Gelecekten umudumu kestim

Öncelikle Merhabalar,

Anlattıklarınızın sizde yaşattığı ağırlığı, yaşadığınız çaresizlik hissini ve herkes ilerlerken ben yerimde sayıyorum düşüncesinin sizde yarattığı kırgınlığı çok net hissedebiliyorum. 20 yaşında olmak zaten kendi başına büyük bir geçiş dönemiyken, sosyal çevrenin kısıtlı olması, aile izinlerinin dar olması ve yıllardır sınavlara hazırlanmanın verdiği yorgunluk bir araya geldiğinde, insanın iç motivasyonunun tükenmesi çok anlaşılır bir durumdur. Sizde bir problem olduğu için değil; tam aksine, uzun süredir tek başınıza çabaladığınız, kendinizi sıkıştırılmış bir alanda hissettiğiniz ve nefes almakta zorlandığınız için bu duygular bu kadar ağır geliyor.

Kendinizi güçsüz hissetmeniz, umudun zaman zaman kaybolması, geleceğin değişmeyeceğine inanmanız. Bunların hepsi, kronik yorgunluk, uzun süreli stres ve sosyal izolasyonun doğal sonuçlarıdır. Bu duygular sizi tanımlamaz. Şu an yaşadığınız şey bir “tükenmişlik döngüsü”. Bu döngüde insan, hedeflerine değer verse bile onlara adım atacak gücü bulamayabilir. Bu, siz başarısızsınız, siz yapamazsınız demek değildir; aksine, yıllardır tek başınıza verdiğiniz mücadelenin ne kadar yorucu olduğunu gösterir. Bir süre sonra beyin, kendini korumak için umut duygusunu bile kısabilir. Siz şu an motivasyon eksikliği yaşamıyorsunuz; siz zihinsel olarak yorgunsunuz.

Arkadaşlarınızın sosyal hayatlarını, aşklarını veya başarılarını gördükçe kendinizi geride kalmış hissetmeniz de çok insani bir tepki. İnsan kıyaslar, çünkü hayatının bir anında durduğunu düşündüğünde başkalarının hareketi daha görünür olur. Ama unutmayın: herkesin koştuğu yol zaman ve şartları farklıdır. Sizin koşmanız gereken yol daha en başından zormus aslında ; ve bu durum, sizin değersiz olduğunuz anlamına gelmez. Şu an olduğunuz yer, potansiyelinizin değil, içinde bulunduğunuz şartların bir sonucudur.

Hoşlandığınız kişinin sizi tanımaması ve “beni sevse bile buluşamayız” düşüncesi de aslında hayata dair umutsuzluğun bir yansıması. Sevilmeyi imkânsız görmek, çoğu zaman insanın kendini değersiz hissetmesinden gelir; gerçekte ise sizin sevilmeyecek hiçbir yanınız yok. Sadece şu an kısıtlı bir ortamda olduğunuz için kendi ışığınızı göremiyorsunuz. Koşullar değiştiğinde, sizin de hayatınızın açıldığını fark edeceksiniz.

Bu süreçte kendinizi suçlamayın. Siz tembel değilsiniz, yetersiz değilsiniz. Siz yıllardır mücadele eden birisiniz ve yorulmuşsunuz. Küçük adımlarla, nefes alabileceğiniz alanlar yaratarak, TYT ve KPSS hedeflerinizi gerçekçi bir planla düzenleyerek ilerlediğinizde bu karanlık dönem yavaş yavaş açılacaktır. Tekrardan istediğiniz zaman yazabilirsiniz. Bu süreçte size ışık tutarak, zihninizdeki yükleri hafifletmeniz için her adımda yanınızda olmaktan memnuniyet duyarım.

Sevgiyle Kalın

Uzman Klinik Psikolog Aslı Soylu