Düğünüme 2 ay kaldı korkuyorum

Merhaba Sevgili Danışan,

Yazdıklarında sadece bir ilişkiyi değil, bir kadının kendi ışığını yavaş yavaş nasıl kaybettiğini, sonra bir yerlerde yeniden o ışığı bulmaya çalıştığını, ama cesaretle korku arasında gidip geldiğini okudum. Sekiz yıllık bir emek var ortada… Bu ilişki sadece iki kişinin hikayesi değil; senin hayallerin, sevgin, sabrın, kendinden verdiklerin, umutla beklediklerin ve kaybettiklerin var içinde. Ama tüm bunların ağırlığı, seni bugün “ayaklarım geri geri gidiyor” diyecek noktaya getirmişse, bu hafife alınacak bir mesele değil. Bu, ruhunun artık “dur” dediği bir yer olabilir.

İnsanın en çok yorgun düştüğü duygulardan biri, yıllarca içinde emek verdiği bir şeyin artık kendisine iyi gelmediğini kabul etmektir. Sen de şimdi, bu noktada tam olarak bu gerçekle yüzleşiyorsun gibi. Çünkü bir zamanlar onsuz bir hayatı hayal bile edemezken, artık “ben kendimle kalmak istiyorum” diyorsun içinden. Bu değişim, her kadının hayatında kırılma anıdır. Sevgi hâlâ olabilir, ama sevginin bir yanı da güven, saygı, huzur ve destekle tamamlanır. Bunlar olmadığında, sevgi tek başına yetmez. Bu yüzden senin de dediğin gibi, “seviyor muyum, yoksa alışkanlık mı, ya da yalnız kalmaktan mı korkuyorum?” soruları artık kaçınılmaz hale gelir.

Yazdıkların, aslında bu ilişkinin içinde çok uzun süredir yalnız olduğunu gösteriyor. Sadece dışarıdan değil, sevdiğin kişinin yanındayken de... Çünkü gerçek anlamda anlaşılmak, duygularının ciddiye alınması, değerli hissedilmek bir ilişkide temel ihtiyaçlardandır. Ama sen, en çok ihtiyaç duyduğun anda bile “sen benim dediğimi yaptığın sürece sorun çıkmaz” gibi cümlelerle karşılanmışsın. Bu, bir sevgi dili değil. Bu, seni şekillendirmeye çalışan bir kontrol biçimi. Bu kadar uzun süre boyunca buna maruz kalmak, ister istemez senin de benliğini örseleyip yıpratmış olabilir.

Özellikle çalışmaya başladıktan sonra kendi ayakları üzerinde durduğunda, hayatındaki diğer her şeyi yeniden değerlendirir. Sen de işe başladıkça, daha önce fark etmediğin baskıları, kıskançlıkları, engellemeleri daha net görmeye başlamışsın. Eczanedeki ortamda aldığın en basit olumlu geri bildirimlerin bile seni ne kadar mutlu ettiğini yazmışsın. Çünkü yıllardır “güzel görünüyorsun” cümlesine bile hasret kalmışsın. Bu sadece fiziksel bir övgü değil; “görülmek” arzusu. İnsan, sevdiği kişi tarafından fark edilmek, takdir edilmek, değerli hissetmek ister. Ama sen bu ihtiyaçlarını dış dünyadan karşılamak zorunda kalmışsın. Bu da sana “ben bir şeyleri kaybettim bu ilişkide” dedirtmiş olabilir.

Seninle en çok rezonansa giren yerlerden biri şu oldu: bir tartışmada sen duygu paylaşımı yaparken, karşındaki insanın telefonu alıp ilgisini senden çekmesi. Bu o kadar kırıcı, yalnızlaştırıcı ve aşağılayıcı bir davranıştır ki; bu tekrar ettikçe insan “ben burada kimim, neden kendimi bu kadar anlatmak zorundayım, neden hep ben çabalıyorum?” diye sorgulamaya başlar. İlişki, bir kişinin omzuna yığılmış bir emekle yürüyemez. Sen sekiz yıl boyunca bu ilişkiyi taşımışsın, ama artık seni taşıyan biri yokmuş gibi hissediyorsun.

