Kaybolan enerji inanç ve mutluluğumu nasıl bulabilirim ?

Sevgili danışan, yazdıklarını okurken hüznünü kalbimle hissettiğimi belirterek başlamak isterim. Anne olmaktan yorulmuş olman seni "kötü bir anne" yapmaz, sadece insan yapar. Eşinden destek göremediğinde, annelik bir paylaşımdan ziyade tek kişilik bir hayatta kalma mücadelesine dönüşür. Şu an yaşadığın şey bir heves kaybından öte, tükenmişlik olabilir. Ruhun, sürekli verip hiç alamadığı için kendini korumaya alıp "şalterleri kapatmış" durumda olabilir. Kayınvalidenin kıskançlığı ve eşinin ailesinin sizi bir evlat değil rakip olarak görmesi, onların kendi içsel yetersizlikleriyle ilgili bir durumdur. Ancak onların evinde oturuyor olmanız, onlara sizin hayatınız üzerinde hak iddia etme "izni" veriyor gibi hissettiriyor olabilir. Maddi imkansızlıklar nedeniyle fiziksel olarak o evden hemen çıkamasanız bile, zihinsel olarak onlarla arana mesafe koymak seni daha az stresli hissettirebilir.. Onların onayını almayı veya seni anlamalarını beklemeyi bıraktığında, hayal kırıklığın bir nebze azalacaktır. Şu an her şeyi bir anda düzeltemezsin belki, ama bakış açını değiştirerek ruhuna alan açabilirsin. Tam bu noktada bir soru sormak isterim: "Çok sevdiğin bir arkadaşın bu durumda olsaydı ona 'Yeter artık toparlan' mı derdin, yoksa 'Canın çok yanıyor, bu yük çok fazla' deyip ona sarılır mıydın?" Kendine sarılma vaktin gelmedi mi? Maddiyatın ve aile baskısının giremeyeceği, sadece senin olduğun 5-10 dakikalık alanlar yaratabilirsin. Bir kahve içmek, sadece camdan bakmak veya derin nefes egzersizleri yapmak "kaçış" değil, "hayatta kalma" aracıdır. Desteğe ihtiyacın olduğunda, senin için buradayım...