Kendimden büyük birine hislerim var

Merhabalar sevgili danışan,

3 yıldır devam eden bu döngü, aslında klasik bir imkansız aşk hikayesinden çok daha fazlası; ruhunun birine hapsolması ve anahtarın da o kişide kalması gibi. Hem kurtulmak isteyip hem de o acıya tutunmak, aslında o kişiye değil, onun sende yarattığı o yoğun hissetme haline aşık olduğunu gösterir. Çünkü nefret bile etsen, bu seni boşlukta kalmaktan kurtarıyor.

Aynı kişiyi hem çok isteyip hem de ondan nefret etmek, psikolojide sık rastladığımız bir durumdur. Nefret ediyorsun çünkü canını yakıyor, özlüyorsun çünkü zihnin sadece iyi anları veya olabilecek güzel ihtimalleri seçip önüne koyuyor. Bu git-geller seni duygusal olarak bitiriyor; kalbinin sıkışması ve nefes alamaman, ruhunun yaşadığı bu yoğun baskının bedensel bir çığlığıdır. İlk görüşte başlayan ve 3 yıl süren bu takılı kalma hali, bazen o kişinin gerçekte kim olduğuyla değil, senin zihninde onun üzerine neyi inşa ettiğinle ilgilidir. Belki onda, hayatında eksik olan bir figürü (belki güveni, belki olgunluğu, belki de ulaşılamaz olanın cazibesini) buldun. Onu kıskanman ama ona ait olmaman, aslında bir hayale sahip olma çabasıdır. Sahip olamadığın bir şeyi kaybetmekten korkmak, insanı en çok yoran belirsizliktir. "Hem kurtulmak hem de kurtulmamak istiyorum" demen çok dürüstçe. Kurtulmak istemiyorsun çünkü o acı bittiğinde büyük bir boşlukla karşılaşmaktan korkuyorsun. O acı, şu an senin hayatının merkezi olmuş durumda. O gidince yerine ne koyacağını bilemiyorsun belki de.

Onu düşündüğünde zihnin hemen en güzel halini getiriyorsa, sen de zorla onun sana hissettirdiği o kötü anları, uykusuz geceleri ve nefret ettiğin özelliklerini hatırla. Zihnini dengeye getirmen şart.

Kalbin sıkıştığında "Ben ona aşığım" demek yerine, "Şu an bedenim bir kaygı nöbeti geçiriyor ve bu bana zarar veriyor" de. Duyguyu romantize etmek yerine bir gerçeklik olarak gör.

3 yıldır geçmiyorsa, muhtemelen hala bir şekilde onunla temasın (sosyal medya takibi dahil) devam ediyor. Yarayı sürekli kaşırsan iyileşemezsin.

Onsuz dünya çok sessiz ve renksiz gelecek, bunu kabul et. Ama o boşluğu sen bir şeylerle doldurmazsan, zihnin yine ona koşacaktır. Yeni bir uğraş, yeni bir hedef veya sadece kendine dönmek için bir alan yarat.

Zihnin sana sürekli bu aşkın ne kadar eşsiz, kadersele benzer veya ilk görüşte olduğu için mucizevi olduğunu fısıldıyor olabilir. Bu hikayeleştirme, acıyı tatlı bir hale getirir ve seni o döngüye hapseder. Bunun yerine durumu çıplaklığıyla tanımla: "Ben şu an ulaşılamaz birine karşı bir özlem duyuyorum ve bu durum benim ciğerlerimi sıkıştırıyor, hayatımı karartıyor." Bu, aşkın büyüsünü bozup gerçeğin soğukluğuyla yüzleşmeni sağlar.

Ondan nefret etmek, aslında hala ona çok yoğun bir enerji harcamaktır. Aşkın zıttı nefret değil, kayıtsızlıktır. Nefret ettiğinde de o hala senin gündemindedir. Amacın ondan nefret etmek değil, onun senin için herhangi biri haline gelmesi olmalı. Onu ne öv ne de yer.

İçindeki o kurtulmama isteği, "Onun yerine ne koyacağım?" sorusundan besleniyor. Hayatının merkezinden onu çıkardığında dev bir boşluk kalacak. Bu boşluğu yeni bir insanla değil, kendinle doldurmalısın. Uzun zamandır ertelediğin bir kurs, öğrenmek istediğin bir dil ya da sadece kendini tanımaya dair bir günlük tutmak gibi...

Daha fazla soru sormak istersen yeni soru sorma kısmından bize ulaşabilirsin.

Sevgilerle