Psikoloji

Hayatım hep aynı gidicekmiş gibi hissediyorum

Gizli Kullanıcı19 Kasım 2026 13:35
Merhaba 20 yaşındayım ve bu yaşıma kadar hayatım da keyif aldığım mutlu olduğum dönemler olmadı hep mutsuzmuşum gibi hissediyorum o kadar çok yoruldum ki düşünmekten kafaya takmaktan bu durum bedenime de zarar veriyor nefesim kesiliyor ağlama isteği geliyor daralıyorum bazen ölücekmişim gibi hissediyorum bu durumlar yaşanıyor kendimi sevmiyorum arkadaşım yok bu yüzden çok kötü hissediyorum yalnız kalıyorum ve kafayı yiyicekmişim gibi oluyor yalnızlıktan dolayı.konuştuğum iki kişi var ama onlar da çıkarcı insanlar hep yakın arkadaşım olsun dostun diyebileceğim kardeşim gibi görebilecegim biri olsun diye çok dua ettim çok istedim iki tane yakın arkadaşım dediğim insanlar oldu ama o insanlar beni yakın arkadaşı olarak görmüyormuş bunu anladım psikolojim bozulmuş gibi hissediyorum kendimi hiç iyi hissetmiyorum çok yoruldum yalnız kalmayı sevmiyorum çevrem de hep birileri olsun istiyorum biri bana yardım eli uzatsın istiyorum ama kimsenin umrun da değilim bile psikologa ve psikiyatriye gittigim bir kaç kere ama hiç bir faydasını görmedim psikolog arıyorum sürekli ücretsiz olanlara gidiyorum ama bazıları umursamıyor bazıları da sadece dinliyor tavsiye bile vermiyor hayatıma dokunan bir psikolog bulmak istiyorum çünkü bu kafa yapısından artık çok yoruldum kendi çabamla kendimi iyileştirmek için ugraşıyorum psikologa gidiyorum tek başıma kendimi nasıl tedavi edicem bilmiyorum yardıma çok ihtiyacım var yardımcı olursanız çok sevinirim

Bu soru 22 Kasım 2026 14:58 tarihinde Psikolog Ecem Bakıner tarafından cevaplandı.

  • Cevaplandı

  • Paylaş:

Merhaba sevgili danışan,


Yazdıklarınızdan gerçekten ne kadar büyük bir hayal kırıklığı ve çaresizlik içerisinde olduğunuzu, uzun zamandır kendinizi mutsuz ve yalnız hissettiğinizi görebiliyorum. Üstelik bu duyguların artık yalnızca düşüncelerinizde kalmadığını, bedeninizi de etkilediğini ifade ediyorsunuz. Sürekli düşünmek, olayları zihninizde tekrar tekrar değerlendirmek ve bir çıkış yolu bulmaya çalışmak zamanla oldukça yorucu hale gelebilir. Gelin, yazdıklarınızı birlikte biraz daha yakından ele alalım.


Öncelikle, bu zamana kadar hayatınızda hiç mutlu hissettiğiniz dönemler olmadığından bahsetmişsiniz. Bazen yaşadığımız mutsuzluk ve olumsuz duygular o kadar yoğun hale gelir ki hayatımızın geneline yayılmış gibi hissedebiliriz. Hatta geçmişte keyif aldığımız, kendimizi iyi hissettiğimiz anları hatırlamak bile zorlaşabilir. Burada önemli olan, mutsuzluğunuzun ne zamandır devam ettiğini, hangi durumlarda yoğunlaştığını ve günlük yaşamınızı nasıl etkilediğini anlamak. Çünkü yaşadığınız duyguları anlamlandırabilmek, ihtiyaçlarınızı ve bu duyguların altında yatan nedenleri keşfedebilmek açısından önemli bir başlangıç olabilir.


Fazla düşünmekten, kafanıza takmaktan ve artık bunun bedeninize de zarar verdiğini hissetmekten söz ediyorsunuz. Nefesinizin kesilmesi, daralma, ağlama isteği ve ölecekmiş gibi hissetmeniz yoğun kaygı ve panik belirtileriyle ilişkili olabilir. Ancak bu belirtileri yalnızca psikolojik nedenlere bağlamamak, tıbbi açıdan da değerlendirmek gerekir. Burada size şunu sormak isterim: En çok hangi konular üzerinde düşünüyorsunuz? Zihninizde tekrar tekrar canlanan, bir türlü çözüme ulaştıramadığınız düşünceler neler? Bazen düşüncelerin kendisinden çok, onlara yüklediğimiz anlamlar ve bu düşünceler karşısında hissettiklerimiz bizi yorabilir.


Bir diğer önemli nokta ise kendinizi sevmediğinizi söylemeniz. Kendinize baktığınızda neler görüyorsunuz? Kendinizle ilgili hangi düşünceler ve inançlar ön plana çıkıyor? Kendinizi yetersiz, değersiz veya sevilmeye layık değilmiş gibi hissettiğiniz zamanlar oluyor mu? Bu düşüncelerin nereden geldiğini ve hangi yaşantılarla şekillendiğini anlamak, kendinizle kurduğunuz ilişkiyi yeniden değerlendirebilmeniz açısından önemli olabilir.


