Kendime güvenim kayboldu

Merhaba uzun zamandır kendimi eve kapatmış ve kaygılarıyla boğuşan bir yandan da aileden hep olumsuz şeyler işiten biriyim. Uzun zaman önce bir ilişki yaşadım ve takılı kaldım. Beni üzecek insanı gözünden tanıyıp seçtim kısaca. Ben sakin biriydim o ise çok hareketliydi. Bu yalnız kalma korkusu ve geçmiş ilişkimden dolayıp kabul edilmeme korkusuyla onu avucumda sıkı sıkı tuttum ne yaparsa yapsın affediyordum. O da başkasından kaçarken beni bulmuştu yani başkasını unutmak için. Sakladığı her şeyi bulup ağlıyordum atlatamadım bu durumu. Resmen bu ilişkiyi sürdürmek için çabalıyordum. Ayrıldık çünkü hep mutsuz ve ağlayarak dönüyordum yanından. Arkadaşlıklarım etkilendi bitti hayatım iyice kartopu gibi zincirleme kötü gidiyordu. Ben iyice depresyona girdim onu hep takip ettim. Arka planda bana verdiği zarardan zevk alıyordu resmen çünkü yalanları ortaya çıkıp ben dönmedikçe beni kötülüyordu geçmiş ilişkimden vuruyordu. İntikam aldığımı sanıyordu. Ben ondanda çevresinden de nefret etmiştim. En yakın arkadaşıma bunları anlatınca o da diğer tarafa her şeyi anlatmış. Ben bunları anlayınca onlardan da ayrıldım. Kimsem kalmadı. Annem huysuz olduğumu geçimsiz olduğumu benden bir şey olmadığını kendimi bile idare edemediğimi söylüyor kaygılarım o kadar yüksek ki midem bulanıyor sürekli başarısızlıklarım aklıma geliyor. Yalnız kaldım hakkettim diyorum. İşe bile giremedim geri çıktım bu kaygıdan dolayı. Yaşadıklarım üzerine iyice beni hayattan kopardı. İnsanların yanında çok sessizim. Konuşacak bir şeyim yok. ne yapmalıyım?