Değişimi nasıl sağlarım

Merhaba,

Bu yazdıkların çok uzun süredir biriken, seni hem zihinsel hem bedensel olarak yoran bir yükü anlatıyor. Kaygının yüksek olması, yalnız kalma korkusuyla fazla uyum sağlamak, sınırları geç fark etmek ve sonra “ben nerede kayboldum?” diye sormak… Bunların hiçbiri zayıflık değil; aksine uzun süre idare etmeye, ayakta kalmaya çalışmış birinin doğal sonuçları.

Şunu özellikle söylemek isterim:

30 yaşında “geç kaldım” diye hissetmen çok anlaşılır ama bu his, gerçeğin kendisi değil. Sen geç kalmadın; sadece bazı şeyleri artık görmezden gelemeyecek kadar farkındalık kazandın. Bu farkındalık da çoğu zaman önce yalnızlık, suçluluk ve kafa karışıklığıyla gelir. Çünkü eski baş etme yolları artık işe yaramıyordur ama yenileri henüz oluşmamıştır.

Yaşadıklarından sonra insanları ayırt edememek, kimin iyi niyetli kimin zarar verici olduğunu net hissedememek de çok anlaşılır. Uzun süre kendini fazla sorgulayan insanlar, bir noktadan sonra kendi duygularına güvenmekte zorlanır. “Tepkim yanlış mı?”, “Ben mi abartıyorum?” soruları burada devreye girer. Bu durum senin muhakeme yeteneğini kaybettiğini değil, iç pusulanın geçici olarak şaştığını gösterir.

Mide bulantıları, sürekli kendini ya da başkalarını suçlama hali de bedenin “artık bu yük ağır geliyor” deme biçimi olabilir. Zihinle beden genelde aynı anda yorulur.

Değişim, kendini bir anda düzeltmeye çalışmakla değil; küçük, gerçekçi adımlarla başlar. Özellikle de yıllardır kendine fazla yüklenen biriysen.

Burada sana yardımcı olabilecek basit ama etkili bir egzersiz önereyim:

Gün içinde seni rahatsız eden bir an yaşadığında, kısa bir not al:

– O anda aklından geçen düşünce neydi? (Örneğin: “Yine yanlış yaptım”, “Beni gerçekten önemseyen kimse yok”)

– Bu düşünce sana nasıl hissettirdi? (Kaygı, suçluluk, yalnızlık gibi)

– Aynı durumda sevdiğin bir arkadaşın olsaydı, ona ne söylerdin?

Sonra şunu sor:

“Bu düşünce bir gerçek mi, yoksa geçmiş deneyimlerimden kalan bir alışkanlık mı?”

Amaç düşünceyi susturmak değil; onu biraz mesafeden görmek. Çünkü çoğu zaman sorun düşündüğümüz şeyler değil, onlara mutlak doğruymuş gibi davranmamızdır.

Kendini yeniden bulmak da “nasıl biri olmalıyım?” sorusuyla değil, “şu an bana ne iyi gelmiyor?” sorusuyla başlar.

Bazen yol aramak, ilerlemekten önce durmayı öğrenmek demektir.

Şu an yaşadığın bu karmaşa bir son değil; bir eşik. Ve bu eşiği geçmek için mükemmel olmana ya da her şeyi hemen çözmene gerek yok. Yavaş yavaş, kendinle daha az kavga ederek de değişim mümkün.

Umarım yardımcı olabilmişimdir, aşağıya da kaygını azaltmaya yarayacak birkaç egzersiz bırakmak istiyorum, lütfen dene. Ben yine buradayım, sevgilerle...