Kendimi degersiz gormeyi nasil birakabilirim

Merhaba, bu yazıyı size son dönemde iç dünyamda yaşadığım derin sıkışmışlığı, kendime verdiğim değeri nasıl kaybettiğimi ve bu durumun hayatıma yansımalarını daha net aktarabilmek için yazıyorum. Son zamanlarda fark ettim ki, hayatımdaki insanların ve özellikle değer verdiğim kişilerin ruh halleri, benim tüm duygusal dengemi belirler hale geldi. Karşımdaki insan kendi karanlığına çekildiğinde veya zor bir dönemden geçtiğinde, ben kendi ihtiyaçlarımı, kendi hislerimi ve ruh sağlığımı tamamen hiçe sayıyorum. Kendimi adeta onun acısını dindirmek zorunda olan bir kurtarıcı gibi konumlandırıyorum ve bu süreçte kendimi hırpalamaktan hiç çekinmiyorum. İletişimin koptuğu, karşımdaki insanın sessizleştiği veya beni cevapsız bıraktığı anlarda kendimi korumak için oradan uzaklaşmayı, o telefonu kapatmayı veya kendime güvenli bir alan açmayı bir türlü başaramıyorum. O koca sessizliklerin ve belirsizliklerin içinde kalıp saatlerce kendi içimi kemirmeyi seçiyorum. Bu da bende çok derin bir çaresizlik, terk edilme korkusu ve anlık panik ataklar yaratıyor. En ufak bir aksilikte, dışarıdan gelen masum bir müdahalede bile suçu ve sorumluluğu hemen kendimde arıyorum. Sürekli "Benim yüzümden mi oldu, yanlış bir şey mi yaptım veya söyledim?" diye düşünerek kendimi ağır bir suçluluk ve yetersizlik çemberine sıkıştırıyorum. Benim dışımdaki insanların ufacık bir olumsuz hareketiyle dünyam başıma yıkılırken, yine onların attığı küçücük bir olumlu adımlarla bir anda büyük bir rahatlama ve mutluluk yaşıyorum. Bu durum bana, kendi mutluluğumu ve özdeğerimi tamamen kendi dışımdaki etkenlere ve insanların o anki dudak hareketlerine bağladığımı açıkça gösteriyor. Kendi sınırlarımı nasıl çizeceğimi bilemediğim, başkalarının dertlerinde kendimi tamamen kaybettiğim ve her şeyin sorumluluğunu üstüme alarak kendi değerimi hiçe saydığım bu kısır döngü üzerine sizinle çalışmayı çok istiyorum. Ben çok küçük yaşta sanal ortama girdim 6. Sınıfta ve arkadaşlıklar edindim hepsi beni kullanır değer vermez çöpmüşüm gibi davranırlardı soğuk yaparlardı terk ederlerdi engeller giderlerdi ve ben yine de onlara iyi davranırdım hayatlarında kalırdım benim değerimi onlar ölçüyor gibiydi bu çok kez yaşandı. Terk edilmeler soğuk yapmalar görüldü atmalar bi anda aniden gitmeler. Ve bu benim en büyük korkum oldu. Şuan birisi bana soğuk yaptığında hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Paragraflar atıyorum. O yazmasada görüldü atsada yazıyorum. Hep eziliyorum yalvarıyorum. 6. Sınıf dönemlerimde ailem hiç benimle ilgilenmezdi ihmalkarlardı hala da öyleler ailemle konuşmuyorum dün geçmişimle yüzleştim bugün yaptığım bi çok hareketin aslında neden olduğunu anladım. Ben hasta olurdum sevgilim dışarı çıkmayalım iyi ol dinler derdi. Ben sanki buluşmalıyım gibi hissederdim. Özellikle bi çaba göstermezsem sevilmicekmişim gibi. Aynı zamanda bir soru daha sormak istiyorum. Sevgilimle çok iyi giden bi ilişkimiz vardı ve 2 gün önce sanki her şey bi anda çok kötü oldu. O 2 ay boyunca uykusuz kaldı kabus gördü kabusunds kendini öldürüyordu. Ve artık hiç bir şey hissedemiyorum dedi. Ve biz kavga ettikten sonra daha da kötü oldu. Onun bu durumda olmasına çökmesine çok üzülüyorum. Aynı zamanda değersizliğimin getirdiği kavgaya. Kendimin bu durumda olmasına. Ailemin bana karşı tavrına. Sevgilimi çok seviyorum ve her şey bitmek zorunda olacak gibi hissediyorum. Bu durumda olmamdan bi süre sonra sıkılcaksın beni bırakıcaksın diyor. Ama ben onu mutsuzkende sevicem. İkimizde çökmüş durumdayız. Onu kaybetmek istemiyorum. Benim hatalarım var. O şu ana kadar yaptığım her kötü davranışı aklında tutuyo ve düşünüyo. Çok düşünüyor her şeyi çok düşünüyor.