İlişkimi yönetemiyorum

Merhaba sevgili danışan, bizlere soru sorduğun için öncelikle teşekkür ederiz. "İlişkimi yönetemiyorum" başlıklı bir soru sormuşsun. Bu sorunun içerisinde 3 yıllık ilişkinin aile ve kariyer hakkında sıkıntıları olduğunu görüp senden ayrıldığını, arkadaş kalmak istediğini ama sorunun başlangıcında da kimseye kıyamadığını söylediğini görüyorum. Bu da seni yedekte tutulma düşüncesine götürüyor ve insanlar hayatından hep girip çıkıyor diye düşünüyorsun.

Baktığımızda bu tarz örüntülerin sıkça tekrarlanması, acaba ben sevilmeye layık değil miyim? Yeterince sevilmeye layık olmayan biri olduğum için mi bunlar başıma geliyor? tarzı düşüncelere götürebilir. Ama burada önemli bir nokta var. Sen insanları bu düşünceyle hayatına alıyorsan ve onlara bir sınır koymuyorsan, insanlara aslında daha çok verici tarafta oluyorsun.

Verici tarafta olduğunda ne oluyor? Sen ihtiyaçlarının karşılanmasına dikkat etmiyorsun da karşı tarafın da ihtiyaçlarının karşılanmasına dikkat ediyorsun. Bu durumda sen kendinden hep verici pozisyonunu düşürdüğün için aslında bir nebze de olsa, karşı taraf mutlu da olsa, o ilişki devam ediyor da olsa, sen aslında içten içe çok mutlu olmuyorsun. Çünkü bizim beslenmek kadar duygusal ihtiyaçlarımız da var. Bir ilişkide var olabilmek kadar bireysel olarak var olabilme ihtimalimiz de var ve ihtiyaçımız da var.

Bu ihtiyaç karşılanmadığında senin özdeğerin, kendilik algın biraz düşmeye başlıyor. Bu noktada insanları sınır koyduğunda, kendi isteklerini açık bir şekilde dile getirdiğimde, onlar senin hayatında kalmaya devam ediyor. Biraz bunlara bakmak önemli. Benim manada sınır koymayı iyi yapmak önemli.

Tamam, açık iletişim kur dedik ama sen bu açık iletişimi sert bir sınır koymayla yaparsan, o zaman yine sınır koyamıyor oluyorsun. Çünkü sınır koymak demek, o kapıyı çok açık bırakmak demek değil. Ya da o kapıyı çok sert çarpmak demek değil. Dengeli bir iletişimle, hem ne istediğini söylemek, bazen söylemeden karşı tarafa saldırmadan, suçlamadan, düşüncelerini ifade etmek demek.

Baktığımız zaman, buradan hem arkadaş kalmak istiyor, hem de ailesiyle ve kariyer açısından sıkıntısı olduğunu söylüyor. Ve sen buna 3 yıldır emek veriyorsun. Bu emeklerin doğrultusunda. Tamam, diyelim ki hayatından çıkmak istiyorsun ama neden arkadaş kalalım diyorsun? Hastasının biraz bu yedekte tutulma ihtimalini götürüyor seni.

Ama burada önemli olan şey, sen bir ilişkide ne istiyorsun? Bu partnerin de mesela, senin duygusal ihtiyaçlarının karşılanıyor muydu? Yoksa, kimsenin seni sevmeyeceğini düşündüğün için mi bu partnerine kendinden çok vererek bu ilişkiyi devam ettirdin? Sen arkadaş kalma teklifini ne söyledin? Nasıl hissediyorsun? Bundan önceki ilişkilerin nasıldı? Biraz buraya bakmak lazım.

Bir de bunun yanında, romantik ilişkilerde bağlanma sistemimiz aslında bizim birinci bakım verenimiz. Annemiz olabilir, babamız olabilir, bakıcımız olabilir. Belki babaanne ve anneanne ile büyümüş olabiliriz. Bunlara nasıl bağlanıyorduk ve orada nasıl dinlemişlerler? Bunlardan da kaynaklanabilir.

Bu sorunların yanıtlarını birazcık kendine vermeye çalışırsan aslında o döndüğü fark edebilirsin. Çünkü sen sevilmeye layık bir insan olduğunda fark etmedikçe insanlar da bunu fark etmeyecek. Çekirdek de başlangıçta biz olduğumuz sürece, biz kendimize değer verdiğimiz sürece insanlar da bize bir değer vermeye devam edecek.

Umarım cevabın faydalı olmuştu. Aklına takılanlar olursa yorumlarda yazabilirsin. Tekrar bir soru sorabilirsin. Bir psikologla görüşebilirsin. Bu da senin için faydalı olabilir. Kendine iyi bakma dileğiyle.