duygu durum bozukluğu mu ? care arıyorum

Merhaba,

yaşadıklarınızı bu kadar açık ve samimi bir şekilde paylaştığınız için teşekkür ederim. Anlattıklarınız, hem oğlunuz hem de sizin için uzun süredir oldukça yorucu ve duygusal olarak zorlayıcı bir sürecin içinde olunduğunu düşündürüyor. Özellikle bir ebeveyn olarak sevdiğiniz çocuğunuzun zaman zaman sizi inciten davranışlar sergilemesi, ardından hiçbir şey olmamış gibi devam edebilmesi çok kafa karıştırıcı ve yıpratıcı olabilir.

Bahsettiğiniz ani duygu değişimleri, öfke patlamaları, kırıcı sözler ve sonrasında gelen pişmanlık ya da sakinleşme hali; tek başına bir tanı koymak için yeterli değildir. Ancak bu tablo, duygu düzenleme güçlükleri, dürtü kontrolünde zorlanma ve zaman zaman yoğun duygusal dalgalanmalar yaşandığını düşündürür. Bu durum her zaman “kalıcı bir duygu durum bozukluğu” anlamına gelmez; bazen uzun süredir biriken stres, içsel çatışmalar, ilişki dinamikleri ve yeterli destek alamama hâliyle de yakından ilişkili olabilir.

Burada önemli olan nokta, bu süreci yalnızca “oğlunuzun sorunu” olarak değil, ailesel bir sistemin zorlanması olarak ele almaktır. Özellikle annenin çok yıprandığını belirtmeniz çok kıymetli bir farkındalık. Çünkü bakım verenler tükenmeye başladığında, sorunlar daha da görünür hâle gelir ve baş edilmesi zorlaşır.

Ailenin bu süreçte sergilediği tutum, yaşanan dalgalanmaların şiddetini ve süresini doğrudan etkileyebilir. Özellikle öfke ve yoğun duygulanım anlarında tartışmayı sürdürmek, açıklama istemek ya da nasihat vermek, çoğu zaman durumu yatıştırmak yerine daha da alevlendirebilir. Bu anlarda kısa, net ve sakin bir dille sınır koymak; duygunun geçmesine alan tanımak daha koruyucudur. Örneğin, “Şu an konuşmak ikimiz için de zor, sakinleştiğimizde devam edelim” gibi ifadeler hem sınırı korur hem de ilişkiyi koparmaz.

Sakinlik sağlandıktan sonra yapılan konuşmalar ise çok daha iyileştirici olabilir. Bu aşamada suçlayıcı bir dil yerine, yaşanan durumun sizde uyandırdığı duyguları ifade etmek önemlidir. “Bize bu şekilde hitap edildiğinde çok üzülüyoruz ve çaresiz hissediyoruz” gibi ben diliyle kurulan cümleler, savunmayı azaltır ve karşılıklı anlayışı güçlendirir. Aynı zamanda, oğlunuzun sakin ve uyumlu olduğu zamanların fark edilmesi ve sözel olarak takdir edilmesi, olumlu davranışların pekişmesine katkı sağlar.

Ebeveynlerin kendi sınırlarını da koruması bu süreçte büyük önem taşır. Özellikle annenin tek başına bu yükü taşımaya çalışması uzun vadede tükenmişliğe yol açabilir. Gerektiğinde geri çekilmek, mola vermek ve destek istemek bir zayıflık değil, sağlıklı bir baş etme biçimidir. Ayrıca ebeveynlerin mümkün olduğunca tutarlı bir duruş sergilemesi; birinin koyduğu sınırın diğeri tarafından bozulmaması, ev içindeki güven ve öngörülebilirliği artırır.

Çözüm adına şu adımlar faydalı olabilir:

1. Oğlunuzun bir psikiyatri ve klinik psikoloji değerlendirmesini birlikte ele alan bütüncül bir destek alması,
2. Sadece bireysel değil, mümkünse aile görüşmelerinin de sürece eklenmesi,
3. Ev içinde öfke anlarında sınırların net ama sakin bir dille korunması; sonrasında ise suçlayıcı olmayan bir iletişim kurulması,
4. En önemlisi, sizin ve eşinizin de bu süreçte destek almaktan çekinmemeniz.

Unutmayın, “iyi bir çocuk olması” yaşanan zorlukları yok saymanız gerektiği anlamına gelmez. Siz de yorulabilirsiniz, çaresiz hissedebilirsiniz; bu çok insani. Doğru destekle hem oğlunuzun duygularını daha sağlıklı ifade etmeyi öğrenmesi hem de sizin bu yükü tek başınıza taşımamanız mümkündür.

Ben her zaman buradayım, istediğiniz zaman yazabilirsiniz, danışabilirsiniz, umarım yazdıklarımın size faydası olmuştur, sevgiler..

Aşağıya çocuğunuza önerebileceğiniz egzersizler bırakıyorum, lütfen denemekten çekinmesin hatta siz de eşlik edebilirseniz çok daha iyi olur.