kardeşimi kaybettim
Bu soru 18 Temmuz 2026 06:07 tarihinde Psikolog Ecem Bakıner tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan,
Öncelikle yaşadığınız kayıp için gerçekten çok üzgün olduğumu söylemek isterim.
Yazdıklarınızı okurken, yalnızca kardeşinizi kaybetmenin acısını değil; aynı zamanda onu çok seven, onu koruyamadığını düşünen ve bugün yaşadığı her duygunun yükünü kendi omuzlarında taşımaya çalışan bir ablanın derin çaresizliğini de hissettim. Kardeşinizin beklenmedik bir şekilde hayatınızdan ayrılması yalnızca onun yokluğuyla değil, içinizde cevapsız kalan pek çok soruyla da baş başa kalmanıza neden olmuş gibi görünüyor.
Henüz yaklaşık yetmiş gün geçmiş. Dışarıdan bakıldığında zaman ilerliyor gibi görünse de, böylesine sarsıcı bir kaybın ardından kişinin iç dünyasında zaman çoğu zaman aynı şekilde akmaz. Bir yanınızın kardeşinizin artık fiziksel olarak yanınızda olmadığını bildiğini, diğer yanınızın ise buna hâlâ inanmakta zorlandığını görebiliyorum.. Onu aramak istemeniz, telefonun diğer ucundan sesini duyacakmış gibi hissetmeniz, bazen "Sanki uzaktaymış da birazdan gelecek." diye düşünmeniz ya da bir an için her şey normalmiş gibi davranıp ardından onun artık burada olmadığını yeniden fark etmeniz, aslında bu büyük kaybın zihniniz ve kalbiniz tarafından yavaş yavaş işlenmeye çalıştığını düşündürüyor.
Ani ve beklenmedik kayıpların ardından insanlar bazen "Bunun benim başıma gelmiş olmasına inanamıyorum.", "Sanki bir rüyanın içindeyim." ya da "Hâlâ idrak edemiyorum." gibi duygular yaşayabilir. Çünkü zihin, böylesine ağır bir gerçekle bir anda karşı karşıya kaldığında onu hemen anlamlandırmakta zorlanabilir. Bir yanımız gerçeği bilir, diğer yanımız ise sevdiğimiz kişinin birazdan kapıdan içeri gireceğine, telefonu açacağına ya da yeniden bizimle olacağına dair umudu istemsizce taşımaya devam edebilir. Bu, onu unutamadığınız ya da kabullenemediğiniz anlamına gelmez. Çoğu zaman zihnin, insanı böylesine yoğun bir acının karşısında yavaş yavaş korumaya çalışmasının bir parçası olabilir.
Yas çoğu zaman doğrusal ilerleyen bir süreç değildir. İnsan bazen gün içinde kısa bir anlığına nefes alabildiğini hisseder, ardından küçücük bir hatırlatıcıyla sanki kaybı ilk kez yaşıyormuş gibi yeniden yıkılabilir. Bir şarkı, bir film, birlikte gidilen bir yer ya da günlük hayatın sıradan bir anı bile özlemi yeniden görünür kılabilir. Bu dalgalanmalar, yasın yanlış ilerlediğini ya da geriye gittiğinizi göstermez. Tam tersine, sevdiğiniz kişinin yokluğunu hayatınıza yerleştirmeye çalışırken yaşanan doğal iniş çıkışlardan biri olabilir.
Yazdıklarınızda dikkat çekici noktalardan biri ise kendinize yönelttiğiniz ağır yargılar oldu. Sanki kardeşinizi kaybetmenin acısını yaşamanın yanında, bir yandan da kendinizi yargılıyor, geçmişte yaşanan her anı yeniden gözden geçiriyor ve "Daha iyi bir abla olabilirdim.", "Belki bana açılabilirdi.", "Yanında olduğumu daha fazla hissettirebilirdim.", "Son kez seni seviyorum demeliydim." düşünceleriyle tekrar tekrar geçmişe dönüyorsunuz. Bu cümleleri okurken yalnızca suçluluğu değil; kardeşinize duyduğunuz çok büyük sevgiyi, onu koruyamamış olmanın çaresizliğini ve bugün bile onun için bir şey yapabilmeyi ne kadar çok istediğinizi de hissedebildim.
Aslında yasın en zor yanlarından biri de tam olarak burada başlar. Zihin, yaşananları yeniden yeniden gözden geçirir. Söylenenleri, söylenmeyenleri, yapılanları ve yapılamayanları tekrar düşünür. Çünkü insan sevdiği birini kaybettiğinde yaşadığı çaresizlikle baş etmekte zorlanabilir. Böyle zamanlarda zihin bazen kontrol edebildiği bir neden aramaya yönelir ve bütün yükü kendi omuzlarına almaya başlayabilir. "Keşke ben farklı davransaydım." düşüncesi, kimi zaman "Bunu değiştirebilecek hiçbir gücüm yoktu." gerçeğinden daha katlanılabilir gelebilir. Ancak bu düşüncenin sık sık aklınıza gelmesi, onun mutlaka gerçeği yansıttığı anlamına gelmez.
Burada belki de üzerinde durulması gereken önemli noktalardan biri şu olabilir: Bugün geriye baktığınız yer ile o gün kardeşinizin yanındayken bulunduğunuz yer aynı değil. Bugün yaşadığınız kaybın acısını, özlemini ve pişmanlığını biliyorsunuz. Ancak o gün geleceği görebilen biri değildiniz. O gün, sahip olduğunuz bilgiyle, hissettiklerinizle ve o günün koşulları içerisinde elinizden geleni yapıyordunuz. Yas bazen bugünün bilgisiyle geçmişteki kendimizi yargılamamıza neden olabilir ve bu da suçluluk duygusunu daha da derinleştirebilir.
Bir başka cümleniz de çok dikkat çekici: "Mutlu olduğumda pişmanlık duyuyorum." Sanki kardeşiniz olmadan geçen her güzel an, ona haksızlık ediyormuşsunuz gibi hissettiriyor. Film izlediğinizde, bir şarkı dinlediğinizde ya da gülümsediğiniz kısa bir anda bile aklınıza onun gelmesi ve ardından kendinizi suçlamanız, sevdiğiniz kişiyi kaybetmiş birçok insanın yaşayabildiği duygulardan biridir. Bazen kişi yaşamaya devam etmenin, kaybettiği kişiyi geride bırakmak anlamına geldiğini hissedebilir. Oysa yaşamaya devam etmek unutmak değildir. Gülümsemek, özleminizin bittiğini göstermez. Hayatın akışına zaman zaman eşlik edebilmeniz de kardeşinizin hayatınızdaki yerini küçültmez. Sevgi, yalnızca acıyla var olan bir duygu değildir; bazen bir anıda, bazen içinizden geçen bir cümlede, bazen de onun sizde bıraktığı değerlerle yaşamaya devam eder.
Yazdıklarınızı okurken içinizde hâlâ söylenmeyi bekleyen birçok cümle olduğunu hissettim. Belki de canınızı en çok acıtan şeylerden biri, kardeşinize duyduğunuz sevgiyi ona bir kez daha gösteremeyeceğinizi düşünmek. Bu nedenle size çok nazikçe bir soru bırakmak isterim. Eğer kardeşiniz şu an tam karşınızda olsaydı ve sizi hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan, yalnızca dinlemek için otursaydı, ona ne söylemek isterdiniz? Belki "Seni çok özledim." derdiniz, belki "Seni çok seviyorum." ya da "Keşke yanında olduğumu daha çok hissettirebilseydim." Belki de hiçbir şey söylemeden yalnızca ona sarılmak isterdiniz. Bu sorunun doğru ya da yanlış bir cevabı yok. Bazen içimizde yarım kaldığını düşündüğümüz duygulara temas edebilmek bile yasın içinde önemli bir adım olabilir.
Yazdıklarınız boyunca eksik kaldığınız yönleri düşünseniz de, kardeşini çok seven, onu kaybetmenin derin acısını yaşayan, bu kaybın ardından bütün yükü kendi omuzlarına almaya çalışan ve yaşadığı çaresizlik nedeniyle kendisini acımasızca yargılayan bir ablanın hikâyesini görmek hiç zor değil. Bu iki şey aynı değildir. Kendinizi suçluyor olmanız, gerçekten suçlu olduğunuz anlamına gelmez. Çoğu zaman bu suçluluk, yaşadığınız kaybın büyüklüğü karşısında zihninizin bir anlam bulmaya çalışma çabasının da bir parçası olabilir.
