Dışlanmış hissi yaşamak

Sevgili danışan, öncelikle yaşadığınız bu derin kırgınlığı, yalnızlık ve dışlanmışlık hissini tüm kalbimle hissedebiliyorum. Kutsal bir toprağa, üstelik en güvendiğiniz, "Bana sahip çıkar" diye yola çıktığınız bir yakınla gidip orada böylesine yalnız bırakılmak gerçekten ağır bir yük. Canınızın bu kadar yanması, eve döndüğünüz halde fiziksel olarak bile hastalanmış olmanız olağandır; çünkü ruhumuzun aldığı ağır yaralar, bedenimizde ağrı ve hastalık olarak kendisini gösterebilir. Yaşadığınız şey bir çeşit güven kaybı ve hayal kırıklığı gibi gözüküyor. "Geçti gitti, kafaya takma" diyenlere kulak asmayın. Kendinize ağlamak için izin verin. İçinize ata ata o duygu orada büyümüş ve sizi hasta etmiş. Kendinize şu şekilde telkin verebilirsiniz: "Güvendiğim birinden bunu görmek beni çok incitti, kırılmaya ve ağlamaya hakkım var." Duygu dışarı çıkmadan hafifleme başlamaz. Sizin canınızı yakan şey aslında dünürünüzün kendisinden ziyade, kafanızdaki "dünürüm bana sahip çıkacak, beraber olacağız" beklentisinin yıkılmasıdır. İnsanlar tanıdık çevrelerin içine girdiklerinde komşuları, arkadaşları gibi, bazen konfor alanlarına kapılıp dışarıdaki insanı fark edemeyecek kadar bencilce davranabilirler. Bu onun olgunlaşmamışlığı ve düşüncesizliğidir; sizin değerinizle ya da sevilmeye layık oluşunuzla hiçbir ilgisi yoktur. Dünürünüze karşı içinizde biriken bu öfke ve kırgınlığı onunla kavga ederek çözemezsiniz. Muhtemelen "Ben öyle yapmak istemedim, sen yanlış anladın" diyerek sizi suçlu çıkaracaktır. Bunun yerine duygusal mesafe koymak sizi kavga etmekten daha fazla rahatlatacaktır. Siz çok güzel bir niyetle yola çıktınız ve ibadetinizi hakkıyla yapıp döndünüz. Bedeninizin hastalanması, ruhunuzun bu haksızlığı sindirme çabasıdır. Oradaki kutsal anları düşünerek bakış açınızda değişim yapmanız size iyi gelecektir. Desteğe ihtiyacınız olduğunda, sizin için buradayım...