Kendime nasıl iyi davranırım?
Ben bu mesajı size ağlayarak yazıyorum. 25 yaşındayım ve size attığım her mesajda bu yaşımdan bahsediyorum. Çünkü 25 yaş bana hiçbir şey başaramadığım, hiçbir şey elde edemediğim ve her şeye geç kaldığım bir yaş gibi geliyor. Bugün içimdekileri ağlayarak anneme boşalttım. bana kendimi değersiz hissettirmeleriyle ilgili… Oysa ben onlara hep iyi davrandım. Her işlerini yaptım. Ev işlerinde yanlarında oldum, hasta olduklarında başlarında bekledim. Sanki bir anne gibi.. Onlara o kadar öyle oldumki artık görevim gibi sayıldı.Babamla zaten gün içinde 2-3 kelmeyi geçmez sohbetimiz. Ben ona yemek, çay ister misin diye soruyorum , o bana evet-hayır diyor o kadar. Bir kez nasılsın, kızım, saçımı okşadığı yoktur mesela. Annem bana diyor ki sanki eskisi gibi düşünmüyorsun beni.Ben de diyorum ki, eğer kendimi düşünüyorsam, buna sevinin. Demek ki artık kendimi seçmeye başlıyorum. Ama yine de diyorum ki, içim hâlâ size karşı yanıyor.Size artık göstermek istemiyorum. Keşke hissiz olsaydım, ama olmuyor. Bir de o kadar konuştum, yine anlaşılmadım. O kadar ağır ki… İnsan konuşuyor, anlatıyor ama anlaşılmamak çok zor. Ben yüz defa bir şey yapıyorum, bir kere yapmayınca o bir kere göze batıyor.Yanlış anlamayın, annem kötü biri değil .O da çok zor hayat yaşıyor, çocukluktan beri. Yetimhanede büyüdü, büyüyüp babamla tanıştı. O da ona hem psikolojik hem fiziksel şiddet gösterdi.Gün yüzü göstermedi. Şimdi de bir hiç uğruna annemi sildi. Aynı evde yaşıyorlar, ama babam annemle konuşmuyor.Annem çok değersizleştirdi.Annem çok ağlıyor, ben onu iyi yapayım diye kendimi düşünmez oldum.Sanki onun için kendimi yıpratmam hoşuna gidiyor, böyle olmasını istiyor, belki hiç böyle his yaşamamış diye. Ama yine o 4-4'lük evlat olamıyorum, ne kadar böyle iyisin, öyle iyisin dese de, bunu biliyorum.İki erkek kardeşim var, onlardan böyle şeyler beklemiyor. Ben hepsini kendimden, hayatımdan önde koydum onlar iyi olsunlar diye. Hatta ben çocuk istemiyorum; eşimle kendime hayatımı adamak istiyorum. Evlenirim; eğer onlar torun görsün diye çocuk yapmayı bile düşündüm, yine hatta onu arada düşünüyorum. En kötüsü sürekli bana vicdan yaptırıyor… O zaman ben kötü bir anneyim, kötü bir insanım, her şey benim yüzümden oluyor. Ama anlatıyorum, bunu yapmamalarını söylüyorum, yine aynı şey devam ediyor.Size Azərbaycandan yazıram.Artık gücüm kalmadı. Onları düzeltmeye çalışırken kendi hayatım mahvoldu. Bıktım.
Bu soru 16 Nisan 2026 18:04 tarihinde Psikolog Serra Canseven tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Sizi çok iyi anlıyorum, satırlarınızda çaresizlik ve bir döngüde sıkışmışlık hissi var. Toplumun en küçük birimi ailede var olmaya başlarız ve rollerimizi, kimliğimizi, karakterimizi oluştururuz insanlarda bizi böyle tanır. Görevler üstlenir, görev edindiklerimizi çevremize biz öğretiriz. Aile içinde sevgiyle örtülen karşılıksız fedakarlıklar zamanla tükenmiş hissetme ve kendinizi geri planda bırakma düzenine dönüşebiliyor. Anne babanıza ebeveyn olma rolünü üstlenmiş ve kendinizi yok saymanız normal görülmeye başlanmış. Şimdi yaptığınız her itiraz hayatınızdaki düzeni bozduğundan tepkiyle karşılanıyor ve sizi de huzursuz edip sorguya düşürüyor. Başkalarından önce kendinize üstlenmek zorunda olmadığınız rolleri hatırlatıp kabul ettirmelisiniz. Bazen bilmek davranmaya yeterli değildir, yapmanız gereken zor da olsa eyleme geçip ardından rahatlama duygusunu beklemektir. Ne kadar sevdikleriniz de olsa her bireyin yolu farklıdır ve sorunları kendisine aittir. Sorumluluklar karşılıklıdır, bir paylaşım başlatmak, ortamı idare etmek, bakım vermek yalnızca size ait değildir. Bunu tamamen bir davranışla düzeltmeye çalışmak zordur, bu yüzden bir gün veya bir olayla başlayacağız. 'Bunu hep ben yapardım' dediğiniz uygun bir rolü bir günlüğüne bırakın, 'her zamanki ben olsam bunu yapardım', 'benden bu beklenirdi' dediğiniz görevi yazın ve onu bir gün yapmayın. Akışı izleyin ve yazdığınız bu davranışları ne kadar uygulayabildiğinizi yargılamadan düzenli olarak yazarak değerlendirin. Kendinize basit ve uğraştırıcı bir ilgi alanı bulun. Sevdiğiniz şeyi yapmak için zaman yaratmaya başladığınızı fark edeceksiniz. Duygular ve alışkanlıklar eylemden sonra gelebilir. Değişim adımlarını başkalarına değil kendinize attırabilirsiniz. Kimseniz olmadığını düşündüğünüzde kendinize nasıl bir 25 yıl yaşattığınızı düşünerek hareket edin. Bir çocuğunuz olduğunda ona nasıl anılar anlatıp nasıl örnek bir anne olmak istediğinizi düşünerek yaşayın. Belki de bu durumu ‘geç kalmak’ olarak değil, ‘kendime şimdi sıra geliyor’ diye de düşünebiliriz. Bu farkındalığa gelmiş olmanız bu hissettiğiniz baskı duygusunun içinde bile nasıl ilerleyebildiğinizi gösterir. İlk sınır koyma denemeleriniz başkalarının tepkisini arttırabilir. Bu, yanlış yaptığınız anlamına değil, sistemin değişime direnç gösterdiğini işaret eder. Rahatlama ve içinizde değişime alan açma olarak en iyi yoga yapmayı önerebilirim. Platformumuzda uygulayabileceğiniz bilimsel rahatlama tekniklerinden ekleyeceğim. Fedakarlık şemasını niçin belirlediğiniz ve bilinçdışı otomatik davranışlarınızı niçin oluşturduğunuzu ve nasıl fark edeceğinize dair profesyonel bir seans sürecine başlamanız yalnız olmadığınızı hissettirecektir. Anlaşılmak iyileşmenin en temel taşıdır. Kendinize daha şefkatli olmayı seçmenizi ümit ediyorum.
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
Gerginlik – Rahatlama Tekniği
Küçük Şükür Molası
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