Arkadaşlık ilişkilerinizle ilgili anlattıklarınız da üzerinde durulması gereken bir konu. Yakın arkadaş olarak gördüğünüz insanların sizi aynı şekilde görmediğini fark etmenin ne kadar incitici olabileceğini tahmin edebiliyorum. Birine değer vermek, onu hayatınızda özel bir yere koymak ve aynı yakınlığı karşı taraftan da beklemek oldukça anlaşılır. Ancak beklediğiniz karşılığı göremediğinizde bu durum zamanla kendinize yönelik düşüncelerinizi de etkileyebilir. Örneğin, “Neden kimse beni benim onları önemsediğim kadar önemsemiyor?” veya “Benimle neden yakın olmak istemiyorlar?” gibi sorular zihninizde yer edinebilir. Bu soruların zamanla kendinizi sorgulamanıza ve kendi değerinizi başkalarının size gösterdiği ilgi üzerinden değerlendirmeye başlamanıza neden olup olmadığını düşünmenizi isterim.


Aslında burada yalnızca arkadaş edinme isteğinden daha fazlası var gibi görünüyor. Yazdıklarınızdan anlaşılabildiği kadarıyla görülmeye, önemsenmeye, anlaşılmaya, birine güvenebilmek ve bir yere ait hissedebilmek istiyorsunuz. Hayatınızda sizi gerçekten merak eden, iyi olmadığınızda yanınızda olan, mutluluğunuzu ve üzüntünüzü paylaşabileceğiniz birinin olmasını arzuluyorsunuz. Bunlar son derece insani duygusal ihtiyaçlar. Ancak bu ihtiyaçlar karşılanmadığında kendinizi daha da yalnız hissetmeniz ve size iyi gelmeyen ilişkilerde bile yakınlık kurabilmek için çaba göstermeniz mümkün. Burada üzerinde durmamız gereken noktalardan biri de başkalarıyla yakınlık kurma isteğiniz ile kendi ihtiyaçlarınızı ve sınırlarınızı koruyabilmeniz arasındaki denge olabilir.


Psikolog ve psikiyatrist desteği aldığınızı ancak beklediğiniz faydayı göremediğinizi de belirtmişsiniz. Birkaç kez yardım aramanıza rağmen kendinizi anlaşılmış ve desteklenmiş hissetmemek, yeniden yardım isteme konusunda sizi umutsuzluğa sürüklemiş olabilir. Ancak psikolojik destek süreci yalnızca birinin sizi dinlemesinden ibaret değildir. Kendinizi rahatça ifade edebildiğiniz, anlaşılmış hissettiğiniz, yaşadığınız güçlükleri birlikte ele alabildiğiniz ve ihtiyaçlarınıza uygun bir yol haritası oluşturabildiğiniz bir terapötik ilişki kurabilmek önemlidir. Her terapist ve her terapi yaklaşımı herkes için aynı ölçüde uygun olmayabilir. Bu nedenle daha önce istediğiniz faydayı görememiş olmanız, psikolojik destekten yararlanamayacağınız anlamına gelmez. Şikâyetleriniz devam ettiği için yeniden bir psikolog ile görüşmenizi tavsiye ederim.


Son olarak size birkaç soru sormak istiyorum. Çünkü yaşadığınız güçlükleri biraz daha anlayabilmek ve hangi noktaların sizin için daha zorlayıcı olduğunu keşfedebilmek önemli:


- Kendinizi yalnız hissettiğinizde zihninizden en çok hangi düşünceler geçiyor?

- Bir arkadaşınızın sizi aramaması, mesajınıza geç dönmesi veya sizi tercih etmediğini hissetmeniz nasıl duygular uyandırıyor?

- Kendinizi gerçekten güvende, değerli ve olduğunuz gibi kabul edilmiş hissettiğiniz bir ilişki ya da dönem oldu mu? Neler sizi daha anlaşılmış, umursanmış ve güvende hissettirirdi?

- Kendinizle ilgili en çok değiştirmek istediğiniz şey nedir?


Bir de kendinizi çok yorulmuş ve çaresiz hissettiğinizi ifade etmişsiniz. Bu nedenle önemli bir şeyi de sormak istiyorum: Bütün bu yaşadıklarınız nedeniyle hiç yaşamak istemediğiniz, hayatınıza son vermeyi veya kendinize zarar vermeyi düşündüğünüz zamanlar oluyor mu? Bunu sormamın nedeni, yaşadığınız sıkıntının ağırlığını ve güvenliğinizi önemsemem.


Şunu bilmenizi isterim ki başkalarının sizi ne kadar önemsediği, sizin ne kadar değerli olduğunuzu belirlemez. Siz zaten olduğunuz halinizle de çok değerlisiniz. Şu an kendinizle ve çevrenizle kurduğunuz ilişkilerde zorlanıyor olmanız, bunun her zaman böyle devam edeceği anlamına da gelmez. Kendinizi anlamak, ihtiyaçlarınızı fark etmek ve kendinizle daha sağlıklı bir ilişki kurabilmek zaman alabilir. Bu süreci tek başınıza çözmek zorunda değilsiniz. Kendinize bu konuda biraz alan ve zaman tanımanızı isterim.


Tekrardan destek olabileceğim bir konu olursa her zaman burada olacağım.


Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner

Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.

Cevaplanmış benzer sorular