Son olarak şunu söylemek isterim ki, Kardeşinizi özlemeye devam edeceksiniz; onun hayatınızdaki yerinin değişmesini beklemek gerçekçi olmaz. Ancak yasın amacı sevdiklerimizi unutmak değildir. Zamanla onların yokluğunu inkâr etmeden, onlara duyduğumuz sevgiyi de kaybetmeden yaşamayı öğrenebilmek mümkündür. Bugün bunu hayal etmek çok zor gelebilir. Belki şu an bu cümle size uzak hissettirebilir. Ama yaşadığınız acının bugünkü hâliyle sonsuza kadar aynı yoğunlukta kalacağını söylemek de doğru olmaz. Yas kaybolmaz; zamanla biçim değiştirebilir. Ve o değişim, sevginizin azalması değil; onunla birlikte yaşamayı yavaş yavaş öğrenebilmeniz anlamına gelir.
Bu kadar ağır bir acıyı tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz. Eğer bu yoğun özlem, suçluluk, boşluk hissi ve çaresizlik duyguları günlük yaşamınızı sürdürmenizi zorlaştırmaya devam ediyorsa, bir psikologtan destek almak bu süreci güvenli bir alanda yaşayabilmeniz ve bütün bu duygulara birlikte alan açabilmeniz açısından oldukça kıymetli olabilir.
Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olurssa her zaman bana ulaşabilirsiniz.
Sevgiyle Kalın
Psikolog Ecem Bakıner
çok teşekkür ederim Ecem Hanım. bunları paylaşabilmek güzel hissettirdi. anlaşıldığımı hissetmekte güzel hissettirdi. ama bazen neye üzüldüğümü idrak edemiyorum. bişeye üzülüyorum ama bu kardeşim değil çünkü ona bişey olmamış bu benim kendi kafamda yarattığım bi düşünceymiş gibi boş hissettiriyo bazen. evet gerçekten yaşanmış bişey var ama sanki ben uydurmuşum gerçekte öyle bişey yokmuş gibi. bazen rüyamda görürdüm kardeşimi kaybettiğimi ağlayarak uyanırdım. sonra anneme anlatırdım "ömrünü uzatmışsın" derdi. sanki yine öyleymiş gibi. rüyaymış ağlayarak uyanmışım annem güzel bi anlamı olduğunu söylemiş ben de şu an rüya için canımı sıkıyomuşum gibi geliyo
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
Yorumlar
Psk. Ecem Bakıner
Rica ederim sevgili danışan, Cevabımın size iyi gelmesine çok sevindim. Bunları paylaşabildiğiniz ve biraz olsun rahatladığınızı hissetmeniz beni de mutlu etti. Aslında yaşadıklarınız bu noktada oldukça anlaşılır görünüyor. Özellikle ani ve beklenmedik kayıpların ardından, bir yanımız yaşanan gerçeği bilirken diğer yanımız buna duygusal olarak uyum sağlamakta zorlanabilir. Bu nedenle zaman zaman sanki o kişi hâlâ hayatımızın bir yerindeymiş gibi hissetmek, yaşananların gerçekliğini tam olarak idrak edememek ya da "Sanki bunların hiçbiri olmamış." diye düşünmek yas sürecinde karşılaşılabilen deneyimler arasında yer alabilir. Paylaştığınız rüya da bu açıdan dikkatimi çekti. Rüyalar her zaman birebir gerçekleşecek olayları haber veren ya da tek bir anlam taşıyan deneyimler değildir. Çoğu zaman gün içinde yaşadığımız duyguların, korkuların, özlemlerin ve zihnimizi meşgul eden düşüncelerin farklı şekillerde işlendiği bir alan olabilir. Çocukken kardeşinizi kaybettiğinizi gördüğünüz rüyanın ardından büyük bir korku yaşamış olmanız ve annenizin sizi rahatlatarak bunun kötü bir anlam taşımadığını söylemesi, o dönem için size güven veren bir deneyim olmuş olabilir. Bugün