Çok stresli zamanlar geçiriyorum nasıl atlatabilirim

Merhaba, yazdıklarınızı okurken yaşadığınız yükün ne kadar ağır olduğunu hissetmemek mümkün değil. Amcanızı kaybetmenizle birlikte sadece bir insanı değil, hayatın güvenli olduğuna dair inancınızı da kaybetmiş gibisiniz. Bu yüzden yaşadığınız şey “sadece stres” ya da “geçecek bir kaygı” değil; yasla birlikte gelen yoğun kaygı ve ölüm korkusu ile çok yakından ilişkili bir süreç.

Bir kayıp yaşandığında zihin şu soruya takılır:

“Madem bu kadar ani ve kontrolsüz şeyler olabiliyor, sıradaki kim?”

Bu soru zihinde kaldıkça beden sürekli alarmda kalır. “Her an birine bir şey olacak” hissi, kalp çarpıntısı, korkunun içi sarması, hiçbir şeyden keyif alamama… Bunların hiçbiri sizin zayıf olduğunuzu ya da bozulduğunuzu göstermez. Bunlar, yas tutan ve güvende kalmaya çalışan bir sinir sisteminin tepkileridir.

Şunu özellikle bilmenizi isterim:

Eski halinize dönemiyor olmanız, o halin bir daha gelmeyeceği anlamına gelmez. Yas, insanın düzenini geçici olarak bozar. Zihin “eski gibi olayım” diye zorlandıkça, bu baskı kaygıyı daha da artırır. Çünkü yas, hızlanarak geçmez; yer açıldıkça hafifler.

Şu an sizden beklenmesi gereken şey “mutlu olmaya çalışmak” değil. İçiniz parçalanmış gibi hissediyorken güçlü görünmeye çalışmak, duyguyu bastırır ve korkuyu büyütür. İçinizdeki eksiklik hissi, aslında kaybettiğiniz kişiyle birlikte giden güven duygusunun boşluğudur.

Bu noktada size küçük ama çok önemli bir danışmanlık önerisi sunmak isterim:

İzin Verme Egzersizi

Günde bir kez, kendinize sessiz bir zaman ayırın ve içinizden geçen şu cümleyi tamamlayın:

“Onu kaybettiğimden beri en çok ……………….. beni korkutuyor.”

Bu cümleyi yazın, ağlamak gelirse engellemeyin. Amaç korkudan kurtulmak değil; korkunun sesini duyulur hale getirmek. Çünkü duyulmayan korku bedeni ele geçirir, duyulan korku yavaş yavaş sakinleşir.

Kaygı geldiğinde kendinize şunu hatırlatmayı da deneyin:

“Şu an tehlikede değilim. Bu his, yaşadığım kaybın bir yankısı.”

Bu bir telkin değil; sinir sistemine verilen bir bilgidir.

Ayrıca şunu da açıkça söylemek isterim: Eğer “her an bir şey olacak” korkusu günün büyük bölümünü kaplıyor, uykuya dalmanızı engelliyor, bedensel belirtilerle birlikte geliyorsa; bu noktada yas sürecini tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz. Bir psikologla çalışmak, bu korkunun sizi tanımlamasının önüne geçer. Bu bir güçsüzlük değil, kendinize bakmanın bir yoludur.

Şu an her şey çok karanlık ve yorucu geliyor olabilir. Ama bu karanlık, kalıcı bir yer değil. Yas tutan insanlar çoğu zaman “bu halim hiç geçmeyecek” diye düşünür. Geçer.

Yavaş yavaş.

Sizin hızınızda.

İçinizdeki korkudan kurtulmak istemeniz, hayata tutunma isteğinizin hâlâ canlı olduğunu gösteriyor. Bu çok kıymetli. Yalnız değilsiniz ve bu yük tek başınıza taşınmak zorunda değil.

Psikolog Lara Yelda Aktaş