Kendimi bulmak istiyorum

Merhaba sevgili Yeşim,

Yazdıklarını dikkatle okudum. Yorulmuş bir zihin, sıkışmış bir kalp ve “artık böyle yaşamak istemiyorum” diyen güçlü bir tarafın var. Kendini aradığını söylemen aslında kaybolduğunu değil, farkındalığının başladığını gösterir. Çünkü insan genellikle kendini kaybettiğini fark ettiğinde değil, kendini bulmaya niyet ettiğinde bu cümleyi kurar.

Beyni tamamen susturmak çoğu zaman mümkün değildir ve bu hedef insanı daha da çaresiz hissettirebilir. Zihin düşünmek için vardır. Sorun düşünmesi değil, düşüncelerin seni ele geçirmesi ve senin hayatının merkezine yerleşmesidir. Yani amaç “hiç düşünmemek” değil, düşüncelerinle olan ilişkiyi değiştirmektir. Sen şu an zihninin içinde yaşıyorsun; kendini bulmak ise yavaş yavaş zihninden bedenine, duygularına ve ihtiyaçlarına dönmeyi gerektirir.

“Kendim olmak istiyorum ama ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum” demen çok önemli bir cümle. Çünkü çoğu insan ne hissettiğini bilmeden, ne hissetmesi gerektiğine odaklanarak yaşar. Oysa kendin olmak; doğru hissetmek değil, ne varsa onu fark edebilmekle ilgilidir. Bazen karmaşa, bazen boşluk, bazen yorgunluk… Bunların hiçbiri yanlış değildir. Sen uzun süredir “böyle hissetmemeliyim” diyerek kendinle mücadele etmiş gibisin. Bu da zihni daha çok yoruyor.

Kafaya takma hâli genellikle kontrol ihtiyacından beslenir. Zihin “eğer her şeyi düşünürsem, her ihtimali hesaplarsam güvende olurum” sanır. Ama bu güvenlik arayışı zamanla tam tersine dönüşür ve seni hayattan koparır. Senin beynindeki “saçma sesler” aslında seni korumaya çalışan ama artık işlevini yitirmiş alarm sistemleri gibi. Onları susturmaya çalıştıkça daha çok bağırırlar. Duyulduklarında ise yavaş yavaş sakinleşirler.

Kendini bulmak bir anda olacak bir şey değil. Bu bir yolculuk. Bu yolculuk genellikle “ne olmak istiyorum?” sorusuyla değil, “şu an neye ihtiyacım var?” sorusuyla başlar. Şu an zihnin çok aktifse, belki ihtiyacın dinlenmek; sürekli düşünüyorsan, belki hissetmeye alan açmak; herkesi memnun etmeye çalışıyorsan, belki sınır koymayı öğrenmektir. Kendin olmak, bir kimlik yaratmak değil; kendinle temas kurabilmektir.

Zihnini biraz yavaşlatmak için şunu deneyebilirsin: Gün içinde kendine küçük duraklar koy. “Şu an bedenimde ne oluyor?” diye sor. Omuzların mı kasılı, çenen mi sıkı, nefesin mi yüzeysel? Zihin çok konuştuğunda beden genelde ihmal edilir. Oysa beden şu anda yaşar, zihin geçmiş ve gelecekte dolaşır. Kendine dönmenin en somut yolu bedene dönmektir.

Ayrıca şunu fark etmen çok önemli: Kendini bulmak için “daha iyi”, “daha güçlü”, “daha sakin” olman gerekmiyor. Olduğun hâlinle temas kurman yeterli. Kendin olmayı öğrenmek dediğin şey, aslında kendini düzeltmeyi bırakıp kendini tanımaya başlamaktır. “Ben neden böyleyim?” yerine “Ben böyleyken bana ne oluyor?” diye sormak bile büyük bir adımdır.

Kendini çaresiz hissettiğini söylemişsin. Bu his genelde yalnız kalındığında ve duygularla tek başına baş etmeye çalışıldığında artar. Her şeyi kendi kendine çözmek zorunda değilsin. Bazen kendini bulmak, bir başkasının eşliğinde kendine bakabilmektir. Bir psikologla çalışmak, zihnindeki sesleri susturmak için değil; o seslerin ne anlatmaya çalıştığını güvenli bir ortamda keşfetmek için çok destekleyici olabilir. Eğer zihinsel yük, kaygı ya da içsel huzursuzluk günlük yaşamını ciddi şekilde etkiliyorsa, bir psikiyatri değerlendirmesi de destekleyici bir seçenek olarak düşünülebilir. Aile Sağlığı Merkezlerinde ücretsiz psikolog randevusu bulabilirsin.

Son olarak şunu bilmeni isterim: “Ben olmak istiyorum” diyen bir tarafın varsa, sen zaten yoldasın. Kendini bulmak; kaybolmuş bir şeyi aramak değil, uzun süredir ihmal edilmiş bir parçaya yeniden yaklaşmaktır. Bu süreç sabır ister ama imkânsız değildir. Küçük adımlar, küçük fark edişler zamanla büyük bir içsel temas yaratır.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir soru olursa bizlere yeni bir soru oluşturarak iletebilirsin. Aklına takılanları yorumlarda yazabilirsin. Kendine iyi bakman dileğiyle.

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel