Kendimi değersiz hissediyorum ne yapmam gerekiyor içten gülemiyorum artık

Merhaba,

Sen aslında ilgisizlikten çok, uzun süredir görülmemekten yorulmuşsun. Bu yorgunluk öyle bir noktaya gelmiş ki artık sadece eşinle olan ilişkiyi değil, senin içten gülümsemeni, enerjini, sabrını ve anneliğini bile etkilemeye başlamış. Bu çok ağır bir yük ve bunu tek başına taşımak gerçekten insanı tükenmiş hissettirir. Eşinin ilgisiz olması ve bunun farkında olmaması, insanın içini en çok acıtan şeylerden biridir. Çünkü ortada kötü niyet yoktur ama ihmal vardır. Ve ihmal, sevgi ilişkilerinde en sessiz ama en yıpratıcı şeydir. Sen uzun zamandır vermişsin anlayış vermişsin, idare etmişsin, beklemişsin. Kendini tutmuşsun, şimdi değil demişsin. Ama bir noktadan sonra insanın içi boşalıyor. İşte o noktada şikâyet başlıyor. Bu, senin memnuniyetsiz bir insan olman değil ihtiyaçlarının uzun süredir karşılanmamasının doğal sonucu. Eşinin “evlendiğimizden beri mutsuzsun” demesi, sinirle de söylenmiş olsa sende çok derin bir iz bırakmış. Çünkü bu cümle, senin bütün çabanı, verdiğin emeği, sustuğun anları sanki yok sayıyormuş gibi hissettirmiş. İnsan böyle bir cümleyi duyduğunda şunu hisseder: “Demek ki ben ne yaparsam yapayım görülmüyorum.” Bu his, insanın içten içe çekilmesine, hissizleşmesine ve sonunda tükenmesine neden olur. Senin yaşadığın tam olarak bu.

Sürekli veren taraf olmak bir süre sonra insanı sevgi dolu değil, yorgun ve kırgın yapar. Sen memnuniyetsiz olduğun için böyle değilsin; yorulduğun için böylesin. Ve yorgun bir insanın ne enerjisi olur ne sabrı ne de neşesi. Çocuğuna karşı zaman zaman sinirli olman da seni “kötü bir anne” yapmaz bu, senin de bir insan olduğunu ve duygusal olarak çok zorlandığını gösterir. Suçlulukla kendini daha fazla ezmeni istemem.

Burada asıl mesele eşinin kötü biri olması değil. Mesele, senin duygusal ihtiyaçlarının uzun süredir duyulmaması. Ve sen bunu dile getirdikçe şikâyet eden, memnuniyetsiz biri gibi görülmüşsün. Bu da seni daha çok içine kapatmış. Şimdi artık bedenin ve ruhun “ben böyle devam edemem” diyor. Hissizleşmen, yorgunluğun, ağlamaların birer alarm.

Yapman gereken şey kendini daha fazla bastırmak ya da “idare etmeye” çalışmak değil. Eşinle konuşurken artık şikâyet dili değil, duygu dili kullanman çok önemli. “Sen bana ilgi göstermiyorsun” dediğinde savunma yaratır. Ama “Uzun süredir kendimi yalnız, değersiz ve sevilmiyor gibi hissediyorum. Bu beni tüketiyor” dediğinde bu bir suçlama değil, bir gerçekliktir. Onun bunu hemen anlaması garanti değil ama sen en azından kendi gerçeğini inkar etmemiş olursun.

Anlattıkların ciddi bir duygusal tükenmişlik ve depresif belirtiler taşıyor. Bu, geçer diye ertelenecek bir nokta değil. Sen hem bir eşsin hem bir annesin ama en önce bir insansın. Bu noktada bir psikologdan destek almak senin için çok kıymetli olur. Bu, evliliği bitirmek anlamına gelmez; aksine kendini toparlamak, ne hissettiğini netleştirmek ve neye ihtiyacın olduğunu anlamak demektir.

Sen zor biri olduğun için değil, uzun süre yalnız hissettiğin için böyle oldun.

Sevilmeye aç olduğun için değil, sevildiğini hissetmediğin için yoruldun.

Bu durumun senin kimliğin değil, yaşadığın sürecin sonucu. Profilimden bana ulaşabilir seans içerisinde size destek olabilirim.