Evliliğin ilk bir yılı..

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızdan gerçekten de ne kadar yalnız hissettiğinizi ve içinizden ne kadar kırgınlık biriktiğini duyabiliyorum. Yazdıklarınızı birlikte ele alalım isterim.

Evliliğiniz henüz çok yeniyken kendinizi tanımlamak için kullandığınız ifadelerin sizin için oldukça ağır anlamlar taşıyor olması muhtemel. Kendinizi bir eş yerine hizmetçi gibi tanımlamanız, bu evliliğin içinde ne kadar yalnız ve desteksiz hissettiğinizi düşündürüyor. Özellikle sevgililik döneminin ardından evlilik aşamasına geçildiğinde insan daha fazla destek, dayanışma ve bir “biz” duygusu bekleyebilir. Ancak anlattıklarınızda bunun yerine, ikiniz de çalışmanıza rağmen eve geldiğinizde bütün ev yükünün sizin üzerinize kaldığı bir tablo görüyorum. Sanki ortada açıkça konuşulmamış, ancak sizin üzerinizde hissettiğiniz görünmeyen bir kural varmış gibi... Böyle bir durumda insan bir süre sonra ister istemez, “Ben neredeyim bu ilişkinin içinde?” diye sormaya başlayabilir.

Yazdıklarınızda üzerinde durmak istediğim bir diğer nokta da sınırlarınız ve ihtiyaçlarınız. Sanki birçok konunun sorumluluğu sizin omuzlarınızda birikmiş ve kendi ihtiyaçlarınıza yeterince alan kalmıyor gibi hissediyorsunuz. Belki de evlilikten beklediğiniz şey tam olarak bu değildi. Eşinizle bir hayatı paylaşırken sorumlulukların da paylaşılmasını, ihtiyaç duyduğunuzda desteklenmeyi ve kendinizi ilişkinin eşit bir parçası olarak hissedebilmeyi ummuş olabilirsiniz. Bunun yerine manipüle edildiğinizi, kısıtlandığınızı ya da desteklenmediğinizi hissetmeniz, ilişkinin içindeki yerinizi sorgulamanıza neden oluyor olabilir. Elbette bu hislerin hangi yaşantılarla ortaya çıktığını biraz daha anlamak önemli; ancak bu duyguların sizin için ne kadar yorucu hâle geldiğini de göz ardı etmemek gerekir.

Şunu da söylemek isterim ki evlilik, tek bir kişinin bütün yükü üstlenmesi anlamına gelmez. Sağlıklı bir evlilik dinamiğinde paylaşmak, karşılıklı destek olmak, birbirinin ihtiyaçlarını gözetmek, saygı göstermek ve iletişim kurabilmek önemli bir yer tutar. Burada anlattıklarınızın yalnızca bir ev işi anlaşmazlığından ibaret olmadığını düşünüyorum. Mesele aynı zamanda değer görmek, emeğinizin fark edilmesi ve bu ilişkinin içinde gerçekten bir eş olduğunuzu hissedebilmekle de ilgili olabilir. Çünkü eş, hayatı birlikte paylaştığınız kişidir; her şeyi sizin yerinize yapmak zorunda olan biri değil, gerektiğinde yükünüzü hafifleten, size omuz veren ve sizin de zorlanabileceğinizi gözeten kişidir. Sürekli veren, sorumluluk alan ve bir şeyleri tek başına yürütmeye çalışan tarafta olduğunuzu hissetmek, zamanla tükenmişliğe ve içinde bulunduğunuz koşullardan uzaklaşma isteğine yol açabilir.

“Kaçıp gitmek istiyorum” demeniz de bu açıdan oldukça önemli. Belki bu sözler, artık bütün bu yükü tek başınıza taşımakta zorlandığınızı ve bir şeylerin değişmesine ihtiyaç duyduğunuzu anlatıyor. Bu noktada sizin için neyin dayanılmaz hâle geldiğini, nelerin değişmesini beklediğinizi ve eşinizden nasıl bir destek görmek istediğinizi anlamak isterim.

Eşinizle bu konuları konuşmayı denemek de bir başlangıç olabilir. Tartışmaya dönüşmeyeceğini düşündüğünüz uygun bir zamanda, suçlayıcı ifadeler yerine kendi duygularınız ve ihtiyaçlarınız üzerinden konuşmayı deneyebilirsiniz. Örneğin, “Sen hiç yardım etmiyorsun” demek yerine, “Eve geldiğimde bütün sorumlulukları tek başıma üstlenmeye çalışırken kendimi çok yalnız ve değersiz hissediyorum. Bu hayatı birlikte paylaştığımızı hissetmeye ve sorumluluklarımızı birlikte üstlenmeye ihtiyacım var” şeklinde ifade etmek, birbirinizi anlamanız için bir alan açabilir. Ancak burada önemli bir nokta var: Siz duygularınızı ne kadar sakin ve açık ifade ederseniz edin, karşılıklı bir anlayış ve değişim için eşinizin de sizi duymaya ve sorumluluk almaya istekli olması gerekir. Bunun sizin tek başınıza üstlenmek zorunda olmadığınız bir konu olduğunu lütfen unutmayın. Eğer bu durumun değişmediğini ve gitgide arttığını düşünürseniz de bir psikologtan çift terapisi veya bireysel olarak destek alabilirsiniz.

Size şunu sorarak bitirmek isterim: Eşinizle ihtiyaçlarınızı ve yaşadığınız bu zorlukları paylaştığınızda size nasıl karşılık veriyor? Sizi anlamaya ve çözüm bulmaya çalışıyor mu, yoksa kendinizi ifade ettikten sonra daha da yalnız ya da suçlu mu hissediyorsunuz? Bu cevapları isterseniz kendiniz için, isterseniz de tekrar yazarak ifade edebilirsiniz.

Tekrardan size destek olabileceğim bir konu olursa her zaman ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner