fazla düsüncelerimi nasıl arka plana atarım

Söyledikleriniz aslında derin bie tükenmişlik ve uzun süredir kendinizden vermenizin kendinizden vazgeçmenizin göstergesi gibi gözüküyor. Yazdıklarınızı okurken şunu hissettim. Siz sürekli vermeye alışmışsınız ama kimse size nasılsın diye sormamış gibi. Her zaman başkalarını kollayan, sorunları çözen kişi rolünü üstlenmek zamanla içsel bir yorgunluğa dönüşür ve bazen kendi ihtiyaçlarını ne zaman, nasıl kaybettiğinizi bile anlayamazsınız. Dışarıdan bakan biri, sizi hep “güçlü” gördüğü için belki de kimse sizin de bazen dağılabileceğinizi, yalnız kalmak isteyebileceğinizi fark ne etmiyor bile olabilir. 🤔

Anaçlık, sevgi dolu bir tarafınız Fakat eğer bu yönünüz kontrolsüz şekilde büyürse, başkalarının duygularını taşımaya, onların sorunlarını çözmeye ve onların huzuruna kendi huzurundan daha fazla önem vermeye başlıyorsunuz

Bir süre sonra da kendi duygularınız arka plana itilmiş oluyor.

İnsanların düşüncelerine bu kadar odaklanmanızın altında genellikle iki şey yatıyor olabilir:

Onay ihtiyacı: “Beni severler mi, yanlış anlarlar mı, kızarlar mı?” gibi düşünceler.

Kontrol hissi: Eğer herkes mutlu olursa, “bende huzursuzluk olmaz” gibi bir içsel denklem.

Kendine iyi davranmak ne demek?

Kendinize iyi davranmak ile beklentileriniz neler kendine iyi davranmak yalnızca spa’ya gitmek, kitap okumak ya da kahve içmek değil.Asıl anlamı şu:

Kendinize anlayış göstermek. Hata yaptığınızda, yorgunken, isteksizken bile kendinize şefkatle yaklaşmak.

Sınır koymak. Her şeyi sizin çözmeniz gerekmiyor. Bazen benim görevim değil demek de öz-şefkattir.

Kendinizi duyabilmek. “Ben şu anda ne hissediyorum, neye ihtiyacım var?” diye sormayı hatırlamak.

Peki neler yapabilirsiniz sorusuna bir kaç öneri vermem gerekirse öncelikle gün içinde 10 dakikalık kendime dönüş zamanları oluşturmaya çalışın . Hiçbir şey yapmadan, sadece “şu anda ben ne hissediyorum?” sorusuna izin verin 

Bu durum bana mı ait, yoksa başkasına mı ait?” sorusu bir sınır egzersizidir. Her sorunu üstlenmeden önce bu soruyu sorabilirsiniz.Suçluluk duygusu geldiğinde kendinize şunu hatırlatın: Kendim için bir şey yapmak, kimseye zarar vermez. Günün sonunda minik bir ritüel oluşturup kendinize teşekkür edin .Bugün elinden geleni yaptın cümlesini kendinize söyleyin.

Son olarak eskiden böyle değildim diyorsunuz.

Bu çok önemli bir ipucu.

Genellikle böyle bir dönüşüm; fazla sorumluluk, hayal kırıklıkları ya da çevredeki kırıcı deneyimler sonrası olur.

Bir noktada iç sistem, Ben daha çok vermeliyim ki huzur bozulmasın diye bir strateji geliştirebilir.

Yani bu, geçmişte sizi koruyan bir savunma mekanizmasının bugüne taşınmış hali olabilir.

İsterseniz bir sonraki adımda birlikte şu soruya bakabiliriz: Ben ne zaman kendimi ikinci plana atmaya başladım?

Bu sorunun cevabı, sizi yavaş yavaş yeniden kendinize yaklaştıracaktır. 

Kendinize şunları sorabilirsiniz :

Birinin üzülmesine dayanamadığım bir an mıydı?

Evde, işte ya da ilişkilerde “sorumluluk bende” hissi ne zaman yerleşti?

Ne zaman “ya üzülürlerse” diye düşünmeye başladım?

Sonrasında ise kendinize şunları söyleyin:

Zaman ki halim elinden gelenin en iyisini yaptı.

Ama artık ben de görülmeyi hak ediyorum.

Biraz nefes alın bu sözcükleri hissedin ve kendinize sarılır gibi düşünün ve her gün kendinize iyi davranmak icin belki küçücük ama etkili seyler yapabilirsiniz örneğin; Sessiz bir kahve molası 10 dakikalık yürüyüş bir mesajı ertelemek, erken uyumak gibi

Yeter ki o karar sizin için olsun, bir başkası için değil.