İNSANLARDAN KAÇIŞ

Sevgili danışan; öncelikle yaşadıklarınızı bu kadar açık yüreklilikle, içinizdeki o çatışmayı ve acıyı gizlemeden paylaştığınız için teşekkür ederim. Bir yandan bu "kaçma" davranışını istemsizce yaparken, diğer yandan kendinize kızıyor olmanız, içeride ne kadar büyük bir yük taşıdığınızı gösteriyor.

Bir psikolog gözüyle baktığımda, kendinize "yabani" diyerek haksızlık ettiğinizi söylemek isterim. Aslında siz yabani değilsiniz; muhtemelen kendinizi sosyal ortamlarda güvende hissetmiyorsunuz. Davranışlarınız bir düşmanlıktan değil, tamamen bir savunma mekanizmasından kaynaklanıyor olabilir. İnsanlardan, özellikle de otorite figürlerinden müdürler veya heyecan/kaygı uyandıran kişilerden kadınlar kaçma eğiliminiz, zihninizin sizi olası bir "başarısızlık, reddedilme, eleştirilme veya rezil olma" korkusundan koruma biçimidir. Zihin der ki: "Eğer konuşmazsam, hata da yapmam. Kaçarsam, güvende olurum." Ancak bu kalkan, zamanla sizi içeride yalnız bırakan bir hapishaneye dönüşebilir. Bu döngüyü anlatmamız gerekirse ; Bir iletişim fırsatı doğuyor, ardından yoğun bir kaygı/stres dalgası geliyor. Rahatlamak için kaçıyorsunuz. Kısa vadede rahatlasanız da, hemen ardından kendinizden nefret etme ve suçluluk evresi başlıyor olabilir. Bu suçluluk özgüveninizi daha da düşürüyor ve bir sonraki sefer yine kaçıyorsunuz.Yıllardır süregelen bu yapıyı bir günde tamamen değiştiremeyiz, zaten bunu hedeflemek de kaygınızı artırır. Bizim amacımız "mikro adımlar" atmak olmalı. Kaçtığınız her an kendinizden nefret etmek yerine, "Şu an yine kaygılandım ve kendimi korumak istedim" diyerek kendinize şefkat gösterebilirsiniz. Değişim, kendinizden nefret ederek değil, kendinizi anlayarak başlar. Biri hal hatır sorduğunda hemen uzun uzadıya konuşmak zorunda değilsiniz. Sadece 2 saniye göz teması kurup hafifçe gülümsemek ve "Teşekkürler, iyiyim, siz nasılsınız?" deyip geçmek bile harika bir başlangıçtır. Hazır hissetmiyorsanız konuşmayı uzatmayın, ama kaçmayın da.Muhasebe departmanında sessiz ortamlar yaygındır. Sabah işe geldiğinizde sadece bir "Günaydın", çıkarken bir "İyi akşamlar" demeyi kendinize günlük bir görev olarak belirleyin. Kelimeleriniz hazır olursa, o anki panik hissiniz azalacaktır. İş hayatınızı, ilişkilerinizi ve en önemlisi kendi içinizdeki huzuru bu kaygıya teslim etmek zorunda değilsiniz. Bu döngüyü tek başınıza kırmakta zorlanmanız olağan bundan dolayı bir profesyonelden destek alabililirsiniz. Sizin için buradayım...