İlişkimde affetme yolu

Merhaba Sevgili Danışan,

Öncelikle yaşadığınız bu durumun ağırlığını ve içinizde yarattığı o yoğun karmaşayı çok derinden hissettiğimi belirtmek isterim. Yaşadıklarınızın hayatınızda ne kadar büyük bir sarsıntı yarattığını görebiliyorum. En güvendiğiniz iki insanın, eşinizin ve öz ablanızın sizi bu şekilde incitmiş olması gerçekten kabul edilmesi ve sindirilmesi çok güç bir tablo. Duygularınızın şu an eşinize bu kadar yoğunlaşması ve ona inanma isteğiniz; zihninizin yaşadığı bu durumu ve "hem eş hem kardeş" kaybını aynı anda kaldıramayıp, sistemi ayakta tutabilmek adına en azından bir tarafı hızla onarma çabası olabilir. 9 ay gibi uzun bir süre boyunca hayatınızdaki en yakın iki insanın bu durumu sizden gizlemiş olması, şu an affetme kararını verirken hissettiğiniz "şefkat ve sevgi" hissinin ne kadarının gerçek bir onarıma, ne kadarının ise yalnız kalma ve gerçekle yüzleşme korkusuna dayandığını çok dikkatli analiz etmemizi gerektirir. Kendinize şu soruyu sormanızda fayda var: "Eşimi gerçekten davranışlarında ve karakterinde köklü bir değişim gördüğüm için mi affediyorum, yoksa dünyamın tamamen yıkılması ihtimalinin verdiği o büyük korkuyu dindirmek için mi?" Kendinize zaman tanımanız ve bu kararın hayatınızın geri kalanındaki psikolojik maliyetini iyi tartmanız, en az eşinizi anlamak kadar önemlidir.

Hissedilen Duyguların Yoğunluğu "Anormal" mi?

Kesinlikle anormal değil. Büyük bir güvensizlik veya travma yaşadığınızda, beyniniz elindeki en güvenli limana (tüm acıya sebep olan o olsa bile) daha sıkı sarılmak isteyebilir. Çünkü bir anda dünyanız başınıza yıkıldığını hissettiniz ve siz eşinize yeniden inşa ederek acıyı dindirmeye çalışıyorsunuz. Yaşadığınız o yoğun sevgi ve çekim hissi, aslında yaşadığınız büyük şoku ve değersizlik hissini bastırma çabasından kaynaklanan çok insani bir savunma mekanizmasıdır. Kendinizi bu yüzden asla suçlamayın veya "anormalim" diye düşünmeyin.

Görüntülerin aklınıza geldiğini ve panik atak geçirdiğinizi söylemişsiniz. Bu durum beyninizin yaşadığı bu ağır travmayı henüz tam olarak "işleyemediğini" gösteriyor. Zihniniz o detayları her hatırladığında, olayı sanki şu an tekrar yaşıyormuşsunuz gibi algılıyor ve bedeninize "Savaş ya da kaç!" emri veriyor. Güven sarsıldığında, tetikte olmak ve sürekli kontrol etme isteği duymak sisteminizin sizi koruma biçimidir.

Nasıl Rahatlayabilirsiniz?

Zihninizdeki görüntüler ve panik ataklarla baş edebilmek için şu yöntemleri deneyebilirsiniz:

1. Duyusal Çapalama (5-4-3-2-1 Tekniği): O detaylar aklınıza gelip nefesiniz daraldığında, içinde bulunduğunuz odaya dönün. Etrafınızda görebildiğiniz 5 nesneye bakın, dokunabildiğiniz 4 şeyi hissedin, duyabildiğiniz 3 sesi dinleyin, koklayabildiğiniz 2 şeye odaklanın ve tadabildiğiniz 1 şeyi düşünün. Bu, beyninizi "geçmişteki travmadan" alıp "şu anki güvenli ana" getirecektir.
2. Düşünceyi Durdurma ve Erteleme: O detaylar gelmeye başladığında kendinize sesli veya içinizden "Dur! Şu an bunu deşifre etmek bana yardım etmiyor" deyin. Kendinize bir "kaygı saati" belirleyin. Örneğin; "Bu detayları sadece akşam saat 20.00'de 15 dakika düşüneceğim" diyerek zihninizi eğitmeye çalışın.
3. Şeffaflık Talep Etme: Rahatlamanızın en büyük anahtarı eşinizdedir. Gerçekten pişmansa, sorduğunuz her soruya dürüstçe yanıt vermeli ve hayatını size şeffaf hale getirmelidir. Sizin içinizde şüphe kalmadıkça o görüntüler zamanla silikleşecektir.

Affetmek bir duygudan ziyade bir karardır ve çok saygıdeğerdir. Ancak unutmayın ki affetmek, hemen eskisi gibi olmak veya her şeyi unutmak demek değildir. Kendinize zaman tanıyın. Eşinizin pişmanlığının sadece sözde mi kaldığını yoksa davranışlarına da yansıyıp yansımadığını gözlemlemek için kendinize süre verin.

Bu süreç tek başınıza sırtlanamamanız son derece normal, bu nedenle imkanınız varsa bir uzmana başvurmanızı tavsiye ederim.

Uzman Klinik Psikolog Aycan GEYİK