Düşünmeyi bırakmak istiyorum

Merhabalar Sevgili Danışan,

Senin yazdıklarını okurken içimde büyük bir dikkat ve hassasiyet oluştu. Çünkü anlattıkların, yaşının çok ötesinde bir yük taşıdığını gösteriyor. “Düşünmekten yoruldum” diyorsun… Bu söz, sadece yorgunluğu değil, belki de uzun süredir içinde taşıdığın bir doluluğu anlatıyor görünüyor.

Kimi zaman insanın zihni hiç durmadan çalışır: Geçmişi düşünür, bugünü sorgular, geleceği hayal eder ya da ondan korkar. Bu kadar çok şey düşününce, bir yerden sonra artık sadece sessiz kalmak isteriz. Düşünmek yerine konuşmak, içimizi dökmek, biri tarafından gerçekten anlaşılmak isteriz. Tam olarak senin de söylediğin gibi. 🌱

Bu duyguların seni mutsuzlaştırması, hayattan keyif alamamana sebep olması, güvende hissetmekte zorlanman, aslında duygusal anlamda bir yalnızlık yaşıyor olabileceğini gösterebilir. Belki bir şey anlatmak istediğinde yanlış anlaşılmaktan korkuyorsun. Belki de insanlar seni dinliyor ama seni duymuyor gibi hissediyorsun. Bunlar küçük şeyler gibi görünse de birikebilir.

Bir yandan anlaşılmak, şefkat görmek ve destek almak isterken bir yandan da kimseye güvenememek de çok zor bir çelişkidir güzel insan. Ama inan, bu çelişkiyle baş başa kalan birçok kişi vardır. Ve bu duygular zamanla çözülüp hafifleyebilirdir. Bunu kendine sıkça hatırlatmalısın.

Seninle küçük ama önemli adımlar paylaşabilirim :

Uzun uzun öneriler sunmak istemem, bazen sadece birinin seni anlaması yeterlidir. Ama dilersen, birkaç küçük fikirle başlamak faydalı olabilir.

Öncelikle zihnini yoran şeyleri bir kağıda yazıya dökmek, düşüncelerin akışını dışarı çıkarmak, bazen rahatlatıcı olabilir. Bunu dilersen her gün dilersen de yaşadığınız olaya yönelik yazabilirsin.

Gün içinde kısa kısa kendinle kalabileceğin, nefes alabileceğin anlar yaratmak çok önemlidir. Örneğin 10-15 dakikalık bir yürüyüş ya da sadece sevdiğin bir müziği dinlemek gibi.. listeye sevdiğin şeyleri ekleyerek zihnini biraz olsun hafifletebilecek adımlar atabilirsin.

En önemlisi de, seni anlayan yargılamadan dinleyen uzmanlardan yardım almak olabilir. Bu yalnızlık duygusunun içinde biriyle birlikte yürümek her şeyi değiştirebilir. Eğer bu mümkün değilse, kendi destek sistemini oluşturabilirsin. Varsa ailenden ya da arkadaşlarından güvendiğin birileriyle paylaşımda bulunmak iyi gelebilir. Seninle benzer durumda hisseden birçok kişinin varlığına şahit olabilirsin.

Şu an bu duyguların ortasında olman, hep böyle kalacağın anlamına da gelmiyor. Anlaşılmayı, güvenilmeyi, şefkat görmeyi hak ediyorsun. Ve seninle bu yolu yürümek isteyen biri mutlaka vardır.

İyi ki yazdın. Burada olmak ve ilk adımı atmak her şeyin başlangıcıdır aslında. Umarım soruna cevap olabilmişimdir. Ancak aklına takılan sorular olursa tekrardan sorunu sorabilirsin, mutlaka cevaplanacak. Hoşça kalman dileğimle… ✨

Sevgiler

Psikolog İrem Bor