Geleceğim nasıl şekillenecek bilmiyorum.

Merhaba sevgili danışan, anlattıklarının içinde sadece bir gelecek kaygısı değil aynı anda birkaç katmanlı bir duygusal yük var gibi hissediliyor, bir yanda anne olmaya hazırlanmanın çok doğal hassasiyeti, bir yanda eşinden fiziksel olarak ayrı olmanın yarattığı yalnızlık ve özlem, bir yanda da kontrol edemediğin bir sürecin içinde sıkışmış olma hissi, aslında zihninin sürekli bu konuya dönmesi bir zayıflık değil aksine seni ve bebeğini korumaya çalışan bir sistemin işleyişi, çünkü belirsizlik sinir sistemi için bir tehdit gibi algılanır ve çözüm bulana kadar zihni aktif tutar, bu yüzden “düşünmemeye çalışıyorum ama aklımdan çıkmıyor” deneyimi çok anlaşılır, burada önemli olan şey düşünceleri bastırmak değil onların seni ele geçirmesini yavaşça düzenleyebilmek.

Aslında seni en çok zorlayan şeyin sadece ne olacağı değil, nasıl bir annelik başlangıcı yaşayacağının elinden alınmış gibi hissettirmesi olabilir, çünkü sen bu süreci eşinle birlikte, daha bütün ve güvende hissederek geçirmek istemişsin, bu çok temel bir ihtiyaç, bağ kurma ve destek ihtiyacı, şu an yaşadığın duygusal yoğunluk biraz da bu ihtiyacın karşılanmıyor olmasından geliyor olabilir, bu yüzden kendini kötü hissetmen aslında yanlış bir şey yaptığın için değil, önemli bir ihtiyacın görünür olduğu için.

Bu noktada sana bir egzersiz önermek isterim, her gün kısa bir süre ayırıp iki ayrı alan yazmanı rica edeceğim,

Bir kağıdı ikiye böl ve bir tarafına “kontrol edemediklerim”, diğer tarafına “etki edebileceklerim” yaz,

İlk tarafa ne kadar yoğun olursa olsun tüm korkularını ve belirsizlikleri dök,

İkinci tarafa ise şu an küçücük de olsa yapabileceğin şeyleri yaz, örneğin eşinle daha düzenli duygusal temas kurmak, kendine küçük bir güven alanı yaratmak, doğum sonrası için alternatif planlar düşünmek gibi.

Burada amaç, problemi çözmek değil, zihninin tehdit algısını düzenlemek, çünkü sinir sistemi kontrol alanı gördüğünde biraz daha sakinleşir.

Bu egzersizi yaparken bedenine de odaklanmanı isterim, yazarken nefesini yavaşlatmak, ayaklarının yere temasını hissetmek gibi küçük farkındalıklar zihinsel yükü bedensel olarak da hafifletir.

Kendine şu soruyu da zaman zaman yumuşak bir şekilde yöneltebilirsin: 'Şu an hissettiğim şey sadece korku mu yoksa aynı zamanda özlem ve destek ihtiyacı mı?' Çünkü bu ayrımı fark etmek duygunun yönünü değiştirir. Korku yalnız bırakır, ama ihtiyaç seni bağlantıya götürür, belki de bu süreçte en çok ihtiyacın olan şey yalnız olmamak hissi ve bu fiziksel olarak mümkün olmasa bile duygusal olarak kurulabilir.

Unutma ki şu an yaşadığın şey bir “yetersizlik” değil, bir geçiş dönemi ve bu dönemler genelde insanın zihnini en çok yoran ama aynı zamanda en çok içsel kapasite geliştirdiği dönemler olur. Şu an netlik yok ama bu belirsizliğin içinde bile kendinle kurduğun ilişki gelecekteki anneliğinin de temelini oluşturacak.

Aklına takılan başka bir şey olursa uygulama içinde yeni bir soru sormaktan çekinme buradayım, umardım yardımcı olabilmişimdir🤍

Psikolog Lara Yelda Aktaş