ise zihninizin istemsizce o anıya dönmesi ve "Acaba yine bir rüyadayım." diye hissetmeniz, yaşadığınız kaybın gerçekliğini anlamlandırmaya çalışmanızın bir parçası olarak değerlendirilebilir. Bir başka deyişle, bu durum yaşadığınız acının ya da özlemin gerçek olmadığını değil; zihninizin böylesine sarsıcı bir deneyime kendi hızında uyum sağlamaya çalıştığını düşündürebilir. Bu nedenle kendinize "Neden hâlâ idrak edemiyorum?" diye yüklenmek yerine, zihninizin ve kalbinizin bu büyük kaybı kendi hızında anlamlandırmaya çalıştığını hatırlamanız önemli olabilir. Kendinize bu süreçte zaman tanımaya ve hissettiklerinizin anlaşılır olduğunu hatırlamaya çalışın. Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman bana sorabilirsiniz sizin için burada olacağım ✨
18 Temmuz 2026 08:40Gizli Kullanıcı
çok çok teşekkür ederim ♥️
18 Temmuz 2026 17:04Psk. Ecem Bakıner
Rica ederim. 🌿 Tekrar hatırlatmak isterim ki, ilerleyen süreçlerde paylaşmak, danışmak ya da üzerine konuşmak istediğiniz bir konu olursa, elimden geldiğince size destek olmak için burada olacağım. Bu süreçte kendinize karşı nazik olmayı ve kendinize zaman tanımayı unutmayın. Sevgiyle Kalın ❤️
18 Temmuz 2026 17:37Gizli Kullanıcı
ecem hanım merhabalar yine ben :) bugün 131 gün oldu ve ben sanki yavaş yavaş kardeşimi unutuyor gibiyim. gülüşünü, konuşmasını, bakışını, tipini, saçlarını, ses tonunu, ona özel kelimeleri.. unutuyor gibi hissediyorum. hatırlamaya çalıştıkça hepsi daha çok siliniyor gibi. ona dair güzel olan şeyleri hatırlamakta zorlanıyorum. zihnim bulanıyor gibi. bu beni çok rahatsız ediyor.
14 Eylül 2026 22:04Psk. Ecem Bakıner
Merhabalar sevgili danışan, öncelikle tekrardan yazdığınız için teşekkür ederim. Sizi yeniden burada görmek ve yaşadıklarınızı paylaşmaya devam etmeniz benim için de çok kıymetli. Öncelikle hâlâ acınızın ne kadar taze olduğunu hissedebiliyorum. 131 gün geçmiş olması, yaşadığınız kaybın artık geride kalmış olması gerektiği anlamına gelmiyor. Özellikle kardeşiniz gibi hayatınızda çok önemli bir yere sahip olan birini kaybettiğinizde, zamanın geçmesiyle birlikte acının hemen azalmasını ya da her şeyin eski hâline dönmesini beklemek zorunda değilsiniz. Bu kez anlattığınız şeyin sizi neden bu kadar rahatsız ettiğini de anlayabiliyorum. Çünkü aslında burada yalnızca "bir şeyleri unutuyor olmak" yok; sanki kardeşinizden geriye kalan bir parçayı da kaybediyormuşsunuz gibi geliyor olabilir. Gülüşünü, sesini, bakışını, konuşmasını, saçlarını, ona özel kelimelerini hatırlayamamak size "Ya onu gerçekten unutursam?" korkusunu yaşatıyor olabilir. Hatırlamaya çalıştıkça daha da siliniyormuş gibi hissetmeniz de bu nedenle oldukça can sıkıcı ve korkutucu gelebilir. Yas sürecinde yoğun üzüntü, özlem ve stres zihnimizde bir yoğunluk oluşturabilir. Duygularımız bu kadar yoğunken dikkatimizin ve zihinsel enerjimizin büyük bir kısmı yaşadığımız kayıpla ve onun yarattığı duygularla meşgul olabilir. Bu nedenle bazı anıları eskisi kadar kolay hatırlayamamak ya da zihnin bulanıklaştığını hissetmek zaman zaman yaşanabilir. Bu, kardeşinizin sizin için daha az