Ezik birisi olmak ve kendimi herşeyde yetersiz görüyorum

Sevgili danışanım,

Merhabalar yazdıklarınızı okurken iç dünyanızdaki derin yorgunluğu, çaresizlik hissini ve sanki üzerinize çökmüş bir ağırlığı hissettim diyebilirim1. Anlattıklarınızdan, uzun zamandır hayata tutunmaya çalışırken hem kendi içinizde hem de dış dünyada pek çok engelle boğuştuğunuzu anlıyorum. Özellikle kendinizi “her şeyde yetersiz” ve “boşlukta” hissedişiniz, yaşadığınız duygusal yükün ne kadar ağır olduğunu gösteriyor.

Bipolar bozukluk tanısı ile yaşamak başlı başına inişli çıkışlı bir yolculuk. Bazen enerjinizin taştığı, bazense küçük bir adımı bile atacak gücü bulamadığınız zamanlar olabiliyor. Üstelik annenizle babanızın ayrılığı gibi hayatınızda derin izler bırakmış bir olay, bu yolculuğu daha da zorlaştırmış olabilir. Böyle zamanlarda insan, köksüz, savunmasız ve hayata karşı hazırlıksız hissedebilir. Siz de tam olarak bunu ifade ediyorsunuz: “Hayatı bilmiyorum, hayata atılamadım” diyerek, aslında içten içe bu hayatta bir yer edinme arzunuzu ve bunun için zorlandığınızı dile getiriyorsunuz.

Yemek yapmaktan bile korkuyor olmanız ya da çalıştığınız iş yerlerinde birkaç gün içinde sıkıntı basması, içinizdeki kaygı ve güvensizlik duygularının dışa yansıması gibi görünüyor. Belki de kendinizden ve çevrenizden beklediğiniz o “yapabilmeliyim” duygusu, içinizde baskı yaratıyor ve bu baskı da sizi hareketsiz bırakıyor. Oysa sevgili danışanım, her insanın yolu ve ritmi farklıdır. Hayatla baş etmekte zorlanmanız, yetersiz olduğunuz anlamına gelmiyor; sadece uzun süredir kendi içinizde taşıdığınız yüklerin altında ezilmişsiniz ve bu yükler, atacağınız her adımı zorlaştırıyor olabilir.

Bir yere gitmek, yeni bir işe başlamak, yemek yapmak gibi gündelik işler; çoğu insan için sıradan sayılırken sizin için büyük birer engel haline gelmiş olabilir. Bu noktada kendinize karşı anlayışla yaklaşmanız, her küçük adımı bir başarı saymanız çok kıymetli olur. Örneğin yemek yapmaya çalışırken, sadece malzemeleri hazırlayıp bırakmak bile bir adımdır ve bunu fark edip kendinize teşekkür etmek güçlendirici olabilir.

Belki şu soruları kendinize sormayı deneyebilirsiniz: “Ben hangi anlarda kendimi daha çok sıkışmış hissediyorum?”, “Hangi düşünceler zihnimi en çok yoruyor?”, “Küçücük de olsa bana iyi gelen bir şey var mı?”. Bu sorulara her gün bir iki cümleyle yanıt vermek, sizi anlamaya giden yolda küçük ama anlamlı adımlar olur. Belki gün içinde derin bir nefes almak ya da yalnızca bir pencereyi açıp dışarı bakmak bile o an için bir güç kaynağı olabilir.

Sevgili danışanım, tüm bu zorlukların ortasında hâlâ çabalıyor olmanız, aslında ne kadar güçlü bir yanınız olduğunu da gösteriyor. Lütfen kendinize bunu hatırlatmaya çalışın: Siz zaten zor bir mücadele veriyorsunuz ve bu mücadelede bazen sadece durmak bile bir cesaret göstergesidir.

Eğer içinizden gelirse ve hazır hissederseniz, hislerinizi daha fazla açmak, aklınızdaki soruları paylaşmak için bana yeni soru başlığı açabilirsiniz(Sorunuzun başında ismimi belirtebilirsiniz)

Cevabımın faydalı olmasını umuyor,sağlıklı günler diliyorum.

Sevgilerimle,Psikolog Aysel Kacak