Kaygı

Ergen kızımın iletişim problemini nasıl aşarım?

Gizli Kullanıcı10 Ocak 2026 15:36

16 yaşındaki kızım tek başına markete sokağa çarşıya gidemiyor. Yanında biz varken bile bir ürünün fiyatını soramıyor. İnsanların tepkisinden utanç verici bir duruma düşmekten cekindigini düşünüyorum. bu durumda ne yapacağımı bilmiyor ve çok üzülüyorum.

Evde bize karşı çok despot kırıcı ve saygısız. Her sey için bize ihtiyacı olduğu halde isteklerini çok zorba bir şekilde elde etmeye çalışıyor. Dışarıda aşırı pasif

Bu soru 11 Ocak 2026 12:14 tarihinde Klinik Psikolog Şevval Kurnaz Ünyılmaz tarafından cevaplandı.

  • Cevaplandı

  • Paylaş:

Merhabalar sevgili ebeveyn,

16 yaşındaki kızınızın durumunu değerlendirdiğimde, karşımıza psikolojik literatürde sık rastlanan bir tablo çıkıyor. Kızınızın dış dünyada sergilediği aşırı pasiflik ve bir ürünün fiyatını soramayacak kadar yoğun olan utanç duygusu, muhtemelen derin bir sosyal kaygı belirtisidir. İnsanların tepkisinden çekinmesi ve hata yapmaktan korkması, onun dış dünyayı bir tehdit alanı olarak algılamasına ve sosyal ortamlarda felç olmasına neden oluyor.

Ancak bu madalyonun bir de öteki yüzü var: Evdeki despot, kırıcı ve saygısız tutum. Klinik pratikte biz buna sıklıkla "yer değiştirmiş öfke" veya güvenli alanda güç arayışı deriz. Kızınız, dışarıda kontrol edemediği ve kendini "yetersiz" hissettiği sosyal çevrelerin yarattığı birikmiş stresini, kendisini en güvende hissettiği ve koşulsuz kabul edileceğinden emin olduğu aile ortamında boşaltıyor. Dışarıdaki o çaresiz genç kız, evde zorba bir tavır takınarak kaybettiği kontrol hissini yeniden kazanmaya çalışıyor olabilir.

En dikkat çekici noktalardan biri, kızınızın sizlere karşı duyduğu paradoksal bağımlılıktır. Her şey için size ihtiyacı olduğu halde, bu ihtiyacı karşılatmak için saldırgan yöntemler seçmesi, ciddi bir özgüven ve bireyselleşme sorunu olduğuna işaret eder. Size muhtaç olması onda muhtemelen gizli bir utanç yaratıyor ve bu güçsüzlük hissiyle başa çıkamadığı için size karşı "despotça" bir üstünlük kurmaya çabalıyor.

Bu zorlu süreçte bir anne olarak atmanız gereken ilk adım, ev içerisindeki sınırları yeniden tanımlamak ve tutarlı bir duruş sergilemektir. Kızınızın ihtiyaçlarını zorba bir şekilde elde etmeye çalışmasına müsaade etmemeli, isteklerini ancak saygılı ve yapıcı bir iletişimle dile getirdiğinde karşılık bulacağını ona kararlılıkla göstermelisiniz. Dış dünyadaki aşırı pasifliğiyle başa çıkması için onu doğrudan zorlamak yerine, küçük ve kademeli sorumluluklar vererek özgüvenini desteklemelisiniz; örneğin çok basit bir alışverişte sadece bir selam vermesi veya fiyat sorması için onu nazikçe teşvik edebilirsiniz. Bu süreçte onunla güç savaşına girmek yerine, hissettiği yoğun kaygıyı anladığınızı hissettiren ancak saygısızlığa da geçit vermeyen "şefkatli otorite" rolünü üstlenmeniz hayati önem taşır. Kızınızın dışarıdaki utanç verici duruma düşme korkusunu yenmesi ve evdeki kırıcı tutumlarını değiştirmesi için mutlaka bir psikoterapist desteği almasını sağlamalı ve aile içi iletişim dilini bu profesyonel süreçle paralel olarak yeniden inşa etmelisiniz

Bir uzman olarak önerim, bu durumu sadece "ergenlik hırçınlığı" olarak görmemenizdir. Kızınızın sosyal korkularını aşması için yukarıda da bahsettiğim gibi terapi desteği alması çok kritiktir.


