Değişim ne zaman olacak?

Merhaba,

Yaşadığınız duyguların ağırlığını satırlarınızdan hissetmek mümkün. Uzun yıllardır içinizde taşıdığınız bu eksiklik hissi, yalnızlık duygusu ve hayatın sizden bir şeyleri esirgediği düşüncesi zamanla yalnızca bir düşünce olmaktan çıkıp adeta dünyaya bakış biçiminize dönüşmüş gibi görünüyor. Bu nedenle ne kadar farklı şeylerle meşgul olsanız da, ne kadar güçlü olmaya çalışsanız da, o iç ses tekrar ortaya çıkıp size aynı şeyi söylüyor: Herkes ilerledi, ben geride kaldım. Bu kadar uzun süredir devam eden bir duygusal yükün sizi yorması, mutsuzlaştırması ve umutsuzluğa sürüklemesi oldukça anlaşılır bir durum.

Ancak dikkatimi çeken önemli bir nokta var. Sizin acınızı yaratan şey yalnızca evlenmemiş olmak ya da çocuk sahibi olmamak gibi görünmüyor. Çünkü yazdıklarınızda asıl öne çıkan tema, kendinizi eksik hissetmeniz. Eğer yarın evlenseniz bile, yıllardır içinizde yer etmiş olan bu eksiklik duygusu kendiliğinden tamamen ortadan kalkmayabilir. Çünkü mesele sadece sahip olunamayan bir yaşam düzeni değil; aynı zamanda kendinizi sürekli başkalarının hayatıyla kıyaslamanız ve kendi yaşam öykünüzü değersizleştirmenizdir.

İnsan zihni bazen hayatı tek bir ölçüte indirger. Sizin durumunuzda bu ölçüt büyük ölçüde yuva kurmak ve aile sahibi olmak olmuş gibi görünüyor. Oysa çevrenizde gördüğünüz insanların hayatlarının yalnızca dışarıdan görünen kısmını biliyorsunuz. Evli olmak, çocuk sahibi olmak ya da belirli bir yaşta belirli hedeflere ulaşmak her zaman iç huzuru ve mutluluğu garanti etmez. Fakat zihniniz yıllardır mutluluğu tek bir noktaya bağladığı için, sahip olduğunuz diğer şeylerin değerini görmekte zorlanıyor olabilir.

Bir başka önemli nokta da şu: Siz geleceğe dair umudunuzu tamamen kaybetmiş değilsiniz. Bunu, birilerinin size bunların geçeceğini söylemesini istemenizden anlayabiliyorum. Eğer gerçekten vazgeçmiş olsaydınız, bu kadar yoğun bir özlem ve arayış içinde olmazdınız. İçinizde hâlâ yaşamın değişebileceğine dair bir parça umut var. Belki çok yorulmuş, çok beklemiş ve çok hayal kırıklığı yaşamış durumdasınız; fakat umut tamamen kaybolmuş görünmüyor.

Şunu bilmenizi isterim: Hayatta bazı insanlar istediklerine erken ulaşırken, bazıları daha geç ulaşır. Bu durum onların daha değerli ya da daha başarısız olduğu anlamına gelmez. Toplum bize belirli yaşlarda belirli şeyleri başarmamız gerektiğini öğretiyor. Fakat gerçek yaşam çoğu zaman bu kadar doğrusal ilerlemez. Kimi insanlar 25 yaşında evlenir ve 35 yaşında boşanır, kimi insanlar 40 yaşında hayatının aşkını bulur, kimi insanlar ise çok daha farklı yollar çizer. İnsan hayatı bir yarış değildir; fakat uzun süre kendinizi başkalarıyla karşılaştırdığınızda zihniniz bunu bir yarış gibi algılamaya başlayabilir.

Yıllardır devam eden bu boşluk hissi, hiçbir ortamda tam anlamıyla mutlu olamama, sürekli geçmişi ve eksiklikleri düşünme, elde ettiklerinizden tatmin olamama gibi durumlar aynı zamanda depresif bir duygudurumun ya da kronikleşmiş bir yas hissinin işareti de olabilir. Bu nedenle yalnızca pozitif düşünmeye çalışmak çoğu zaman yeterli olmaz. Bu duyguların kökenini anlamak, hangi ihtiyaçların karşılanmadığını keşfetmek ve yıllardır taşıdığınız yükü bir uzman eşliğinde çalışmak oldukça faydalı olabilir.

İnsan bazen yıllarca aynı döngünün içinde kaldığını düşünür ve hiçbir şey değişmeyecekmiş gibi hisseder. Fakat psikolojik olarak en zor dönemlerde bile değişim mümkündür. Şu anki acınızın büyüklüğü, gelecekte mutlu olamayacağınız anlamına gelmez. Siz yalnızca uzun zamandır çok ağır bir yük taşıyorsunuz. Öncelikle kendinizi yıllardır özlemlerine rağmen hayata tutunmaya çalışan, mücadele eden ve hâlâ umut arayan biri olarak görmeye çalışın.