önemli olduğu ya da onu gerçekten unutmaya başladığınız anlamına gelmez. Hatta bazen ne kadar çok hatırlamaya çalışırsak, zihnimiz üzerinde oluşturduğumuz baskı nedeniyle hatırlamak daha da zorlaşabilir. Belki şu anda kendinize "Onu unutuyor muyum?" diye sormak yerine, "Şu an kardeşimle ilgili aklıma gelen ne var?" diye daha yumuşak bir yerden yaklaşmayı deneyebilirsiniz. Bir fotoğrafına bakmak, onun kullandığı bir kelimeyi hatırlamak, birlikte yaşadığınız küçük ve sıradan bir anıyı düşünmek ya da onu tanıyan biriyle onun hakkında konuşmak da anıları zorlamadan yeniden hatırlamanıza yardımcı olabilir. Bazen çok büyük anılar değil, en sıradan ayrıntılar geri gelir; birlikte güldüğünüz bir an, söylediği bir cümle, yaptığı küçük bir hareket gibi... Bir de şunu özellikle bilmenizi isterim: Bir anıyı o anda bütün ayrıntılarıyla hatırlayamamanız, o anının ya da kardeşinizin sizin için taşıdığı anlamın kaybolduğu anlamına gelmez. İnsan hafızası bir fotoğraf albümü gibi her şeyi aynı netlikte saklamaz; bazı ayrıntılar zaman zaman daha silikleşebilir, sonra hiç beklemediğiniz bir anda bir koku, bir şarkı, bir fotoğraf ya da bir cümleyle yeniden canlanabilir. Bu nedenle şu an yaşadığınız bulanıklığı hemen "Onu unutuyorum." şeklinde yorumlamamaya çalışın. Ve belki de şu anda kendinize hatırlatabileceğiniz en önemli şey şu: Kardeşinizi hatırlamanız, onun her ayrıntısını zihninizde her an canlı tutabilmenizle ölçülmüyor. Onun hayatınızdaki yeri yalnızca yüzünü, sesini ya da saçlarını ne kadar net hatırladığınızdan ibaret değil. Birlikte yaşadıklarınız, size hissettirdikleri ve hayatınızda bıraktığı iz de sizinle kalıyor. Bu yüzden kendinize biraz zaman tanıyın sevgili danışan. Şu an yaşadığınız bu unutuyormuş gibi olma hâli, kardeşinizin sizden silindiği anlamına gelmeyebilir. Belki de zihniniz, bu büyük kaybın acısını taşırken anıları da kendi hızında işlemeye devam ediyor. Onu hatırlamaya çalışırken kendinizi zorlamak yerine, geldiğinde gelen anıya izin vermek ve gelmediğinde de kendinize kızmamak şu an sizin için daha şefkatli bir yol olabilir. Hatta isterseniz bugün aklınıza gelen tek bir küçük şeyi, ne kadar önemsiz görünürse görünsün, bir yere not edebilirsiniz. Bunu kardeşinizi unutmamak için yapmak zorunda olduğunuz bir şey gibi değil, o anı geldiği şekliyle saklamak için küçük bir alan olarak düşünebilirsiniz. Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman sizin için burada olacağım. Sevgiyle Kalın Psikolog Ecem Bakıner
15 Eylül 2026 08:05Gizli Kullanıcı
çok teşekkür ederim ne zaman seslensem duyduğunuz sesime cevap verdiğiniz için 🌸♥️
15 Eylül 2026 15:04Psk. Ecem Bakıner
Rica ederim sevgili danışan. 🌸 Böyle zamanlarda anlaşıldığınızı ve sesinizin duyulduğunu hissetmeniz benim için gerçekten çok değerli. Bu süreçte kendinizi ifade edebileceğiniz ve hissettiklerinizi paylaşabileceğiniz bir alanın olması önemli. Tekrardan söylemek isterim ki, konuşmak ya da danışmak istediğiniz bir konu olduğunda elimden geldiğince size destek olmak için burada olacağım. Bu yolculukta yalnız değilsiniz. 🌸♥️ Tekrardan danışmak istediğiniz ya da paylaşmak istediğiniz bir şey olursa her zaman bana ulaşabilirsiniz. Sevgiyle ve sağlıkla kalın. Psikolog Ecem Bakıner