Uzm. Klinik Psikolog Şevval Kurnaz Ünyılmaz


Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.

Cevaplanmış benzer sorular

Kaygı

Duygumdan nasıl emin olurum

Ezgi hanım merhabalar💐,aslında genel olarakta anksiyeteye yatkın birisiyim örneğin bir misafir beklediğimde herşeyin mükemmel olmasını isterim en iyisi olsun isterim zamanında yetişsin isterim ve aşırı stres yaşarım,bu benim huyum sanıyorum çünkü hiç bırakamadım yani mutlu giden ilişkimde partnerim bianda soğuk olursa ve ben bunu hissedersem yemek yiyemem ondan mesaj beklerim bütün günüm mahvolur ki partnerim içinde bu böyle trip atıyorsam o hatalıysa gerçekten moralim düzelene kadar onunda morali bozuluyo beni o yüzle görmek istemiyormuş. Aslında benim duygusal ihtiyaçlarım bu ilişkide daha önceden çok daha karşılanıyordu ama yaklaşık 5-6 aydır bu eksik yeterince iletişim kuramıyoruz işlerinden kaynaklı ve ben haliyle bu duruma bozuluyorum çünkü en ufak bir afedersin kusura bakma konuşması yapmıyor direk benim hayatıma devam etmemi istiyor ve ben bunu kabul edemiyorum,zorundaymışım gibi bi tavır olarak görüyorum bu durumu ve kimse hiçbişeye zorunda değil. Ben naz yapmak istiyorum trip biz kadınların en doğal hakkıyken ben bundan da nasibimi alamıyorum yani ben bişey yapmadım kusura bakma diyo ki buluşma ayarlayamayan partnerim bu durumda. Yani şuanda daha öncede sizinle paylaştığım üzere de gelgitli bir dönemdeyim ama şununda farkındayım duygusal bir olgunluk yaşadım bunu çok zor geçirdim aşırı zor geçirdim yani kaç defa sizlere yazdım bilmiyorum ama çocuk gibi severken şimdi olgun gibi seviyorum bu bana yeni gelen bi duygu evet heyecan var ama o eski çocuksu şeyler yok daha olgun tavırlar ve düşüncelerdeyim daha kadın olduğumu hissediyorum. Evliliğe adım atmama sebebimde babamla yaşayamadığım anlar ve vakitler şuanda emekli oldu ve tamamen bizimle bu zamanların tadını çıkartmak istiyorum çünkü zaman çok kısa evet belki bizim içinde kısa ama bilemiyorum:(. Geçmişte yaşadığım hiçbir kaygım yok açıkçası en uzun ilişkimi yaşıyorum şuanda kimseyle evlilik düşünmemiştim biz evlilik için çeyizlik eşyalarımızı bile aldık o kadar ileri gittik ama o geçmişteki bendi Buda şimdiki ben istemiyorum tamamen değil sadece evlilik olgunluğu yuva kurabilme hissiyatı bunların üstesinden gelmem için gerçekten o kıvama gelmem lazım yoksa çabuk pes ederiz. Bu ilişkiye gerçekten çok değer veriyorum kendimi huzurlu hissettiğim mutlu hissettiğim sayısızca an var ve olmaya devam edeceğini düşünüyorum bilemiyorum tabiki ama henüz konuşamadık partnerimle iyi sonuçlanırsa inşallah böyle devam eder:). Ailemle ilişkimi hiç kıyaslamadım aslında Ezgi hanım çünkü burası çoğunluk ve alışılmış bir düzen diğer tarafta sadece ikimiz ve çok sakin bir ortam,ailemle beraberken herkes kendi düzenindeyken ben partnerimle beraber oluyorum yani mesajlaşıp konuşuyoruz her zaman hep beraber olamayız babam tv izlerken kardeşim ders çalışıyor ve ben tek kalıyorum kendisi de o durumda öyle tabi ama o tek çocuk evi kalabalık değil oda annesini bırakmak istemiyor benim gibi evlerimizde çok uzak şimdi o yakın istiyor annesine bende babama yakın istiyorum hatta alt katında yaşasak nasıl mutlu olurum ama bu süreç biraz zor olucak gibi görünüyor.