Eşime olan tepkilerimi nasıl giderebilirim

Merhaba,

yazdıklarınızdan, eşinizle ilişkide kendinizi uzun süredir görülmeyen, geri planda kalan ve yalnız hissediyor olabileceğiniz anlaşılıyor. İlginin ve enerjinin başkalarına kolayca verildiğini, size gelince azaldığını hissetmek insanın canını çok acıtabilir. Bu hisler çoğu zaman öfke olarak dışarı çıkar; sonrasında da suçluluk ve pişmanlık gelir. Bu döngüde olmanız sizi kötü biri yapmaz, yalnızca çok yorulduğunuzu gösterir.

Genelde bu noktada kişi şunu düşünür:

“Bana değer verilse böyle tepki vermezdim.”

Bu düşünce anlaşılırdır; ancak zamanla her davranışı bir işaret gibi okumaya ve en küçük durumda bile incinmeye yol açabilir. Tepkileriniz çoğu zaman eşinize değil, biriken yalnızlık ve anlaşılmama duygusuna veriliyor olabilir.

Yazınızda geçen “kendimi ona adadım” ifadesi burada önemli bir duruma işaret ediyor. Bir ilişkide kendini tamamen adamak, ilk bakışta sevgi gibi görünse de zamanla kişinin kendi ihtiyaçlarını geri plana itmesine yol açabilir. Bu durumda karşı taraf her zaman fark etmese bile, siz fark edilmediğinizde çok daha derin bir hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. Çünkü beklenti büyüdükçe, incinme de büyür.

Burada önemli olan, tepkileri bastırmak değil; tepkiden önce olan duyguyu fark edebilmektir. Öfke genellikle bir alarmdır ve altında önemsenmiyorum, yalnız kaldım, yüküm fark edilmiyor gibi hisler taşır. Bu duygular dile gelmediğinde, davranışlara sızar.

Kendiniz için küçük bir deneme yapabilirsiniz:

Tepki vermeden önce içinizden şu cümleyi geçirin:

“Şu an kızgınlığımın altında hangi ihtiyaç var?”

Cevap genelde ilgilenilmek, yakınlık, anlaşılmak olur. Bu farkındalık, tepkiyi otomatik olmaktan çıkarır.

Ayrıca şunu da hatırlamak önemlidir: Sürekli adım atan, anlayan ve idare eden taraf olmak zamanla tükenmişlik yaratır. Eşinizin dünyasında yemek, uyku, oyun gibi şeylerin öne çıkması; sizin ihtiyaçlarınızı değersiz kılmaz. Ancak bunları yalnızca içten içe beklemek yerine, daha açık ve suçlayıcı olmayan bir dille paylaşmak gerekir.

Örneğin:

“Bana ilgisizsin” yerine

“Son zamanlarda seninle bağım zayıflamış gibi hissediyorum ve buna ihtiyacım var” demek, savunmayı azaltır.

Bu süreçte kendinizi sürekli özür dilerken bulmanız, ilişkinin yükünü tek başınıza taşıdığınızın bir işareti olabilir. İlişki iki kişiliktir; duygusal sorumluluk da paylaşılmalıdır.

Eğer bu döngü uzun süredir devam ediyorsa, bireysel ya da çift terapisi; tepkilerin altındaki ihtiyaçları daha güvenli bir alanda konuşmanıza yardımcı olabilir.

Unutmayın: Sevgi, kendinden vazgeçerek değil; kendini koruyarak da yaşanabilir.

Tepkileriniz bir sorun değil, bir mesajdır. Mesele o mesajı birlikte duyabilir hâle gelmektir.

Aşağıya mini bir farkındalık egzersizi eklemek istiyorum, lütfen deneyin, size eminim ki faydası olacaktır...

Bu egzersizi sakin bir anda, birkaç dakikanızı ayırarak yapmanız yeterli.

1. Bir kâğıda şu cümleyi yazın:
2. “Kendimi ona adadığımda…”

Altına aklınıza gelen her şeyi sansürlemeden yazın.

(Bıraktıklarınız, erteledikleriniz, sustuklarınız, bekledikleriniz…)

1. Ardından ikinci bir başlık açın:
2. “Bu ilişkide kendime ayırdığım alan…”

Buraya gerçekten size ait olan şeyleri yazın.

(Enerji, zaman, ilgi, dinlenme, keyif…)

1. Şimdi şu soruyu kendinize sorun ve tek cümleyle cevaplayın:
2. “Bu ilişkide kendimden vazgeçtiğim en küçük şey ne?”
3. Son olarak şu cümleyi tamamlayın:
4. “Bu hafta kendimi korumak için yapabileceğim küçük bir adım…”

Bu büyük bir değişim olmak zorunda değil.

Bazen bir konuyu açmamak, bazen bir isteği ertelememek, bazen de “şu an buna ihtiyacım var” diyebilmek yeterlidir.

İstediğiniz zaman yazabilirsiniz,buradayım, sevgiler...