Hiç bişey

Merhaba,

Anlattıklarınızı tek bir nedenle açıklamak mümkün değil. İnsan kişiliği ve ruhsal belirtiler, çoğu zaman çocukluk deneyimleri, mizaç, yaşam olayları ve biyolojik yatkınlıkların birlikte etkisiyle şekillenir. Bu nedenle size kesin olarak neden böylesiniz demek doğru olmaz. Ancak yazdıklarınız üzerinden psikolojik açıdan bazı olasılıkları değerlendirebiliriz.

Çocukluğunuzda içine kapanık olduğunuzu, arkadaşınızın olmadığını ve hatta annenizin okula gelmesinden bile utandığınızı söylüyorsunuz. Bu, o dönemde başkalarının sizi nasıl gördüğüne karşı yoğun bir hassasiyet geliştirmiş olabileceğinizi düşündürüyor. Kendini sürekli başkalarının gözünden değerlendiren çocuklar zamanla Ben yetersizim, insanlar beni eleştirebilir ya da beni kabul etmeyebilir gibi inançlar geliştirebilirler. Bu da sosyal ilişkilerden uzak durmaya ve yalnızlaşmaya neden olabilir.

Liseye geçtiğinizde utangaçlığınızın azalması olumlu bir gelişme gibi görünse de, bu kez takıntılarınızın başladığını ifade ediyorsunuz. Ağızla ilgili takıntılar, temizlik, özgüven eksikliği, uyku sorunları, kabuslar ve bazı seslere tahammül edememe gibi belirtiler birbirinden bağımsız görünse de bazen ortak bir zeminden beslenebilir. Özellikle yoğun kaygı yaşayan kişilerde zihin, kontrol edemediği duyguları kontrol edilebilir alanlara yöneltebilir. Temizlik, kirlenme, zarar verme ya da belirli seslere karşı aşırı hassasiyet gibi belirtiler, bazen bu kaygının farklı ifade biçimleri olabilir.

Psikodinamik açıdan bakıldığında ise çocuklukta yeterince güvenli hissedilemeyen, duygularını rahatça ifade edemeyen veya kendini sürekli değerlendirilir hisseden bireyler, yetişkinlikte iç dünyalarında eleştirel bir ses taşıyabilirler. Bu içsel eleştirel yapı zamanla kaygıyı artırabilir ve kişinin hem kendisine hem de çevresine karşı daha fazla kontrol ihtiyacı hissetmesine neden olabilir. Bu durum sizin yaşadıklarınızı kesin olarak açıklamaz ancak anlattıklarınızla uyumlu olabilecek olasılıklardan biridir.

Bugün 24 yaşında olmanız ve çalışmıyor olmanız da kendinizi daha yetersiz hissetmenize yol açıyor olabilir. Ancak bunun neden mi yoksa sonuç mu olduğunu ayırmak önemlidir. Bazen kişi çalışmadığı için özgüveni azalmaz; tam tersine uzun süredir devam eden kaygı, takıntılar ve duygusal yük nedeniyle çalışmaya başlamayı zor bulabilir. Bu durumda asıl ele alınması gereken, kendinizi suçlamak değil, bu belirtilerin yaşamınızı nasıl etkilediğini anlamaktır.

Benim size en çok önerim, bu belirtileri tek tek ele almak yerine bir klinik psikologla bütüncül olarak değerlendirmeniz olur. Çünkü çocukluktan başlayan sosyal çekingenlik, sonrasında gelişen takıntılar, uyku sorunları, özgüven güçlükleri ve bugün yaşadığınız işlev kaybı aynı yaşam öyküsünün parçaları olabilir. Bu parçalar bir araya getirildiğinde hem belirtilerin kökeni daha iyi anlaşılabilir hem de size uygun bir terapi planı oluşturulabilir.

İnsan, kendini ve iç dünyasını anlamaya başladıkça hem kaygılarıyla hem de ilişkileriyle ilgili yeni yollar geliştirebilir. Yardım istemeniz ve bunları sorgulamanız bile bu değişim süreci için önemli bir adımdır.