Düğünüme 2 ay kaldı korkuyorum

Merhaba Sevgili Seda,

Yazdıklarını büyük bir dikkat ve özenle okudum. Şu an içinde bulunduğun duygusal karmaşayı, çaresizliği ve kafandaki “ne yapmalıyım” sorusunun ağırlığını fazlasıyla anlıyorum. Düğüne bu kadar az bir zaman kalmışken; ilişkinde bu denli kırılganlık, baskı, öfke, güvensizlik ve çözümsüzlük hissetmek seni hem geleceğe hem de kendi kararlarına dair derin bir sorgulamanın içine sokmuş. Anlattıklarında sadece bir tartışmadan ya da fikir ayrılığından söz etmiyoruz. Burada çok daha derin bir mesele var: Senin isteklerinle onun istekleri arasında kurulamayan köprü, senin duygusal ihtiyaçlarının inkâr edilmesi, senin iyi niyetinle kurmaya çalıştığın iletişimde sürekli duvara çarpman ve en önemlisi, sınır ihlalleriyle karşı karşıya kalman. Sevgili danışan, ne yaşadığını küçümsemek istemem ama önce şu gerçekle yüzleşmek gerekiyor: Bu ilişki artık sadece senin çabanla ayakta duruyor ve sen bu çabanın içinde yavaş yavaş kendini kaybetmeye başlamışsın.

Sen konuşmak istiyorsun, duygularını dile getirmek, güvende hissetmek, içini rahatlatacak bir yanıt duymak istiyorsun. Bu tamamen anlaşılır ve çok insani bir beklenti. Ancak karşındaki kişi, sana o güveni verecek, seni anlayacak ve ilişkiyi birlikte taşıyacak bir ortaklık sunmuyor. Duygularını paylaştığında "ben sana zaten söyledim, tekrar mı edeceğim" demesi, senin ihtiyaç duyduğun duygusal yakınlığa ne kadar uzak olduğunun bir göstergesi. Oysa sevgi sadece “seni seviyorum” demekle sınırlı değildir; sevgi, birinin duygusal ihtiyaçlarına karşı duyarlı olmak, o ihtiyaçlarla ilgilenmek, kendini sadece haklı kılmaya çalışmak yerine iki kişilik bir dünyada bir denge kurabilmektir. Ancak senin partnerin sürekli “ben hep böyleydim, beni bu şekilde kabul et” diyerek sorumluluğu yalnızca senin üzerine yıkıyor. Bu, ilişkideki duygusal yükü tek başına sırtlamak zorunda bırakılmana neden oluyor. Böyle bir ilişkide zamanla hem ruhsal dayanıklılığın azalır hem de “ben neden sevilmiyorum, neden değer görmüyorum” gibi içsel sorgulamalar artar. Bu senin yetersizliğinden değil, karşı tarafın ilişki sorumluluğunu almamasından kaynaklanır.

Bir başka çok önemli konu da şudur: Anlattıklarında sınır ihlalleri çok net görülüyor. Sana bağırılması, elinin çekilmesi, yüzüğün zorla taktırılmaya çalışılması, seni ailenin önüne “atmakla” tehdit edilmesi; sevgiyle, güvenle, eşitlikle kurulmuş bir ilişkiye ait davranışlar değildir. Bunlar, bir kişinin duygusal kontrolü kaybetmesiyle ortaya çıkan ve psikolojik şiddetin bir formuna dönüşen davranışlardır. Bu noktada sevgili danışan, senin gösterdiğin direnci çok önemsiyorum. İlk kez “hayır” dediğinde, yüzüğü takmadığında, geri çekildiğinde verdiğin o karar çok kıymetliydi. Çünkü o an, kendini değil, ilişkinizi kurtarmaya çalışırken artık kendine zarar verdiğini fark ettiğin andı. Ve bu çok önemli bir fark ediştir. Kimi zaman insan sevdiği için tahammül eder, ilişkiyi kurtarmak ister ama bu tahammülün bedeli kendi ruhuna ödenmeye başladıysa orada bir durmak gerekir. Bu sadece ilişkiyi değil, insanın kendine olan saygısını, sınırlarını ve benliğini de etkileyen bir süreçtir.

Bir başka önemli nokta ise şu: Düğüne iki ay kalmış olması, bu ilişkiyi her şartta sürdürmek zorundaymışsın gibi hissetmene neden olabilir. “Bu saatten sonra ne denir, nasıl dönülür?” gibi düşünceler seni esir alabilir. Ama unutma, bir ilişki evliliğe yaklaştıkça daha da güçlenmelidir; güven, bağlılık ve netlik artmalıdır. Oysa senin yaşadıklarında netlik değil belirsizlik, güven değil kırılganlık, destek değil baskı ve zorbalık var. Burada asıl mesele düğün tarihi değil, bu kişiyle bir ömür geçirmenin ruhsal yükü. Şu an düğün telaşı, çevre baskısı, aile beklentisi gibi dışsal faktörler kararlarını gölgeliyor olabilir. Ama hayatının kararlarından biri olan bu ilişkiyi seçerken önceliğin iç sesin, kendi huzurun ve ruhsal güvenliğin olmalı. İnsanların ne diyeceği, sürece ne kadar emek verdiğin ya da düğün tarihinin yakın olması; seni mutsuz edecek bir ilişkiye “tamam” demeni gerektirmez. Çünkü ömür, sadece bir düğün gününden ibaret değil. O gün geçer, ama o ilişkideki yalnızlık, değersizlik ve tükenmişlik hissi devam eder.

Sen bu ilişkide "kendini korumaya çalışan", "sınırlarını göstermeye çalışan", "ben de bir bireyim" demek isteyen tarafsın. Şu anda yapabileceğin en önemli şeylerden biri, duygularını geçersizleştirmeden, yaşadıklarını küçümsemeden bir adım geri çekilip kendine şu soruyu sormak: “Ben bu insanla yaşlandığımda nasıl biri olurum?” Eğer bu soru sana huzur, güven, saygı dolu bir cevap vermiyorsa, o zaman bu ilişki yeniden düşünülmelidir.

Son olarak, lütfen şunu bilmeni isterim: Kendini koruman bencillik değil. Hayır demen suç değil. Sevilmek uğruna sınırlarını kaybetmen gerekmez. Eğer şu an konuşmuyorsanız bu bir fırsat olabilir. Sessizlik bazen ihtiyaç duyduğun netliği sana gösterebilir. Bu süreçte duyguların karmaşık olabilir ama önemli olan onları bastırmak değil, yavaşça gözlemlemek ve kendin için bir yol çizmek. Dilersen bu süreci bir uzmandan birebir destek alarak da değerlendirebilirsin. Çünkü bu kadar yüklü ve kırılgan bir ilişkide yalnız karar vermek çok zorlayıcı olabilir. Ama en önemlisi, bu kararı kendin için verdiğinde, hayatına saygı duyduğun, seni duyan, seni önemseyen bir ilişkiye yer açabilirsin.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir konu veya aklına takılanları yeni bir soru oluşturarak iletebilirsin.

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel