Kendimi Çaresiz ve Yalnız Hissediyorum

Ben 21 yaşında bir kızım. Üniversitede felsefe okuyorum. Bu bölümü seçmem tamamen hayatımdaki yaşadıklarımla ilgiliydi. Annem ve babam büyüdükçe anlıyorum ki hastalar. Ben de normal olmadığımı kabul ediyorum. Onlara ait hissetmiyorum. Çok yabancıyım onlara. Onlara sevgi beslemiyorum. Çok tükendim. Erken büyümek zorunda kaldım. Fakirlik çekmedim ama annem her şeyini bana yükledi. Babaannemle sorunlarını vs. Ben kimseye yaranamıyorum ve çok yalnız hissediyorum kendimi. Kendimi bulmaya çalışıyorum. Vicdanlıyım bunu biliyorum. Hata yapsam dahi kalbim sızlıyor ve suçluluk hissediyorum. Ben kötü biri değilim. Hiçkimse anlamadı beni. Baba figürüm silik. Hiç bana sevgisini hissettiremedi. Annem dengesiz bir karakter. Ben normal nedir bilmiyorum. Gerçi kim biliyor ki? Herkesin normal dediği kendine. Bağlanmaktan korkma, terk edilme korkularım var. Kendimi baltalıyorum sürekli. Aile evinde çok mutsuzum mental olarak. Sürekli kavga durmadan. Bir küsüp bir barışıyorlar. Bir iyi davranıyorlar bir kötü. Felsefe okumama rağmen hala ne istediğimi bilmiyorum. Tek bildiğim insanların hayatlarına dokunmak sevgi vermek onlara. İnsanlara eskiden kızar nefret ederdim. Şimdi kimseye kızmıyorum. Kimseyi yargılamıyorum, büyük konuşmuyorum. Herkes değerli ve özel. Ben sadece kendimi bulmak ve biraz huzur istiyorum. Kalabalıklar içinde yalnızım. Beni ben olduğum için seven insanlar istiyorum. Hayat kısa vakit varken tomurcukları topla zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek yarın ölüyor olabilir