Kendimden nefret ediyorum neden?

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızı okurken ne kadar yoğun bir duygusal yükün içinde olduğunuzu, ne kadar uzun süredir kendinizi yalnız ve sıkışmış hissettiğinizi hissediyorum. “Kendimden nefret ediyorum” cümlesini kurmanız gerçekten çok ağır bir noktaya geldiğinizi gösteriyor. Bir insanın kendine bu kadar sert ve yıkıcı bir yerden bakması, genellikle uzun süredir biriken acıların, suçlanmaların ve anlaşılmama deneyimlerinin bir sonucu olur.

Sizin anlattıklarınızda hem sürekli suçlanma, hem baskı altında hissetme, hem de geçmişten gelen ve hâlâ zihninizde canlanan travmatik anılar var. Böyle bir ortamda büyüyen birinin zamanla “demek ki sorun bende” düşüncesine kayması çok anlaşılır bir durumdur. Çünkü insan uzun süre dışarıdan gelen eleştiriyi, baskıyı ve duygusal yükü içselleştirmeye başladığında, bir noktadan sonra bunu kendi gerçeği gibi yaşamaya başlayabilir. Ama bu, gerçekten sizin “hatalı” ya da “yetersiz” olduğunuz anlamına gelmez.

Aksine, burada gördüğüm şey, çok uzun zamandır duygusal olarak yalnız bırakılmış, anlaşılmamış ve kendi duygularını taşıyacak bir alan bulamamış bir tarafınız var. Ailenizle ilgili yaşadığınız deneyimlerin sizde bıraktığı izler, bugün hem kendinize bakışınızı hem de geleceğe dair düşüncelerinizi etkiliyor gibi görünüyor. Bu yüzden “gelecek düşünemiyorum” ve “kafam çok karışık” demeniz aslında çok anlaşılır. Çünkü zihniniz aynı anda hem geçmişteki yaraları işlemeye çalışıyor hem de bugünü taşımaya çalışıyor.

Uyuyamamanız, geceleri düşüncelerin artması ve geçmiş anıların daha sık gelmesi de yine bu yükün zihinsel olarak dinlenememesiyle ilgili olabilir. Gün içinde bastırılan, ertelenen ya da idare edilen duygular gece olduğunda daha görünür hale gelebilir. Bu da sanki “hiç geçmeyecek” gibi bir his yaratabilir, ama bu duyguların yoğunluğu onların kalıcı olduğu anlamına gelmez.

Sizin yazdığınız “kendi hayatımdan endişe ediyorum” cümlesi de oldukça önemli. Bu tür bir yoğunlukta, bazen insan kendi iç dünyasında taşıdığı ağırlıkla baş etmekte zorlanabilir ve bu da çok yorucu bir noktaya gelebilir. Eğer zaman zaman kendinize zarar verme düşünceleri, dayanamayacak gibi hissettiğiniz anlar oluyorsa, bunu yalnız taşımamanız çok önemli olur. Böyle anlarda destek almak, yükü paylaşmak güvenliğiniz açısından da önemlidir.

Şu an için küçük bir başlangıç olarak şunu önerebilirim: Duygularınız geldiğinde onları hemen bastırmak ya da yok saymak yerine, en azından kısa bir an durup “Şu an ne hissediyorum?” diye adlandırmaya çalışmak. Örneğin; “korkuyorum”, “yalnız hissediyorum”, “suçluluk geliyor” gibi. Ardından da “Bu duygu bana neyi hatırlatıyor olabilir?” sorusu. Bu, yaşadığınız şeyleri biraz daha anlaşılır ve yönetilebilir hale getirmeye yardımcı olabilir.

Son olarak şunu söylemek isterim: Şu an yardım istemeniz, yazmanız ve bu duyguları paylaşabilmeniz çok önemli bir şey. Çünkü bu, içinizde hâlâ dayanmak isteyen, anlam arayan ve değişim isteyen bir taraf olduğunu gösteriyor. Şu an her şey çok karanlık ve karışık görünse de, bu duyguların içinde yalnız kalmak zorunda değilsiniz.

Mümkünse bir psikologla bu yaşadıklarınızı yavaş yavaş açmayı düşünün. Bu gerçekten tek başına aşılması zor bir durum.. Eğer bu konuda tekrardan bana danışmak istediğiniz, destek istediğiniz bir konu olursa buradan veya profilimden her zaman bana ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner