Kaygımı nasıl azaltabilirim

Merhaba,

Başkalarıyla konuşabiliyorken sadece kocanın yanında o perdenin inmesi, aslında kocanı çok fazla önemsediğin ve onun saatlerce sohbet etmek istemesi beklentisinin sende bir performans kaygısı yaratmasından kaynaklanıyor olabilir. Konuşmayı bir keyif değil, başarman gereken bir görev gibi gördüğün an zihnin kendini korumaya alıp kapatıyor.

Eşin seninle saatlerce konuşmak istediğinde üzerinde dev bir yük oluşuyor: "Şimdi ilginç bir şey söylemeliyim, konuyu devam ettirmeliyim." Bu baskı varken beyin yaratıcı olamaz. Önce bu beklentiyi eşinle paylaşarak hafiflet: "Canım, seninle vakit geçirmeyi ben de çok istiyorum ama bazen yanındayken zihnim duruyor, anlatacak bir şey bulamayınca geriliyorum. Bu yüzden bazen kaçıyor gibi görünebilirim ama aslında sadece bu sessizlikten utanıyorum." Bunu dediğin an sırrın açığa çıkar ve üzerindeki o konu bulma zorunluluğu azalır.

Başkalarıyla konuşurken muhtemelen çok havadan sudan, o anki dedikodudan ya da basit bir olaydan bahsediyorsun. Eşinle de aynı basitliğe inmen lazım. Gün içinde gördüğün komik bir video, marketteki bir fiyat, aklından geçen saçma bir düşünce... Hiçbirinin mantıklı veya altı dolu olması gerekmiyor. Sadece o anki zihin akışını paylaş.

İkiniz baş başa koltukta oturduğunuzda birbirinize bakıp konu beklerseniz o kilit açılmaz. Odak noktasını dışarıya verin. Birlikte bir şey izleyin. Ama sadece izlemek için değil, karakterler üzerine yorum yapmak için. "Sence bu neden böyle yaptı?" demek bile bir konudur.

İnternette çiftler için birbirini tanıma soruları gibi kartlar veya listeler var. "Çocukken en çok neye ağlardın?" gibi rastgele bir soru, saatlerce sürecek bir anı defterini açabilir.

Birlikte bir iş yapın. Mutfakta yemek yapmak ya da küçük bir tamirat... Eller meşgulken beyin daha rahat konuşur.

Bir şeylerle meşgulmüş gibi yapmak aranızdaki mesafeyi daha da açar ve eşinde istenmiyorum hissi yaratır. Konu bulamadığında kaçmak yerine yanına git, elini tut veya dizine yat. "Şu an anlatacak bir hikayem yok ama sadece senin yanında sessizce durmak istiyorum" de. Bu, tartışmaları önler; çünkü eşinin ihtiyacı aslında senin konuşman değil, senin varlığın.

Abinden utanmanı anlıyorum, aile içinden birinden profesyonel destek almak zaten etik olarak da çok uygun değildir. Ancak bu konuyu onunla kardeşçe paylaşabilirsin. Eğer bu seni çok zorluyorsa, tamamen yabancı bir terapistle birkaç seans online görüşmek, o beyin kilitlenmesinin altındaki çocukluk korkularını ya da mükemmeliyetçiliği çözmende çok yardımcı olur.

Bugün eşin eve geldiğinde ya da yanına oturduğunda, mantıklı bir şey söylemeye çalışma. Sadece o gün seni bir saniye bile olsa gülümseten ya da bir saniye bile olsa sinirlendiren küçücük bir şeyi söyle. Arkasını getirmene gerek yok, bırak o sorsun, sen sadece cevap ver.

Sevgilerle