yerine küçük katılımlar ver örneğim boş kaşık tutmak, plastik kapla oynamak gibi böylece hem dahil olur hem de sen işini yapabilirsin. 

Ağlama anlarında ise dakin kal kısa bir cümle söyle örneğin : istiyorsun ama şu an yapamayız de açıklama uzadıkça kriz büyür. Unutma ağlamak boşaltım yapmasını sağlar ağlamasına engel olma.

Burada en önemli nokta senin kendinle ilişkin. Şu düşünce çok tehlikeli:

“Her şeyi yanlış yapıyorum” düşüncen çok tehlikelidir ve bir tükenmişlik belirtisidir gerçek değildir. Gerçek olan: Çocuğun sana bağlı, Seni tercih ediyor ve Kitapla odaklanabiliyor. Bunlar sağlıklı gelişim göstergeleridir. 

Bağırdıktan sonra ne yapabilirsin?  Bu  durum çok kıymetli: çocuğunun yanına git, Göz hizasına in ve Kısaca şöyle söyle: Az önce sana sesimi yükselttim, bu doğru değildi. Bu Travma yaratmaz, aksine güvenli bağlanmayı güçlendirir

 Kendinle ilişkine de dikkat et ve kendinle olan ilişkini güçlendir şu cümleyi içselleştirmeni isterim öncelikle “Ben kötü bir anne değilim, zor bir dönemde olan bir anneyim.” Kendine bunu söylemeyi ihmal etme çocukların gelişim dönemleri sancılı geçebilir ancak onlar da her şeyi ilk defa öğreniyorlar ve bunu en güvendiklerinden öğrenmek istiyorlar. 

Sevgilerle🌸