Her durumda kendimi iyi hissedemiyorum nasıl aşıcam?

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıkların bir “neden böyleyim?” sorusundan çok daha fazlasını anlatıyor. Sen şu an hayatının ortasında durmuş, pusulası bozulmuş bir gemi gibisin. Rüzgâr var, dalga var, hatta motor çalışıyor; ama yön net değil. O yüzden her yönde biraz ilerliyor gibi hissediyor, ama hiçbir yere varamıyorsun. “Her durumda kendimi iyi hissedemiyorum” cümlen tam olarak bunu anlatıyor. Bu hal tembellik, kararsızlık ya da zayıflık değil; uzun süredir taşınan bir duygusal yükün doğal sonucu.

Senin yaşadığın durum sadece bir ilişki problemi değil. Aynı anda zihinsel, duygusal ve bedensel düzeyde çalışan bir sıkışmışlık var. Zihnin sürekli analiz ediyor: “Devam etsem mi, bitirsem mi, düzelir mi, düzelmez mi?” Kalbin hâlâ bağlanmış ama incinmiş. Bedenin ise bu belirsizliği daha fazla taşıyamadığı için mide bulantısı, huzursuzluk, iç sıkıntısı gibi sinyaller veriyor. Yani aslında bedenin, zihninin ve kalbin aynı şeyi söylüyor: “Artık bu yük çok ağır.”

İnsan zihni belirsizliği, acıdan bile daha zor tolere eder. Çünkü acının bir adı, bir sebebi vardır; belirsizlikte ise sürekli tetikte olmak gerekir. Senin ilişkin tam olarak böyle bir yerde duruyor. Bir yanda geçmişte yaşananlar nedeniyle zedelenmiş bir güven, diğer yanda “şu an çabalıyor” düşüncesiyle tamamen kopamayan bir bağ var. Bu ikisi aynı anda var olduğunda zihin sürekli alarmda kalır. İşte bu yüzden ne onunla tam rahatlayabiliyor ne de onsuz iyileşebiliyorsun. Bu durum psikolojide sıkça gördüğümüz savaş ve kaç çatışmasına çok benzer: Yaklaştığında canın yanıyor, uzaklaştığında boşluğa düşüyorsun.

Burada kendine haksızlık ettiğin bir nokta var. “Hayatımda başka uğraşlarım var, kendime vakit ayırıyorum ama yine de iyi hissetmiyorum” diyorsun. Çünkü biz çoğu zaman iyi hissetmeyi “hayatı doldurmak” sanıyoruz. Oysa senin iç dünyan şu anda temeli çatlamış bir bina gibi. Dışarıdan bakınca katlar duruyor, hayat akıyor; ama temelde güven yok. Temel güçlendirilmeden üst kata yeni eşyalar koymak binayı sağlamlaştırmaz. Senin sorunun hayatının boş olması değil, duygusal zemininin güvensiz olması.

Metaforla anlatırsam: Bu ilişki sanki ayağında iyileşmemiş bir kırık varken koşmaya çalışmak gibi. Koşabiliyorsun belki, ama her adımda canın yanıyor. “Biraz daha dayanayım, belki alışırım” diyorsun; fakat bedenin sana “dur” diyor. İşte mide bulantısı, kuşku, iç sıkıntısı tam olarak bu “dur” sinyalleri. Bunlar seni zayıf değil, kendini korumaya çalışan biri yapar.

Şunu da netleştirelim: Onun şu an çabalıyor olması, geçmişte yaşananların sende bıraktığı izi otomatik olarak silmez. Güven bir anahtar gibi değildir; bir kez çevirdin mi kapı açılmaz. Güven daha çok yeniden inşa edilen bir köprü gibidir. Zaman, tutarlılık ve senin içinin gerçekten rahatlaması gerekir. Eğer senin içinde hâlâ “Acaba?” sorusu yüksek sesle konuşuyorsa, bu köprü henüz tamamlanmamış demektir.

Şu noktada yapman gereken şey “kalayım mı, gideyim mi?” sorusuna cevap aramak değil. Bu soru seni daha da kilitler. Bunun yerine şu soruya odaklanman daha sağlıklı olur: “Ben şu an kendimle temas halinde miyim, yoksa sadece kaybetme korkusuyla mı buradayım?” Bu soru seni ilişkiden çok kendine yaklaştırır. Çünkü sen şu an en çok kendinle bağını kaybetmiş gibisin. Eskiden hedefleri, idealleri olan sen; şimdi sürekli tetikte yaşayan bir versiyonuna dönüşmüş. Bu bir kişilik değişimi değil, uzun süreli stresin yarattığı geçici bir hal.

Bütüncül yaklaşımda bedenle de çalışmak gerekir. Kaygı sadece düşüncede olmaz; bedende tutulur. O yüzden sadece “pozitif düşünmeye” çalışmak yetmez. Nefesine, uyku düzenine, bedensel gevşemeye dikkat etmek; hatta bu belirtileri “geçmesi gereken şeyler” olarak değil, anlamı olan mesajlar olarak görmek çok önemlidir. Bedenin sana şunu söylüyor olabilir: “Bir şeyleri zorla taşımaya çalışıyorsun.”

Son olarak şunu bilmeni isterim: Sen bozuk değilsin, eksik değilsin. Sen sadece uzun süredir kendinle çelişen bir yerde kalmışsın. Bu çelişki çözülmeden “iyi hissetme” gelmez. Önce içindeki düğümün nereden bağlandığını görmek gerekir. Bu da çoğu zaman tek başına yapılması zor bir süreçtir.

Bu noktada bir psikolog desteği, senin ilişkiyi değil, kendini yeniden anlaman için çok kıymetli olur. Ne hissettiğini, neden bu kadar sıkıştığını, korkularınla bağlanma ihtiyacının nasıl iç içe geçtiğini güvenli bir alanda açabilirsin. Eğer kaygı, mide bulantısı, huzursuzluk günlük yaşamını ciddi şekilde zorlamaya başladıysa; bir psikiyatri değerlendirmesi de destekleyici olabilir. Bu, “dayanamadım” değil; tam tersine, kendime iyi bakıyorum demektir.

Unutma: İyi hissetmek bazen ileri gitmekle değil, bir süre durup haritaya bakmakla başlar. Sen de tam olarak bu durma noktasındasın. Buradan sonra yönünü bulman mümkün.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir soru veya aklına takılanları sorabilirsin. Kendine iyi bakman dileğiyle 🌸

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel