İkinci evliliğim eşimin yetişkin oğlu ile anlaşamıyorum yardım eder misiniz?

Merhaba, 8 yıldır verdiğiniz bu büyük emek ve sevdiğiniz kadın için üstlendiğiniz bu ağır sorumluluklar gerçekten çok kıymetli. Hem demans hastası bir anneye bakım vermek hem de baba figürü olmadan büyümüş, travmatik süreçlerden geçmiş bir gencin hayatına dahil olmak, sabrınızı ve duygusal kapasitenizi ciddi şekilde zorlamış görünüyor. Yaşadığınız bu baskılanmışlık hissi ve yer yer ortaya çıkan pişmanlık duygusu, böyle bir fedakarlık döngüsünün içinde oldukça insani ve beklenen bir sonuçtur. Oğlunun size karşı duyduğu öfke ve annesini aşırı kıskanması, muhtemelen sizin şahsınızla değil, onun "kaybetme korkusu" ve "güvensiz bağlanma" geçmişiyle ilgili olabilir. Babasız büyümenin getirdiği o boşluğu annesiyle doldurmaya çalışmış bir genç için, hayatına dahil olan bir erkek figürü ne kadar iyi niyetli olursa olsun, onun o dar dünyasındaki tek sığınağını (annesini) elinden alacak bir "tehdit" gibi algılanabiliyor. Özellikle son yıllarda öz babasıyla görüşmeye başlaması, zihnindeki baba imajını ve sadakat dengelerini daha da karıştırmış, bu kafa karışıklığı da size karşı olan tepkisini artırmış olabilir. Ancak sizin de belirttiğiniz gibi, artık bir yetişkin olan bu gencin asosyal tutumları ve çatışma anındaki zarar verici davranışları, sizin sınırlarınızın ve evdeki huzurunuzun ciddi şekilde ihlal edildiğini gösteriyor. Eşinizin annesine ve oğluna "toz kondurmayan" tutumu, sizi iki arada bir derede bırakırken kendinizi yalnız hissetmenize neden oluyor olabilir. Bir yanda sevginiz, diğer yanda ise ne tatile ne de hafta sonu gezmesine izin veren bu kısıtlanmış hayat... Bu noktada eşinizle kuracağınız iletişimde, çocukla yaşadığınız sorunları bir "haklılık" savaşına döndürmeden, kendi "duygusal tükenmişliğinizi" merkeze koymanız daha etkili olabilir. Ona, bu ailenin bir parçası olmak için elinizden geleni yaptığınızı ama bir yetişkin olarak artık nefes almaya, baş başa vakit geçirmeye ve evde saygı görmeye ihtiyaç duyduğunuzu, bunun bir tercih değil ilişkinizin devamı için bir zorunluluk olduğunu anlatmanız gerekebilir. Kendi çocuklarınızın varlığı ve bu süreçte hissettiğiniz o kıyaslama duygusu da üzerinizdeki baskıyı artırıyor olabilir. Şunu unutmayın ki; bir yetişkini, hele ki bu kadar dirençli bir geçmişi varsa, tek başınıza değiştiremezsiniz. Bu noktada sınırlarınızı net çizmek, gerekirse ev içindeki sorumlulukları ve sosyalleşme imkanlarını (demans hastası anne için dışarıdan yardım almak gibi) yeniden organize etmek ilişkinizin geleceği için belirleyici olacaktır. Kendi ruhsal sağlığınızı korumak adına, bu döngüden çıkış yollarını ararken bir profesyonelden destek almak, bu 8 yıllık yorgunluğun ardından size yeni bir yol haritası çizebilir