15 Eylül 2026 18:00Gizli Kullanıcı
ecem hanım merhaba. nasılsınız? yine ben. ben devamlı sevdiğim insanların kaybıyla yüzleşiyorum. ya onu da kaybedersem ne yaparım diye düşünüp düşünüp duruyorum, uykularım kaçıyor.düşündükçe de korkuyorum düşüncelerimle çağırıyorum, ya ben böyle düşünüyorum diye gerçek olursa diye. kardeşimin kaybından sonra annemle onun kıyafetlerini topladık. valize koyduk, ihtiyaç sahiplerine vermek üzere evden gönderdik. sevdiğim insanların en sevdiği kıyafetleri düşünüyorum. ya olursa nasıl vereceğimi düşünüyorum. ya başıma tekrar böyle bişey gelirse bununla nasıl baş edeceğimi düşünüyorum. baş edemem. büyükte konuşmak istemiyorum. Allah kulum sen böyle dedin al bak bakalım nasıl baş ediyomuşsun diye karşıma çıkarmasın diye. sen affet tövbe tövbe ama korkuyorum Allahım. aynı döngüyü tekrar yaşamaktan korkuyorum. korktukça kafamda olursa senaryoları kuruyorum. en sevdiği kıyafetleri düşünüyorum o kıyafetleri katlayıp valize koyduğumu düşünüyorum. kokularını hatırlamaya çalışıyorum. kardeşiminkini hatırlamıyorum mesela hatırlayamıyorum. ya hatıtlayamazsam diye çok korkuyorum. napıcam bilemiyorum. ben çok korkuyorum.
13 Ekim 2026 21:43Psk. Ecem Bakıner
Merhaba sevgili danışan, ben çok iyiyim, çok teşekkür ederim. Tekrardan hoş geldiniz. 🌸 Yazdıklarınızdan, kardeşinizi kaybettikten sonra sevdiklerinizi kaybetme korkunuzun giderek arttığı bir dönemden geçtiğinizi anlıyorum. Kardeşinizi kaybetmek, hayatın ne kadar beklenmedik ve kontrolümüz dışında değişebileceğini çok acı bir şekilde deneyimlemenize neden olmuş olabilir. Bu nedenle artık sevdiğiniz insanları düşündüğünüzde bile zihninizin bir anda onları kaybetme ihtimaline yönelmesi anlaşılabilir bir durum. Sanki bir kez böyle bir acı yaşadığınız için yeniden yaşayacakmışsınız gibi hissediyor, kendinizi olabilecek en kötü senaryolara hazırlamaya çalışıyor olabilirsiniz. Bazen zihin, yaşadığımız sarsıcı bir kayıptan sonra bizi yeniden aynı acıyı yaşamaktan korumaya çalışırken sürekli olası tehlikeleri düşünmeye başlayabilir. Sevdiğimiz birinin başına bir şey gelirse ne yapacağımızı, onun yokluğuyla nasıl baş edeceğimizi tekrar tekrar düşünmek de bu çabanın bir parçası olabilir. Ancak burada önemli bir nokta var: Bir ihtimali sürekli düşünmek, onun gerçekleşeceği anlamına gelmez. Zihniniz bir senaryoyu ne kadar canlı ve gerçekçi bir şekilde önünüze getirirse getirsin, bu onu geleceğe dair bir işaret hâline getirmez. Aynı şekilde, bir şeyi düşünmeniz ya da korkmanız da onu çağırdığınız veya gerçekleşmesine neden olduğunuz anlamına gelmez. Sanki bu ihtimalleri dile getirmekten, hatta zihninizden geçirmekten bile çekiniyor; bunları düşünürseniz başınıza gelebileceklerden sorumlu tutulacakmışsınız gibi hissediyor olabilirsiniz. Fakat istemeden aklınıza gelen bir düşünce, bir dilek ya da temenniyle aynı şey değildir. Bir düşüncenin zihninize gelmesini her zaman kontrol edemezsiniz ve bu düşüncenin gelmesi, onun olmasını istediğiniz