Hayattan keyif alamıyorum artık

Merhaba,

Yazdıklarını okurken en çok hissettiğim şey yorgunluk… Sanki uzun süredir hem hayata hem insanlara karşı tek başına direniyorsun. İşsizlik, yalnızlık, arkadaş kaybı, dışlanma, arkanızdan konuşulması… Bunların her biri tek başına bile ağır yükken hepsi üst üste gelmiş. Bu noktada keyif alamaman bir zayıflık değil; sinir sisteminin “çok yoruldum” deme biçimi.

Özellikle arkadaş grubunda yaşadığın dışlanma ve arkandan konuşulma meselesi çok yaralayıcı. İnsan en çok emek verdiği yerden darbe alınca sarsılır. “Ben onların her şeyinde yanındaydım” diyorsun. Bu cümle aslında senin nasıl bir insan olduğunu gösteriyor. Ama şunu fark etmen önemli: Fedakârlık tek taraflı olduğunda bağ değil, yük üretir.

Sınır koymaya çalıştığında kötü ilan edilmen, seni iki seçenek arasında bırakmış gibi görünüyor: Ya susup eski gibi her şeyi tolere edeceksin ya da yalnız kalacaksın. Bu çok zor bir ikilem. Ama burada kritik bir nokta var: Sınır koymak insanı kötü yapmaz; sadece rolünü değiştirir. Alışılmış “hep anlayan kişi” olmaktan çıktığında bazı insanlar rahatsız olur. Bu onların kaybı olabilir.

Yaşadığın mide bulantıları, kaygı, işe gidememe… Bunlar psikolojik yükün bedensel yansımaları olabilir. Uzun süreli stres vücutta birikir. Ağlamak da aslında zayıflık değil; boşalım. Ama tek başına yeterli değil. Çünkü sorun sadece duygu değil; sosyal sistem.

Şu cümlen çok önemli: “Sorun bende herhalde.” Bu, yaşadığın olaylardan sonra zihnin yaptığı tipik bir genelleme. Oysa bir grubun dinamiği bozuk olabilir, insanlar manipülatif olabilir, dedikodu kültürü olabilir. Bu, senin değerinin ölçüsü değildir. Brené Brown’un bir sözü vardır: “Aidiyet, kendin olmaktan vazgeçtiğinde değil; kendin olduğunda kalabildiğin yerdir.” Eğer bir ortamda kendin olamıyorsan, o ortam güvenli değildir.

Yeni ortamlara girememen de anlaşılır. Travmatik sosyal deneyimden sonra zihin “yeniden incinirim” korkusuyla geri çekilir. Ama tamamen geri çekilmek de yalnızlığı derinleştirir. Burada küçük, kontrollü sosyal adımlar önemli olabilir. Büyük gruplar yerine bir kurs, bir gönüllülük alanı, birebir temaslar… Güveni sıfırdan ama yavaş inşa etmek.

Bir diğer önemli konu şu: Eski gruptan özür ya da telafi beklemek seni askıda tutuyor olabilir. Bu, iyileşmeni geciktirir. Çünkü iyileşme onların dönüşüne bağlanmış olur. Oysa kontrol edebileceğin tek şey kendi yönün.

Şunu kendine nazikçe sor: Ben gerçekten eski ortamı mı özlüyorum, yoksa yalnız kalmamak duygusunu mu? Çünkü bazen insanı bağlayan şey kişiler değil, alışkanlıktır.

Şu an hayatının zor bir dönemindesin ama bu bir kimlik değil; bir süreç. İşsizlik ve sosyal kayıp bir araya geldiğinde depresif belirtiler ortaya çıkabilir. Eğer mümkünse bir psikolojik destek almanı çok öneririm. Bu bir lüks değil; yatırım.

Şunu unutma: İnsanlar seni dışlamış olabilir ama bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez. Değer, çoğunluğun kararına göre değişmez.

Ve son olarak şunu bırakmak isterim:

“Bazen kaybettiğimiz insanlar, aslında kaybetmemiz gereken yerlerdir.”

Şu an yapman gereken büyük kararlar almak değil; küçük istikrarlar kurmak. Uyku düzeni, hafif hareket, gün içinde tek bir üretken adım. Keyif hemen geri gelmez; ama hareket ettikçe beyin yeniden umut üretmeye başlar.

Yalnız değilsin. Yoruldun. Ama tükenmiş değilsin.

Umarım yardımcı olabilmişimdir, ihtiyaç halinde benimle iletişime geçebilirsin🤍

Psikolog Lara Yelda Aktaş