Bana yazdığın her cümlede kendini suçladığını da fark ettim. “Acaba çok mu değiştim?” “Eskisi gibi hissetmemem benim suçum mu?” gibi sorular soruyorsun. Oysa ki bu senin suçun değil. Bu, büyümenin ve fark etmenin bir sonucu. İnsan değiştikçe, bazı ilişkilerle arasında mesafe oluşur. Çünkü o ilişki senin yeni haline dar gelmeye başlar. Bu bir suç değil; bu, hayatın en doğal sürecidir. Senin gibi düşünen, senin gibi hisseden çok fazla kadın var. Sen yalnız değilsin.

Annenin babanla yaşadıkları, senin kendi ilişkinle ilgili en büyük korkunu açığa çıkarmış: “Aynı döngüye ben de mi giriyorum?” Kız çocukları çoğu zaman annelerini izler ve “ben asla böyle biri olmayacağım” der. Ama yetişkinliğe geldiğinde fark eder ki; o döngünün içinde çoktan yer almış. İşte bu fark ediş anı, çok ama çok değerlidir. Sen, tam olarak bu eşiktesin. Aynı ilişki örüntüsünün başka bir versiyonunu yaşamak istemiyorsun artık. Ne anne gibi susmak, ne de babanın baskıcı tavrına benzer bir ilişkide tükenmek…

Bütün bu anlattıkların ışığında, sana “hemen ayrıl” ya da “illa devam et” demek, elbette benim karar verebileceğim bir durum değil. Ama şunu çok net söyleyebilirim: İç sesin şu anda çok net. Sana ne söylüyor? Kalmak mı, gitmek mi, beklemek mi, konuşmak mı? Kendi iç sesinle baş başa kaldığında seni ne rahatlatıyor? Belki de en doğru cevap, en sessiz anlarında sana fısıldanandır.

Seninle bir egzersiz paylaşmak istiyorum. Bir gece yalnız kaldığında, bir kâğıt al. İkiye ayır. Sol tarafa “bu ilişki bana neler kazandırdı?” sağ tarafa ise “bu ilişki benden neler götürdü?” yaz. Sonra gözlerinle gör. Hangi taraf daha ağır? Bu liste sana kimseyi ikna etmek için değil, sadece kendine ayna tutmak için.

Şunu da unutma: Bir evlilik, hazırlıkları yapılmış diye olmak zorunda değil. Düğün tarihlerinden önce gelen duygular her zaman ciddiye alınmalıdır. Çünkü senin kararın, bir ömürlük bir hayatı şekillendirecek. Bugün “bu baskı zamanla azalır” diye düşündüğün şeyler, yarın daha da büyüyebilir. Sınırlarını bu kadar kolay aşan bir insanın, ileride bu alışkanlıklarını bırakması çok zor olabilir. Birlikte çift terapisi almayı teklif ettin mi? Ya da ettin de reddetti mi? Bu bile bir gösterge olabilir. Çünkü birlikte iyileşmeye istekli bir partnerle yol yürümek başka, sadece senin değişmeni bekleyen biriyle yol yürümek bambaşka bir şeydir.

Lütfen kendine şu cümleyi sık sık hatırlat: “Ben bir hayat kuruyorum. Bu hayatın içinde ben de var mıyım?” Eğer bu soruya için net bir “evet” diyemiyorsan, o hayata biraz daha mesafeyle bakman gerekebilir. Korkuyorsun, evet. Ama korkunun arkasında senin asıl gücün saklı olabilir. Korktuğun yerden cesaretle geçebilirsen, özgürlüğün orada olabilir.

Unutma, sen yalnızca bir gelin adayı değilsin. Sen bir bireysin. Hayalleri olan, ışığı olan, kendini ifade edebilen, güçlü bir kadınsın. Hiçbir aşk, senin o ışığını söndürmeye değmez.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir soru veya aklına takılanları sorabilirsin.🌿

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel