İşten eve evden işe rutin bir düzenim var haftanın 6 günü akşam 9 da işten çıkıyorum

Merhabalar sevgili danışan,

Anlattığın durum çok tanıdık bir sıkışmışlık döngüsüne benziyor. Uzun süreli stres, maddi yük, yoğun çalışma ve belirsizlik birleştiğinde insanın zihni “hayatta kalma moduna” geçer. Bu modda genellikle kişi yaşamaktan çok dayanır. Senin yaşadığın şey tembellik, nankörlük ya da zayıflık değil; kronik yük altında verilen normal bir tepkidir. Şuan yaşadığın üç temel duygunun birleşmesi gibi görünüyor.

1. Tükenmişlik:

Haftanın 6 günü geç saatlere kadar çalışmak zihinsel enerjini tüketiyor. İnsan sadece fiziksel olarak değil, karar verme, umut etme ve keyif alma kapasitesi açısından da yorulur. Bu yüzden “boş yaşıyor gibiyim” hissi ortaya çıkıyor.

2. Kontrol kaybı hissi:

Borçlar, geçmişteki işsizlik, maddi sorumluluklar… Bunlar insanın hayatı üzerinde söz hakkı yokmuş gibi hissetmesine yol açar. O zaman zihin sürekli çözüm arar ama çözüm bulamadıkça daha çok düşünmeye başlar. Bu da seni “düşünce bataklığına” sokuyor olabilir.

3. Anlam eksikliği:

İnsanlar sadece para kazanmak için yaşadığında değil, yaşamak için para kazandığında iyi hisseder. Şu an hayatın tamamen zorunluluklar üzerine kurulu. Bu yüzden mutluluk değil, görev duygusu hissediyorsun.

Şu an senin sorunun “hayatını değiştirememen” değil,hayatında nefes alanı olmaması.Büyük değişimlere değil, küçük psikolojik boşluklara ihtiyacın var.Çünkü insanın ruhu tamamen dolu bir hayatta değil,

küçük kaçış noktaları olan bir hayatta iyileşir.

Sana gerçekçi olan 3 küçük adım önereceğim : 

1. Mikro-yaşam alanı oluştur (günde 15 dakika bunları yap)

Bu süre telefonsuz, eşsiz, sorunsuz bir zaman.

Yürüyüş olabilir, duş olabilir, sessiz çay olabilir.

Ama tek şart: düşünmen serbest, çözüm araman yasak.

Bu beyninin alarm sistemini kapatır.

2. “Borç modundan yaşam moduna” geçiş listesi yap

Kağıda iki sütun çiz:

• Zorunlu hayatım

• Yaşamak istediğim hayat

İkinci sütunda uçuk şeyler değil, küçük şeyler yaz. Mesela: haftada bir tatlı yemek, ayda bir dışarı çıkmak, birlikte bir film izlemek…

Beyin hedef değil, yön ister. Bu yön duygusu umudu başlatır.

3. Kendine şu soruyu sor (her gece sorabilirsin):

“Bugün sadece dayanmadım, yaşadığım ne vardı?

Cevap küçük olabilir. Ama bu soru seni robot gibi hissetmekten çıkartır.

Şu an hayatın zor olabilir ama bu bir dönem.

İnsan bazen mutlu olmadığı için değil,

çok uzun süredir güçlü olmak zorunda kaldığı için yorgun hisseder.Senin ihtiyacın güçlü olmak değil,sadece biraz dinlenmek.

Sevgilerle🌸

Psikolog Songül Çiğel