Her şeyi bir nedene bağlama düşüncesi

Merhabalar,

yazdıkların aslında çok derin bir farkındalık ve içtenlik içeriyor. Şunu en başta söyleyeyim: Sen “yanlış yapan biri olduğu için başına bunlar gelen” biri gibi konuşmuyorsun. Aksine, yaşadıklarını anlamlandırmaya çalışan, vicdanı güçlü, kendini sorgulayan bir insan gibi konuşuyorsun.

Bir neden araman aslında zihninin seni koruma çabasıdır. İnsan zor zamanlardan geçtiğinde beyin şunu yapar: “Bu kadar acı varsa, mutlaka bir sebebi olmalı.”

Çünkü kontrolsüzlük çok korkutucudur. Eğer bir neden bulursan: “Demek ki bu yüzden oldu” dersin, “Bir daha yapmazsam olmaz” diye rahatlamaya çalışırsın. Bu, aslında zihnin çaresizliği yönetme şeklidir. Ve bir tür hayatta kalma refleksidir. Ama asla şu anlama  gelmez: Gerçekten geçmişte yaptığın bir şey yüzünden cezalandırılıyorsun. Hayat çoğu zaman “ceza–ödül” sistemiyle işlemez. Bazen hayat sadece… zorlayıcıdır.

Kardeşime yüklenmiştim şimdi ben aynısını yaşıyorum ve o bana yükleniyor düşüncesi çok insani bir düşünce. Ama burada şunu görüyorum: Sen geçmişteki davranışını fark etmişsin.Vicdan yapmışsın, Pişmanlık duymuşsun.Hatta helallik bile düşünüyorsun. Bu ne demek biliyor musun? Bu Kalbi diri olan bir insanın düşüneceği şeydir.  “hala bunun bedelini ödüyorsun” fikri ise, psikolojik olarak kendini fazla cezalandırmanla ilgili olabilir.

“Allah’a söz verdim tutamadım” düşüncesi çok sık görülen bir duygudur ve kaygılı bir vicdan ile ortaya çıkar. İnsan zorlanınca şunu yapar:

“Acaba Allah benden razı değil mi?” Ama şunu unutuyorsun: Allah, kulunun niyetine bakmaz mı?  İnsan zayıftır beşeridir. Unutur, şaşar, yorulur.  Sen tövbe etmişsin ve pişmanlık duymuşsun. Bu, Allah katında çok değerlidir.

Kur’an’da en çok tekrar eden şeylerden bir şeyde şudur: 

“Allah çok bağışlayandır.”

Sen kendine, belki de Allah’ın sana baktığından daha sert bakıyor gibisin.

“İyi biriyim ama başıma bunlar geliyor” çelişkisinde ise bilinçaltında şu soru var:

Ben iyi bir insansam, neden hayatım zor? Ama gerçek şu: İyi bir insan olmak eşittir hayatın kolay olması demek değildir. Bazen tam tersi olur:Çok düşünen, Çok empati yapan, Çok fedakâr olan insanlar daha çok yorulur. Çünkü kendini en sona koyar.

“Nasip açma, şifre, dua” arayışı aslında bir Umut ihtiyacıdır. Burada da çok insani bir şey var: Sen aslında diyorsun ki: “Bir kapı açılsa… Bir şeyler düzelse… Ben de rahatlasam…”. 

Bu büyüsel bir arayış değil.

Bu, yorulmuş bir kalbin umut arayışı.

Dua çok kıymetlidir ama sadece dua edip,kendini suçlamaya devam edersen, iç huzur gelmez.

Kendine su gümleyi günde bir kez de olsa söyleyebilmeni istiyorum:

“Yaşadıklarım, benim kötü biri olduğumun değil; zor şartlarda ayakta kalmaya çalışan hassas bir insan olduğumun göstergesi. Her şeyi geçmişe bağlamak, kendimi korumak için bulduğum bir yol olabilir. Ama ben cezalandırılan biri değilim; öğrenen, büyüyen ve iyileşmeye çalışan biriyim.”

Son olarak küçük bir egzersiz önerisinde bulunabilirim, umarım faydalı gelir sana. 

Bugün bir kağıda şunu yaz:

“Kendimle barışmak istiyorum çünkü…”

Altına 5 madde yaz.Örneğin şu şekilde 

1. Çünkü elimden geleni yaptım
2. Çünkü kimseyi bilerek kırmadım
3. Çünkü hâlâ iyi kalmaya çalışıyorum. Umuyorum ki bu çok şifalı olur. Sevgilerle🌸

Psikolog Songül Çiğel