anlamına gelmez. Kendinizi bu düşünceler nedeniyle suçlamanız ya da onları zihninizden uzaklaştırmak için uğraşmanız, korkunuzun daha da büyümesine neden olabilir. Kardeşinizin kıyafetlerini toplamanız, valize koymanız ve onları ihtiyaç sahiplerine ulaştırmanız da kaybınızla ilgili çok somut ve acı bir deneyim olmuş olabilir. Şimdi sevdiğiniz insanların kıyafetlerini düşünürken zihninizin yeniden o ana dönmesi, benzer bir kaybın tekrar yaşanabileceği korkusunu canlandırıyor olabilir. Kardeşinizin kokusunu hatırlayamamaktan korkmanızın da sizin için ne kadar üzücü olduğunu anlayabiliyorum. Ancak birinin kokusunu, sesini ya da herhangi bir ayrıntısını her an aynı netlikte hatırlayamamak, onu unuttuğunuz veya aranızdaki bağın azaldığı anlamına gelmez. Onu hatırlamak için kendinizi sürekli sınamak zorunda değilsiniz. Size küçük bir önerim olacak: Bu düşünceler geldiğinde onlarla mücadele etmeye veya gelecekte ne olacağını çözmeye çalışmak yerine, kendinize bunun şu anda zihninizden geçen korkutucu bir senaryo olduğunu hatırlatmayı deneyebilirsiniz. Ardından dikkatinizi içinde bulunduğunuz ana, o anda gerçekten yaşananlara çevirebilirsiniz. Şu an sevdiğiniz kişinin yanınızda olduğunu fark etmek, nefesinize odaklanmak ya da bulunduğunuz ortamda gördüğünüz birkaç şeyi tarif etmek, düşüncenin yarattığı yoğunluğun biraz azalmasına yardımcı olabilir. Amacımız korkuyu tamamen ortadan kaldırmak değil, korku geldiğinde onun sizi sürüklemeden de o anın içinde kalabileceğinizi deneyimlemek. Bu size, aklınıza gelen konuların sadece zihninizin ürettiği bir düşünce olduğunu göstermede yardımcı olacaktır. Bir de özellikle uykularınızın kaçtığını ve bu düşüncelerin gün içinde sizi çok yorduğunu belirtmişsiniz. Bu durum devam ediyorsa bir psikologtan düzenli destek almanızı içtenlikle öneririm. Çünkü hem yasınızın acısını taşıyor hem de yeniden kaybetme korkusuyla baş etmeye çalışıyorsunuz; bunların hepsini tek başınıza çözmek zorunda değilsiniz. Son olarak size şunu hatırlatmak isterim: Şu an yeniden kaybetmekten bu kadar korkmanız, sevdiklerinizi kaybedeceğiniz anlamına gelmiyor. Yaşadığınız kaybın ardından kendinizi güvende hissetmekte zorlanıyor olabilirsiniz ve bu korkularla baş etmek zaman alabilir. Kendinize karşı sabırlı olmaya çalışın sevgili danışan. 🌸♥️
14 Ekim 2026 07:12Gizli Kullanıcı
çok teşekkür ederim ecem hanım. gerçekten düşüncelerimi anlama, kendimi rahatlatma anlamında çok yardımcı oluyosunuz. iyi ki varsınız 🌸
14 Ekim 2026 17:44Psk. Ecem Bakıner
Rica ederim sevgili danışan. Yazdıklarımın size iyi gelmesine ve kendinizi anlaşılmış hissetmenize çok sevindim. Bu süreçte kendinizi yalnız hissetmemeniz, sesinizin duyulduğunu ve hissettiklerinizin anlaşıldığını bilmeniz benim için de çok kıymetli. Lütfen kendinize karşı nazik olmayı ve bu süreçte kendinize zaman tanımayı unutmayın. Siz de çok değerlisiniz, iyi ki varsınız. 🌸♥️ Tekrar paylaşmak ya da konuşmak istediğiniz bir şey olursa bana yazabilirsiniz, sizi elimden geldiğince anlamaya ve destek olmaya devam etmek isterim. Sevgiyle Kalın Psikolog Ecem Bakıner
14 Ekim 2026 18:19