Dünyaya abimin gözünden bakıyorum

Merhaba benim çok sevdiğim bi abim var gerçekten en sevdiğim insan olabilir çok iyi anlaşıyoruz çok benziyoruz evet yollarımız aynı aslında yollarımız kesişiyor o da varoluşsal sancılarla kendini kendinden doğurdu bende öyleyim herşeyi sorgulamak duygularımı anlamlandırmaya calismak iyileştirmek yaklaşım şeklim onunkine göre daha yumuşak çünkü ben onun bastırılmış versiyonu gibiydim küçükken sinirlenmeme izin verilmemisti ama o çok sinirlenebilmis ve siniriyle herşeyi yapabilecek tipten ve onunla konuştuğumda gerçekten çok huzurlu hissediyorum kendi duygusal zekama uygun insanlarla iletişim kurmak aşırı mutlu ediyor beni eskiden daha farklıydı ilişkimiz ben ondan korkardım aynı zamanda toksikte biriydi ama şu an o korkuyu sevgiye güvene dönüştürdük rüyalarımin anlaminda bile güveni temsil eder çok muhteşem birşey hayatımdaki tüm şansım diye de söylerim ama şöyle birşey var ki birşey yaparken acaba o olsa nasıl davranırdı şu an diyerek verdiğim cevabı uygularım biriyle iletişim kurunca aynı onun gibi konuşurum tamam benzemem güzel de ben verdiğim kararın konustugum soyledigim sözlerin sadece bana ait olmasını istiyorum ne biliyim bişe yapacaksam bana nasıl tepki verir diye düşünür öyle yaparım bu beni rahatsız etmeye başladı artık çok iyi anlaşıyor olmam çok seviyor olmam böyle davranmam gerektiği anlamına gelmemeli yanii buna nasıl bi çözüm yolu bulabilirim