İnsanlarla konuştuktan sonra neden pişmanlık duyuyorum?

Merhaba, ben senin bu yazdığını videoyla yanıt vermek istedim. Yazdıklarından yola çıkarak, insanlarla konuştuktan sonra yaşadığım pişmanlık hissi ele aldığımızda bunun çoğu zaman konuşmanın kendisinden değil de konuşma sonrasında zihinde otomatik olarak beliren düşüncelerden kaynaklandığını düşünüyorum.

Bu düşünceler genellikle otomatik düşünceler çok hızlı ortaya çıkarlar ve sorgulanmadan kabul edilir, duygularımızı doğrudan etkiler. Konuşma bittikten sonra zihninden "keşke konuşmasaydım", "yanlış bir şey söyledim" gibi cümleler geçiyorsa bunlar otomatik düşünce zaten ve bunlar gerçeğin kendisi değil, zihnin o anki algısının bir ürünü.

Bu düşünceler fark edilmediklerinde kişiye gerçekmiş gibi hissettiriyor ve bizim sosyal ilişkilerimizi, duygusal bağımızı, duygusal ilişkilerimizi de çok kolay etkileyebilir. Bu da buradan önemli bir nokta. Çoğu zaman kanıta değil varsayımlara dayanırlar otomatik düşünceler ve karşıdaki kişinin ne düşündüğüne dair somut bir bilgi yokken en olumsuzu seçerler.

Bu da zihin belirsizliği toler etmek için zorlandığında boşlukları kendisi doldurur, senaryolar yaratır. Senin durumunda konuşma anında değil konuşma bittikten sonra devreye giren bir değerlendirme süreci görüyorum. Yani sosyal becerilerin ya da sosyal ilişkilerinle alakalı bir problemden kaynaklı değil. Zihnin adeta bir denetçi gibi çalışıyor. Daha iyi olabilir de üzerinden sorgulanıyor olabilir.

Bizim sormamız gereken soru şu burada: Bu düşünce %100 doğru mu? Yani zihnimin ürettiği bir yorum mu? Çoğu zaman fark edilir ki arkadaşın bu durumda olsaydı eminim ki daha anlayışlı ve esnek bir bakış açısıyla görebilirdin, davranabilirdin. Ama söz konusu olduğumuzda maalesef bu esnekliği kaybediyoruz.

Bu da otomatik düşüncelerin ne kadar ikna edici ama aynı zamanda da sorgulanabilir olduğunu bize gösteriyor. Bir diğer önemli nokta, zihnin seni eleştirerek de korumaya çalışıyor olabilir. Bir daha hata yapma niyetiyle çalışıyor bu sistem. Uzun vadede kişinin kendine olan güvenini, ilişkilerini maalesef zedeleyebilir.

Amaç burada sesleri susturmak değil. Yani daha çok onu fark etmek, sınırlarını çizmek, gerektiğinde daha gerçekçi, alternatif bir düşünce koyabilmek. Örneğin "yanlış anlaşıldım" yerine ya da "keşke konuşmasaydım" yerine "karşındaki kişinin ne düşündüğünü bilmiyorum ve bu konuşmanın kusurlu olması benim ya da onun değerini düşünmez, ilişkimizi zedelemez" gibi daha dengeli bir düşünce yerleştirilebilir.

Unutmayalım zaten insan ilişkileri tamamen kusursuz olmaz. Her şey hatasız ilerlemez. Duraksamalar, sonradan akla gelen cümleler olabilir. İlişkilerin doğasında bu vardır. Pişmanlık döngüsünün ciddi anlamda otomatik düşünceleri fark edersek kırabiliriz, hafifletebiliriz.

Bu noktada zihnimize böyle otomatik bir düşünce geldiğinde şu egzersizi yapmamız da yararlı olabilir. Düşünceyi yakalayacağız. "Yanlış bir şey söyledim" ya da "keşke söylemeseydim." Bu düşünceyi sadece yakalamana yeterli. Değiştirmeye çalışma. İkinci olarak küçük bir durak. Bu bir düşünceyi fark etmek. Bu bir düşünce. Sadece bunu fark etmek. Gerçek mi yanlış mı diye karar vermeye çalışma. Sadece bunun zihninin ürettiği bir yorum olduğunu fark et.

Ve üçüncü olarak da kanıt varsayım ayrımı. Bunu destekleyen bir somut kanıtım var mı? Zaten çoğu zaman hayır olur. Bu düşüncenin otomatik bir varsayım olabileceğini bu gösterir. Ve daha dengeli bir cümle. Yani "keşke konuşmasaydım" demek yerine "belki mükemmel değildi ama konuşmanın tamamen kötü olduğu anlamına da gelmiyor" diyebilmek.

Ve bedene dönüyoruz son olarak. Zihni hala dönüyorsa bulunduğun yerde ayaklarını yere basmanı istiyorum. Bastığını hisset. Omuzlarını gevşet. Ve bir nefes al. Bazen zihinle değil bedenle durmak daha önemlidir. Bizi zihnimizden uzaklaştırır. Düşüncelerimizden uzaklaştırır. Ve otomatik düşünceleri fark etmemizi sağlar. Bazen sesleri susturur. Umarım bu dediklerim sana yardımcı olabilir. Dediğim gibi bu egzersizi deneyebilirsin. Eminim ki işine de yarayacak.