Kayıptan sonra yeniden kendime ulaşabilmek için ne yapmalıyım?

Merhabalar, 

Yazdıklarınızın çok kıymetli olduğunu söylemeliyim öncelikle. Yazdıklarına bakarsak bir yasın, bir vedanın ve aynı zamanda kendinle yüzleşmenin çok derin bir diliyle anlatılmış.  “iyi olmaya çalışıyorum”dan çok, “olanı olduğu gibi hissediyorum” diyen bir kalbin sesi. Bu çok kıymetli.

“Bu sessizliğin içinden kendime ulaşmak için nereden başlamalıyım?” Sorunu cevaplamaya çalışırsak aslında başlangıç noktası, yeniden “iyi hissetmek” değil.

Başlangıç noktası, acının senden bir şey anlatmasına izin vermek.

Öncelikle yasını aceleyle toparlamaya çalışma kaybettiğin sadece bir insan değil dediğin gibi aslında bir ihtimal,bir gelecek,bir “belki”ydi. Bunun yasını tutmak zaman ister.

Kendine şunu söylemeyi dene: “Ben şu an dağınığım. Çünkü sevmiştim. Bu çok normal.”

Güçlü olmak zorunda değilsin.Sessizlik bazen iyileşme değil, donma halidir.

Yazdıklarında fark ettiğim bir şey de var zihnin seni cezalandırmaya çalışıyor. Yazdıklarında “yıllardır süren mesafe” “geç oldu” gibi söylemler buna örnek olabilir. Ama şöyle bir gerçekte var ki: O zamanki sen, o zamanki imkânlarıyla elinden geleni yaptı.

Bugünkü bilgelikle geçmişi yargılarsan, kendini hep kaybedersin.

Bir egzersiz önermek istiyorum sana bu noktada, bir kağıda şunu yaz: “O günkü ben, bugün bildiklerimi bilmiyordu.”

Ve bunu her suçluluk hissi geldiğinde oku.

Sessizliği de doldurma değil, dinlemeye çalış. Şu an kaçmak yerine bakıyorsun.Müzikte kendini araman da bundan.Bu aslında iyi bir şey.Ama bir adım daha ileri git:

Haftada 2–3 kez, 10 dakika: Telefon olmadan ,müzik olmadan, yalnız başına sadece otur.

Gelen düşüncelerini susturmaya çalışma. Fark et ve “Seni görüyorum” de. Bu, senin iç dünyanla yeniden bağ kurmanı sağlar.

“Büyüdüm, düşmemeyi öğrendim” yazmışsın. Ama satır aralarında şunu hissediyorum: Yoruldun, Kırıldın, Ağırlaştın.

Bu büyümek değil sadece,bu hayatta kalmak.

Kendine şefkat ekle. Büyüdüm demek yerine yaralandım diyebilirsin.

Kendinle yeniden temas için küçük ama somut bir şey seç. Şu an büyük hedefler işe yaramaz. Ama küçük bir tutunma dalı lazım.

Mesela şunlar olabilir :

• Her gün aynı saatte kısa yürüyüş

• Bir defter (sadece hislerini yazmak için)

• Haftada bir kere sevdiğin bir yere gitmek

• Uzun süredir ertelediğin minik bir şeyi yapmak

Bu  beynine şu sinyali gönderir : “Ben hâlâ buradayım.”

Şunu sana özellikle söylemek istiyorum:

Böyle bir kaybı tek başına taşımaya çalışmak,

insanı içten içe çökertir. Bir psikologla konuşmak, “zayıflık” değil, yas sürecini sağlıklı yaşamak demektir.

Sen çok derin hisseden birisin.Derin hissedenler destek almadan bazen zor toparlanırlar.

Şu an yaşadığın şey bir “zayıflık” değil, derin bir bağın ardından gelen doğal bir yas sürecidir. Acının, suçluluğun, boşluk hissinin ve sessizliğin hepsi; kaybettiğin şeyin senin için ne kadar anlamlı olduğunu gösterir. Bunları bastırmaya çalışmak yerine fark etmen, duygularına temas edebilmen psikolojik olarak sağlıklı bir adımdır.

Unutma: İyileşmek, her şeyi hemen toparlamak değildir. Bazen iyileşmek, düşe kalka kendine yeniden güvenmeyi öğrenmektir. Şu an “kendime nereden başlamalıyım” diye sorman, aslında içindeki yaşama tutunma gücünün hâlâ aktif olduğunu gösterir.

Zamanla, bu acı seni tanımlayan bir yük olmaktan çıkıp, seni daha derin, daha şefkatli ve daha güçlü birine dönüştüren bir deneyime dönüşecektir. Sen bu sürecin içinde kaybolmuş değil, iyileşme yolunun tam ortasındasın. Ve bu yolu tek başına yürümek zorunda değilsin.

Sevgilerle🌸

Psikolog Songül Çiğel